Din, iman para diyenler çoğaldıkça ,

Milletin endişesi artıyor.

Peki, bu yaraya merhem bulalım diyen var mı?

Yok.

Öyleyse Türk toplumu nereye gidiyor.

Eşkiyalar ülkesi olduğumuzda hangimiz rahat uyuyacağız.

Demokrasinin nimetleri bumu olmalıydı?

Edepsizlerin alın terini boğazlaması demek mi demokrasi?

Hiç boşa yorulmayın...

Türkiye, edepsizleri, canileri, vurguncuyu, hırsızı üreten bir fabrika halini aldı.

Demokrasi bu mu söyleyin?

Kanunlarımız katil, hırsız, edepsizlerden yana mı, değil mi,

İnsafınıza bırakıyorum.

Şu çarşının ortasında,

Eşekten su gelinceye kadar ıslatılan bir garibana kim sahip çıkacak.

Öte git diyen olmadı.

Bu mudur devletçilik.

Hele bir üzerinde para olduğunu sezsinler de bir bak,

Dövmek ne demek,

Öldürürler para için,

Kanunlar yozlaştırılırsa böyle olur.

Suçlu polisi dövüyor da,

Polis elini kaldırsa suç oluyor.

Bu mu devlet otoritesi.

Doğu ve Güneydoğu illerimize,

Doktorlar, hemşire, Öğretmen, polis gitmek istemiyor.

Niye?

Can ve mal emniyeti yok da ondan.

Ben 60 yıl evvel Siirt bölgesinde 4 yıl çalıştım.

Saygılı ve sevgili halkımız vardı oralarda.

Çok hükümet gördüm.

Tek cinayet işlenmezdi. Hırsızlık da yoktu.

Ya şimdi...

Geçim derdi için yokluktan kelle koltukta gidiyor memur.

Ata yadigarı bu topraklarda,

Kendi vatanımızda,

Vatansızlar gibi dolaşır hale geldik arkadaş.

Biliyorum.

İpin ucu Avrupa ve Amerikanın elinde.

Borç alacağız mal satacağız diye,

Halimizi görmezlikten geliyoruz.

Sabır... Sabır... Sabır...

Ve fakat,

Millet dökülüyor.

Vatan elden gidiyor.

Geliniz yangın bacayı sarmadan,

Çıktığı yerde söndürmeye bakalım.

Bir daha Atatürk doğrulup,

Dağ başını duman almış,

Gümüş dere durmaz akar,

Güneş ufuktan şimdi doğar,

Yürüyelim arkadaşlar!

Demesini mi bekliyoruz.

Avcunuzu yalayınız.

Filistin’de;

Irak’da,

İslam’a yapılan zulüm,

Haçlı savaşı değil de nedir?

Canavarlaşmış batı,

İslam’a uşak gözü ile bakıyor.

Uzaktan kumanda ile,

Ortadoğu islam ülkelerini durup dinlenmeden soyuluyor.

Saltanatı elinde tutan zorba krallar, hanedanlar,

İleriyi görmek şöyle dursun,

Çatlayıncaya, patlayıncaya kadar yemeyi düşünüyorlar.

Din ve vicdan hürriyetini kendileri için bir miras sanıyorlar.

Petrol zenginliği ile sarhoş olup,

Haçlıya, ağamsın paşamsın deyip,

Günlerini gün ediyor.

Yap sen Türkiye’ye yatırımı,

Bak sen o zaman islam haçlıya  uşak olur mu.

Irak’da,

Hadi çıksın bakalım bir Atatürk,

Irak halkını bir bayrak altında toplasın.

Defetsin istilacıları.

Aldatılmaya müsait olan Irak halkı.

İç savaşla birbirini tüketecek.

Zaten haçlı bunu istiyor.

Türkiye, öyle de olsa böyle de olsa,

Demokrasi içinde,

Birlik ve beraberlik içinde,

Büyümeye devam edecektir.

Muhtaç olduğumuz kuvvet,

Damarlarımızdaki asil kanda mevcuttur.

Kalın sağlıcakla...

Savaş nizamı almazdan evvel,

Arazinin bir fotoğrafı kağıt üzerine geçirilir.

Buna, güzergah keşfi denilir.

Her işte bir ön çalışma yapılırsa,

Hizmette isabetsizlik kalmaz.

Günü birlik değil,

Ufkumuz, uzun yılların ötesine uzanmalı.

Bunu görüp, kafanıza doğru bir istikamet oluşturmadınız mı,

İki yakamız bir araya gelmez.

Sizleri, 1957’lere götürüyorum.

Daha lise açılmamıştı.

Bini geçkin öğrencisi olan Aksaray ortakokulu vardı.

Köy ve kasabalardan gelen okumak isteyen öğrenciler bağ damlarında perişandı.

Pansiyon, ortaokul, lise yaptırma, yaşatma ve öğrencilerini koruma derneği kuruldu.

Faaliyete geçirildi.

İlk etapta, şimdiki Milli Eğitim Müdürlüğü’nün işgal ettiği pansiyon binasında devletin beş kuruşu yok. Dernek marifeti ile halkın yardımı ile yaptırıldı.

Burada 80 köy çocuğu yedirilip içirildi. Ranzalı yatakhaneler de rahat ettirildi.

Lise isteriz diye Ankara’yı posta yolu yaptık.

Bakanlıktan heyet geldi.

Hani binamız dendi.

Pansiyon binasını gösterdik.

Gezdiler.

Kabul dendi.

1958 Ders yılında lise açıldı.

Törende, kaymakam rahmetli Mehmet İzgi konuşmasında büyük alkış topladı.

Niğde Valisi rahmetli Hayrettin Nakipoğlu az alkış alınca bozuldu.

Yanaştım...

Şahsınıza karşı Aksaraylı hemehrilerimin büyük sevgi ve saygısı vardır.

Niğde’ye olan allerji yüzünden bir soğuk rüzgar esti.

Özür diledim.

Dernek başkanı sıfatı ile gönlünü aldım.

Biliyorum.... Biliyorum...

Diyerek geçiştirdi.

Aksaray Lisesine.

Kız Meslek Lisesine,

Ticaret Lisesine,

Ev sahipliği yapan pansiyon binası.

Şimdi de vilayet olunca

Milli Eğitim Müdürlüğü’ne ev sahipliği yapıyor.

Ve hatta Lise ana binası Milli Eğitim Müdürlüğü’ne tahsis ediliyordu.

Karşı çıkıldı.

Derneğin malı olan pansiyon binası devlete hibe edildi de,

Pek çok hatıralarla dolu olun lise ana binası kurtarıldı.

Yanlış bir tasarruf olarak 18 yıl evvel dernek marifeti ile yaptırılmış olan Kız Meslek Lisesi yıktırıldı

Sevgili Valimiz Cahit Kıraç Beyefendinin üzerinde titreyerek yaptırdığı Cumhuriyet İlköğretim okuluna Kız Meslek Lisesi taşındı.

İhtiyaca cevap vermediği halde mecburen taşındı.

Ortaokul ve lise beraberdi.

Binalar kafi gelmiyordu.

Müstakil ortaokul olsun istiyorduk.

Bakanlık, bulun arsayı yaptıralım dedi.

Kılıçaslan ortaokulu arsasını rahmetli Hamdi Perek’ten sembolik bir fiatla dernek olarak satınaldık.

Böylece Kılıçaslan ortaokulu yapıldı. Öğrenci oraya yöneldi.

Lise rahatladı.

Gel zaman git zaman şimdi ikili öğrenim yapıldığı halde 1500 öğrencisi ile lise şimdiki binalarına sığmıyor.

Geliniz...

Milli Eğitim Müdürlüğü tarihi maliye binasına tahsis edilsin.

Kız Mesleğe de münasip bir yerde isimine özgü bina yapılsın.

Ve bu binalar Aksaray lisesine verilsin.

Normal eğitim ve öğretimle Aksaray Lisesi kabiliyetleri üretsin.

Sırat köprüsü çıksın da bak karşımıza,

O zaman iş işten geçmiş olacak.

Kalın sağlıcakla...

         Genç bir delikanlı Evlendi ve ilk gece eşinin yüzünü açtı rengi siyah idi güzel de değildi zifaf gecesi eşini terk etti eşi bunu anlayınca adamın yanına gitti birkaç gün sonra ve dedi ki '' HAYIR BELKİ ŞERRİN İÇİNDE SAKLIDIR ''

          Dedi ve ikna etti zifafını tamamladı ama kalbinde yine sıkıntı vardı eşinin şeklinden dolayı

İkinci bir kez eşini ve şehri terk etti bu sefer aradan 20 yıl geçti eşinin ondan hamile kaldığını bilmeden geçen 20 yıl

        Evet şehre geri döner namaz için camiye girer bakar genç bir vaiz ama çok muhteşem vaaz ediyor dehşete kapılır ve hoşuna gider sorar kim bu delikanlı diye Oradakilere

bu alim derler ki adı ENES babası kim der? Derler ki 20 yıl önce buralardan göçtü adı

MALİK

        GENCİN yanına gider ve derki seninle evinize kadar gelicem kapıda bekli cem annene dersin ki '' HAYIR BELKİ ŞERRİN İÇİNDE SAKLIDIR ''

      Giderler annesine bunu der demez koş koş evlat o senin baban der kapıda bekletme.

       Evet, öyle bir sıcak karşılama olurki. Zira annesi oğluna;

       Oğlum baban bizi terk etti yalnız bıraktı gitti dememiştir o yüzden baba sevgisi tazedir evet işte o anneden ENES İBN-İ MALİK

     Olmuştur efendimiz sav. Den birçok hadisi rivayet etmiştir efendimizin hizmetkârı olmuştur

Allah senden razı olsun ey Enes'in annesi bize böyle güzel evlat yetiştirdin ve bize güzel bir ders öğrettin

‏Evet, bazen HAYIR ŞERDE GİZLİDİR

     Bazen bazı işlerden ve kişilerden uzak dururuz içimiz kabullenmez ve birçok hayrı kaçırırız

‏Şu sözleri göz ardı etmeyelim

- Allah belki bu durumda sana hayır dilemiştir

-Allah bazı işleri ancak hayır için erteler

- seni birçok şeyden mahrum eder yine sana hayır vardır

-bugün ki ağlaman yarınki hayır içindir

-başına gelen musibetin sonu illa ki hayırdır

Bunun için üzülme kötü görülen işlerin sonu hayırdır inşallah

Hamdolsun ki tüm hayırlar onun elindedir o her şeye kadirdir.‏

Baktım ki kütüphane duvarları yıkılmış,

O güzelim bahçesindeki çimen, çiçek, çam  ağaçları kaybolmuş.

Sıra, o tarihi kütüphane yapısının yıkımına dayanmış.

Vallahi yüreğim cız etti.

Göreceksiniz...

Ondan daha güzeli yapılamaz.

Ve hafızam çok eskilere götürdü beni.

1932’de attan indik eşeğe bindik misali,

Aksaray Vilayeti ilçe oldu,

Niğde’ye bağlandık.

Vilayetlik emaresi ne varsa kamyonu dayayıp söküp Niğde’ye taşıdılar.

Sıra, bu bahsettiğim kütüphane bodrumundaki matbaaya geldi.

Makinayı söktüler.

Ne var ne yok kamyona yüklediler.

Bir de baktık ki;

Kapı üzerinden, eski yazı ile

Aksaray vilayet matbaası yazılı,

Taşı sökmek üzere kazmayı bir vurdular.

Göz yaşlarını tutamayan rahmetli Vahap Kabakbaşı hançeri çekip kazmacının üstüne yürüdü.

Papuç pahalı gelince,

Aksaray Vilayet matbaası yazılı yaralı taş yerinde kaldı.

Ben yaştaki eski nesil bunları yaşadı da,

Aksaray’ın kadir kıymet i korunsun istedik. Hatıralarımızla tapularımız gelecek nesillere armağan edilsin.

Bakın bir Zinciriye Medresemiz var.

İslam dünyasının ilk Üniversitesi,

Zamanla sahipsiz ve bakımsız kaldı.

Bir ara mapushane oldu.

Cezaevi şimdiki Us İşhanının yerindeki sarrafın hanına taşınınca,

Zinciriye medresesi gene sahipsiz kaldı.

Zamanın belediye başkanı rahmetli Mehmet Dalkılıç telefon ederek;

Hocam! Fransız v e Türk profesörlerinden 20 kişilik bir grup geldi.

Benim vaktim yok.

Yardımcı olmamı rica etti.

Gittim.

Tanıştık.

Eğri minareye doğru giderken,

Fransız profesör;

Bu köprü çok eski.

Karşısındaki Neşet’in taş evi çok çok yeni.

Bu memlekette amma da hatırlı adamlar varmış.

Diye kınadı.

Neyse ırmak boyundan,

Zinciriye medresesine gittik.

İçerisi pislik içinde,

Moloz yığınları ile doluşdu.

Çocuklar aşık oynuyor,

Berduşlar içmiş içmiş kafayı bulmuş yatıyorlardır.

Utandım.

Türk profesöre fısıldadım.

Kaçtım gittim.

Zamanın milletvekili rahmetli Oğuz Demir Tüzün’e;

Olanları anlattım.

Hem de evi yanındaki bu mezbeleliliği görmüyormusun diye topu ona attım.

Allah razı olsun.

Restore ettirdi.

Müze yapıldı.

Rezaletten kurtulduk.

Şimdi müze yeni binasına taşındı.

Medrese ortada kaldı.

Bakalım ne olacak.

Kalın sağlıcakla...

Belgeseldeki gibi Modern bilim, yeryüzündeki ilk canlılığın milyarlarca yıl önce okyanus tabanlarındaki hidrotermal bacaların etrafında; yoğun bir ısının, mineralli suların, killi çamurların ve amansız kimyasal süreçlerin içinde başladığını söylüyor. İlk bakışta tamamen seküler, laboratuvardan çıkma bir senaryo gibi duran bu anlatı, aslında insanlık tarihinin en eski dini metinleriyle çarpıcı bir ritim tutturuyor.

Bugün biz ‘her canlıyı sudan yarattık’ diyen Kutsal kitabımız Kur’an-ı Kerim’e dönüp baktığımızda; insanın yaratılış ham maddesi olarak "su", "çamur", "balçık" ve "ateşte pişmiş killi toprak" (salsal) gibi kavramların zikredildiğini görürüz. Kuran bize laboratuvara gidin bunları araştırın demez ama araştırma yapmamız için bir ufuk ve heyecan verir. Bilimin "kil hipotezi ve hidrotermal reaksiyonlar" dediği şeye, din "çamurun şekillenmesi ve suyun can bulması" diyor. Özünde iki anlatı da insanı kibirli tahtından indirip, onun kökenini yeryüzünün en mütevazı, en cansız elementlerine; bastığı toprağa bağlıyor.

Peki, kökenimiz bu kadar ortak ve maddesel ise insanı o ilkel çorbanın içinden çıkarıp medeniyet geliştiren, uzaya roket gönderen, felsefe yapan, adalet arayan bir varlığa dönüştüren şey neydi?

Bilimsel pencereden baktığımızda bu milyarlarca yıl süren büyük bir değişim ve dönüşüm hikâyesidir. Bizler iki ayak üzerine dikilen, elleri serbest kalan, ateşi bularak besinleri pişiren ve "beyin organı’ sürekli gelişen, Allahın yeryüzünde halife tayin edeceğim dediğinde melekleri yeryüzünde kan dökecek birini mi tayin edeceksin dediği ilk akıllı türler idik. Diğer canlılar yaradılışları gereği üstlendikleri ekolojik roller sonucu, pençeleriyle, hızlarıyla veya zehirleriyle hayatta kalmayı başardıkları için bu maliyetli "akıl kumarını" oynamak zorunda kalmadılar. Çitanın hayatta kalmak için soyut düşünmeye bir silah geliştirmeye değil, saatte 110 kilometre hıza ihtiyacı vardı. İnsanın ise tek bir kozu vardı: Akıl.

Ancak hikâyeyi sadece biyolojik evrimle, nöronların sinaptik bağlarıyla ve et-kemik ilişkisiyle sınırlamak, insan bilincinin o devasa boşluğunu doldurmaya yetmiyor. İşte tam bu noktada, bilimsel "nasıl" sorusu yerini inancın "neden" sorusuna bırakıyor.

Kur’an, insanın biyolojik olarak şekillenmesini anlattıktan sonra sarsıcı bir dönüm noktasına işaret eder: "Ona ruhumdan üfledim." Bu ilahi üfleyiş, insana sadece biyolojik bir canlılık verilmesi değil; onu doğadaki diğer tüm canlılardan ayıran akıl, irade, vicdan ve ahlaki farkındalığın kalbe zerk edilmesidir. Hayvanlar âlemi kendi varlığını sürdürmek için sınırlı, içgüdüsel bir akılla milyarlarca yıl hiç değişmeyen ve gelişme göstermeyen "orman kanunlarına" tabi yaşarken; insana üflenen o ruh, onu yeryüzünün halifesi, yani doğrudan doğruya ahlaki bir sorumlusu yapar. Eğer insana üflenen o ruh, akıl ve irade olmasa idi insan nesli ‘orman kanunlarına tabii olan’ diğer canlılar tarafından çoktan yok edilmişti.

Buradan bakıldığında din ve bilim, birbirini çatışan iki düşman değil; aynı hakikatin farklı cephelerine ışık tutan iki farklı projektör gibidir. Bilim, çamurdan ve sudan başlayan o milyarlarca yıllık fiziki serüvenin mekanizmasını, laboratuvar masasında önümüze koyar. Din ise o çamurun neden bir bilince dönüştüğünü, birçok nesnenin yüklenmekten kaçındığı ve bize yüklenen o "akıl" emanetinin dini ve toplumsal sorumluluğunu hatırlatır.

Kuran ayetlerinin yorumlanması için bazen yüzlerce yıl beklememiz gerekiyor. Örneğin Zariyat Suresi 47 ayette ‘Göğü kudretimizle biz kurduk ve şüphesiz biz onu genişletmekteyiz’ diyor. Bu ayet 24 bin kişinin yaşadı Mekke ile 10 bin kişinin yaşadığı Medine döneminde ve bilimsel çalışmaların olmadı bir ortamda ‘Allah evrende birçok nimetler halk etti ve bu nimetleri artırmakta’ şeklinde gayet mantıklı bir yorum yapılıyordu. Modern çalışmalar ise bizim bu ayetin evrenin yaradılışı ve genişlemesi şeklinde yorumlayabilmemiz için hicretten 1307 yıl yapılan bilimsel çalışmaları beklememiz gerektiğini ortaya koydu. 1929 yılında gelecek olan ve kendisi ateist olan Dr. Hubble, bu ayetten habersiz bir şekilde, bizi evrenin sıfır hacimli bir noktadan yaratıldığını ve sürekli genişlemekte olduğunu gösteren Big Bang teorisi ile tanıştırdı. Elde edilecek yeni bilimsel verilerin ışığında bu ayeti yeni nesiller mutlaka farklı yorumlayacaklardır. Olaya bu pencereden baktığımızda bu ayet bile kendi içinde dinamik bir yapıya sahiptir.

Bizler hem laboratuvardaki o ilkel çorbanın elementlerini karışmadan vücudunda taşıyan biyolojik birer canlıyız, hem de Allah’tan gelen o ilahi üfleyişin ahlaki ağırlığını omuzlarında hisseden manevi varlıklarız. Bilimin gösterdiği "çamuru" kabul edip, dinin üflediği "ruha" sahip çıkabildiğimiz ölçüde tam manasıyla "insan" olabiliyoruz.

Okullar yeni bir ders yılına yaklaştı.

Çocukluğumu düşünüyorumda

70 yıl evvelin okul, öğretmen, öğrenciyi kafamdan algıladığım zaman, benim kuşak ne çok şanssız diye düşünüyorum.

Doğru dürüst ayakkabı elbise nerede.

Benim gibi çoğunlukta sıradan fakir bir aile çocuğu, bir kurşun kalemi ikiye böler, kaybolursa yarısı kaybolsun der, diğer yarısını anamın ceyiz sandığına saklardım.

Bir sarı defterle yıl sonuna kadar yetirirdik.

Yılda yüz gram kırık leblebi kursağımıza düşmezdi.

Kavurga kavuracak da cebimize koyacak diye anamızın gözüne bakardık.

Ya şimdi...

İşte meydanda...

Orta ikide iken sınıf arkadaşım rahmetli lokantacı Topal Cafer bir buçuk saatlik öğle tenefüsünde.

Anam eppek yapıyor. Gel bize gidelim, börek yaptırıp yiyelim dedi.

Utanırım gitmem dedimse de zorladı.

Ayrı ayrı gidelim sıpalar anlar da peşimize takılır diye tembihat yaptı.

Hükümet meydanına kadar 10-20 metre aralıklarla yürüdük.

Daha kapıdan girer girmez;

Ana gız börek yemeye geldik

Deyince

Sanırım şimdiki sevgili kardeşimiz Kazım Ekin’in eşi olan kızına.

Kalk ayağa çökelek getir dedi.

Çabucak önümüze bir tas pekmezle dört börek geldi.

Üstü göllenmiş tereyağlı böreği çektikçe çökelek sünerdi.

Cafer hissesi iki böreği çabucak yedi.

Acık az ye oğlum tohmalan sonra,

Diye benim böreğe saldırdı.

Kavga eder gibi olduk.

Anası farkına vardı.

İki börek daha geldi.

Ben iki ile doydum.

Cafer üçüncüydü de yedi.

Pekmez dolu tası ağzına dikti.

Eline sağlık teyze demeyi unutmadım.

O hızla ortaokula öğle sonu derslere yetiştik.

İşte 70 yıl evvelinin okul hayatını anlatmaya çalıştım.

Ne cebimiz haşlık görürdü

Ne de cep telefonu vardır.

Öğretmen karşısında esas vaziyetinde sus pus olurduk.

Dersi bilmeden mi yediğimiz sopaları beğenirdik.

Zaten babalarımız;

Eti senin kemiği benim

Diye teslim ederdi öğretmene,

Ve fakat çok çok kaliteli, terbiyeli, ahlaklı, milli ve manevi duygularla beslenmiş öğrenci yetişirdi.

Bu vesile ile rahmetli olan arkadaşım Cafer Ökçesiz’i Fatiha ile anıyorum.

Genç kuşak öğrencilere de başarılar dili yorum.

Kalın sağlıcakla...

Ben genelde yazılarıma aldığım yorumların %80 olumlu ve tebrik edilirim. %20 de eleştirilirim, eleştirilmiyorsam bunda bir sakatlık ve yanlışlık var demektir. Bizim her okuyucunun düşündüğü ve taraf olduğu şekilde yazılar yazmamız çok zor. Bir gazetecinin bir fikir ve düşüncesi vardır, beğenirsiniz beğenmezsiniz, ama nabza göre şerbet veremiyoruz.

Hamd olsun benim yüce dağlar kadar inancım ve itikadım var. İnancımı kimseye tartıştırmam ve buna izin vermem. Siyasi bir yazımdan dolayı bana nasıl hacısın diyen ise ahmağın ta kendisidir. Madem inançlıyım öyleyse yürüdüğüm ve tuttuğum yol doğrudur.

Beni yeterinden fazla övenler de var, eğer bu övgülere layık olabiliyorsam ne mutlu bana. Adam beni kıskandığından hakkımda konuşuyorsa o benim sorunum değil onun sorunu. Ne bileyim kıskanacağım derken bir gün şişip çatlarsa hiç şaşmam.

Şunu demek istiyorum, her gazetecinin kendine göre bir fikri vardır. Sizlerinde bir fikri vardır, birbirimizin fikirlerine saygı göstermek durumundayız. Birbirimizi kişiliklerimiz ve insanlığımızla değerlendirirsek daha doğru olur. Ben herkesin fikrine saygı duyuyorum, beni eleştirenlerde benim fikrime saygılı olurlarsa zaten sorun kalmaz. Siz dönek ve asıl fırıldaklardan korkun, onların ne zaman ne yapacaklarını bilemezsiniz.

Ben bu yazımı Nasrettin hocanın birkaç fıkrası ile sizleri düşündüreyim.

“Bir gün Hoca, bir arkadaşıyla birlikte köye gider ve birinin evinde misafir olurlar. Akşam olunca ev sahibi, bunlara bir tabak yoğurt getirir. Arkadaşı, kaşığının ucu ile yoğurdun ortasından bir çizgi çizerek:

Ben kendi payıma düşen yere pekmez koyacağım, der.

Hoca buna razı olmaz ve arkadaşına:

Bunu kabul etmem, pekmez benim tarafıma da akar, der. Fakat arkadaşına bir türlü söz dinletemez. Bunun üzerinde yerinden fırlar, heybesinden zeytinyağı şişesini alır ve yoğurdun başına geçerek:

Öyle ise ben de payıma düşen kısma zeytinyağı koyarım, der.

Arkadaşı Şaşırır:

Hiç zeytinyağı yoğurda konur mu? Yoğurt vıcık vıcık olur, der.

Hoca, aradığı fırsatı bulmuştur:

Öyleyse der. Sen de pekmez koyma.”

Buradaki mesaj şu, insanların birbirleriyle ilişkilerinde tek taraflı olmamaları ve kendi çıkarlarını gözetip başkalarının çıkarlarını hiçe saymamaları gerektiği belirtilmiştir. Herkes tek taraflı düşünmemeli, Herkesin istediği Şeyi yapması durumunda sosyal ilişkilerde karışıklığın ortaya çıkabileceği vurgulanmış.

Nasrettin hocanın kazan doğurdu dediği komşusu doğduğuna inandığı kazanı götürmüştü ya, bir gün Hoca o komşusundan kazan ister, alır götürür. Sahibi bir hayli müddet bekler, bakar ki kazan gelmez. Hoca’nın evine gelir. Kapıyı çalar. Hoca kapıya gelir:

Ne istersin? diye sorar.

Komşu:

Kazan isterim, der.

Hoca:

-Sen sağ ol, kazan merhum oldu, cevabını verir.

Komşu tam bir Şaşkınlıkla:

Hoca Efendi, hiç kazan ölür mü? deyince Hoca:

Ya doğurduğuna inanırsın da öldüğüne inanmaz mısın? der. “

Buradaki mesaj ise, Kendisine yapılmasını istemediğini başkasına yapma ilkesi verilmiştir. Kendi çıkarlarını düşünen, insanları aldatmak için akla gelmedik senaryolar kuran insanlara ders vermek ve bunun yanlışlığını göstermek gerekir.

Bilmem bu Hoca kıssaları ile bir şey anlatabildim mi?

Bu soruya genellikle "matbaanın geç gelmesi" ya da "medreselerin bozulması" gibi ezberlenmiş ama son derece yüzeysel cevaplar verilir. Oysa asıl cevap, imparatorluğun sırtındaki o devasa askeri ve mali yükte; yani "vatanı koruma" sorumluluğunda gizlidir.

224 YILLIK KESİNTİSİZ VAROLUŞ MÜCADELESİ

Başarısız II. Viyana kuşatmasından sonra imzalanan1699 Karlofça Antlaşması, Osmanlı için sadece bir toprak kaybı değil, asıl büyük ekonomik kırılma noktasıydı. O güne kadar fetihlerle beslenen, ganimet ve vergiyle dönen devlet mekanizması, Karlofça’dan sonra tam tersi bir yöne savruldu. Artık fetihler bir zenginleşme aracı değil; eldekini korumak için harcanan ve her geçen gün daha da pahalılaşan devasa birer mali külfete dönüştü.

Rakamlar yalan söylemez: 1699’dan Cumhuriyet’in ilan edildiği 1923’e kadar geçen 224 yıl boyunca Osmanlı, her cephede irili ufaklı 30’a yakın büyük uluslararası savaş verdi. Bu, neredeyse her on yıla iki büyük savaş sığdırmak demektir! Osmanlı sürekli toprak kaybetti, mali yapısı felç oldu ve en acısı; yetişmiş insan sermayesinin büyük bir kısmını cephelerde şehit verdi.Avrupa’da hiçbir ülke, iki asırdan fazla bir süre boyunca kesintisiz bir "varlık ve yokluk" mücadelesi vermedi.

224 yıllık bu süreç içerisinde Osmanlının köklü kuruluşlarından olan Yeniçeri ocağı zamanla bozulmuş, devlete kazan kaldırıp sultanları alaşağı etmeye ve yenileşme hareketlerine karşı çıkmaya başlamıştır. Devlet bir taraftan iç sorunlarla diğer taraftan dış saldırılarla mücadele etmek zorunda kalmış ve güç kaybetmiştir.

İKİ FARKLI KARAKTER: SÖMÜRGECİ BATI, ADİL OSMANLI

Tam bu noktada, Avrupa ile Osmanlı arasındaki makasın neden bu kadar radikal açıldığını anlamak için derin bir zihniyet farkına bakmamız gerekiyor. Değerli tarihçi Prof. Dr. Erhan Afyoncu’nun da isabetle belirttiği gibi:

"Osmanlı fethettiği yerlere sömürgeci gözüyle bakmadı, fethettiği her yeri vatan toprağı olarak gördü. Avrupalılar ise işgal ettiği yerlerin kaynaklarını sömürdü ve ülkelerine taşıdı."

İşte bu tespit, Aydınlanma Çağı’nın da Sanayi Devrimi’nin de finansal perdesini aralar. Karşımızda iki taban tabana zıt karakter vardır:

Avrupalı: Dünyanın dört bir yanını işgal edip yağmalayan, sömürgelerden gemilerle taşıdığı kanlı altınlar ve bedava ham maddelerle beslenen, dışarıdan gelen devasa bir sermaye birikimiyle zenginleşen bir Avrupalı.

Osmanlı: Fethettiği toprağı "gözden çıkarılacak bir sömürge" değil, canı pahasına korunacak "kutsal bir vatan" olarak gören, mali ve insan sermayesini bu değer için tüketen bir Osmanlı.

Osmanlı, geliri azalsa bile Balkanlar’a, Ortadoğu’ya yatırıma, imara ve oradaki halkı korumaya devam etti. Sınırda Rus ordusu Belgrad’a dayanmışken, Akdeniz’de donanma yakılmışken ve bütçe vatan topraklarını müdafaa etmek için erirken, o Osmanlı Akıncısının üniformasını çıkarıp laboratuvar önlüğü giymeye ne vakti vardı ne parası ne de buna imkân veren bir jeopolitik lüksü! Devlet, hayatta kalabilmek için elindeki tüm kıt kaynakları askeri harcamalara yatırmak zorunda kaldı.

Bu bitmeyen savunma harcamaları devleti önce iç borçlanmaya, ardından 1854’te dış borç sarmalına ve nihayetinde 1875’te mali bir iflasa sürükledi. Uzun lafın kısası; Batı sömürerek, yağmalayarak ve zenginleşerek o bildiğimiz "gelişmişlik" tahtına oturdu. Osmanlı ise adaletle yönettiği vatan topraklarını koruma ahlakı uğruna fakirleşti ve yıprandı.

DİRENİŞTEN CUMHURİYETE ÇIKARILACAK DERSLER

Bugün arkamıza yaslanıp o dönemi "neden geri kaldık" diye sorgularken, suçu faturayı İslam’a ya da İslam âlimlerine kesmek kolaycılıktır. Unutmamamız gereken yalın bir gerçek var:

O 224 yıllık amansız ve asil direniş, imparatorluğu maddi olarak tamamen bitirmiş olsa da, Osmanlı kurmaylarının önderliğinde atalarımızın destansı mücadelesiyle Anadoluyepyeni bir Cumhuriyet ile taçlandırıldı.Osmanlı’nın yaşadığı bu trajik ama onurlu süreci çok iyi bilmek ve tarihten doğru dersleri çıkarmak geleceğimizi bu dersler üzerine inşa etmek zorundayız. Bu coğrafyada devlet olarak varlığını sürdürmenin bir bedeli vardır, devletimiz ve atalarımız bu bedeli bazen çok büyük bir şekilde ödemiştir.

Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun dediği gibi biz otobüsünü kaçırmış bir milletin çocuklarıyız bu nedenle teknoloji ve sanayileşmede kaçırdığımız otobüsü yakalamak için otobüsten hızlı koşmalıyız.

Vatandaş, iyi yemeği, iyi giymeyi, iyi gezmeyi, yaşamın tadını almayı öğrendi.

Ve şimdiyi gördükçe gözü açılıyor.

Bir adım daha öteyi özlüyor.

Daha iyi bir hayata koşuyor.

Çocuklağumdakı yaşamı.

Şimdiki ile bir düşünüyorum da,

Arada dağlar kadar fark var.

Bütün Avrupa orduları,

Bağırlarında Haç arması ile bişleşip,

Osmanlıyı Avrupa’dan ve hatta Anadolu’dan Asya’ya sürmek için yüz yıllarca savaş edip Türkleri meşgul etmelerini düşünüyorum da,

İlim, bilim, teknonojide çok  gerilerde kaldığımızı anlıyorum.

1942’de ortaokul mezunu parmakla gösterilirdi.

Fakir bir ailenin çocuğu idim.

Lise tahsili için Konya, Adana, Ankara, İstanbul’a gidip okumak benim için bir hayaldi.

Daha 15 yaşımda mal bulmuşcasına maliyeye katip aldılar.

Maaşım da 39 lira 60 kuruş idi.

İki yıl çalıştım.

39 lira 60 kuruşların yarısını anamın ceyiz sandığında sakladım.

Eylül sonunda rahmetli Haşim Özgel’in dört tekerli küçük kamyonu teknesinde,

Ve toprak yolda 6 saatte Bor’a varabildik.

İkide bir duruyordu kamyon.

İnin...

İteleyin...

Bir on kilometreden sonra gene çalışmazdı kamyon.

İteleye, kakalaya vardık Bor’a.

Sabah saat 4’de Torok ekspiresi gelecek, gideceğiz Adana’ya.

Dört saat tehirle geldi tren,

Koşuştuk.

Koridorda, 8 saat ayakta gitmek ne demek.

O Adana’nın sıcağında bayılıp bayılıp düştük.

Eskinin yaşamından başka bir kesit sunuyorum.

Bir nolu hükümet caddesinde leblebici rahmetli İzzet Ağa kırık leblebi savururdu.

Gerçekten şöyle bir bakardık.

Yüz gram kırık leblebi almaya gücümüz yetmezdi.

Daha, otuz yıl bile olmadı.

İş Bankası karşısında Tofaş bayii sevgili Turan Polat sabahtan Ankara’ya yıldırım telefon yazdırmış.

İkindi oldu daha sıra gelip konuşamadı.

Telefon makinasını kaptığı gibi,

Allah belasını versin böyle postanenin diye,

Sokağa fırlatmasına şahit oldum.

Şimdi ise haberleşmedeki kolaylığa bakınız.

Saniyesi saniyesine dünyanın öbür ucu ile konuş.

Hey benim gariban çiftçim...

At, eşek, öküz, manda ile senenin altı ayında, tarlayı nadas ek, tohum saç, tırpan ve orakla biçip harman yerine sap taşı, düvenle aylardır kıvran babam kıvran,

Hem de kuru ekmek ve ayranla.

Sonra da alın teri mahsulü, pazara getir.

Bir hafta bekle, müşteri gelsin de satayım diye.

Ekmekçi Zilfügar’ın karafırından ürke korka bir pide alıp, dağarcığındaki yufka köy ekmeğine katık diye sardığın günleri bu gözler çok gördü.

Köşe dönüşte;

Baba helva getirdin mi diye çocukların koşuşması...

Allah o günleri bir daha göstermesin.

Şu günümüze şürketmesini bilelim.

Dünyanın hızla döndüğü bir devirde yaşıyoruz.

Bu vatan uğruna canlarını seve seve veren atalarımız sayesinde buralara geldik.

Bizim sayemizde daha çok refaha kavuşmaları için evlatlarımız, torunlarımız için çalışmak boynumuzun borcudur.

Biz nasıl geçmişimizi dualarla anıyorsak.

Torunlarımız da şükran duaları ile bizlere cennet kapısını açsınlar.

İlim, bilim ve teknolojiyi, İslam ahlak ve fazileti ile kucaklaşmasından korkan Hıristiyan kulübünü gerilerde çok çok gerilerde bırakalım.

Damarlarımızdaki asil kanda bu kuvvet bu heyecan mevcuttur.

İleriii...

Büyük Türkiye bizi bekliyor.

Kalın sağlıcakla.

ATATÜRK,  Ulus’ta meşhur KARPİÇ LOKANTASI’nda, yine cam kenarındaki masasına oturmuş, kafasında bin bir düşünce, yoldan gelip geçenleri seyrediyor.

Yolun karşı tarafındaki bir hareketlilik dikkatini çekiyor.

Yoldan gelip geçenlere;

içindeki buzlu şurubun ısınmaması için;

sırtındaki, meşinle kaplı bakır ibriğinden, beline bağlığı 4-5 gözlü tahta bardaklıktan çıkardığı tahta bardağı, elindeki su ibriğinden döktüğü suyla, şöyle bir çalkaladıktan sonra, belini öne doğru eğiyor, şerbetle dolan bardağı müşterisine uzatıyor.

Göğsündeki namı olan yazıyı, bu kere yüksek sesle uyumlu ve sattığı soğuk şurubunu da metheder bir üslupla bağırıyor;

*ERBABI BİLİR…

 Erbabı bilirrr…*

Mustafa Kemal Atatürk, hoşlandığı bu sahnenin baş aktörünün yanına davet edilmesini ister.

ATATÜRK’ün huzuruna, ibriği sırtında, ter revan içerisinde çıkarılan Erbabı Bilir biraz endişeli ve şaşkın;

“Bana bir bardak şurup verir misin?”

diyen ulu öndere;

aktararak daha da soğuttuğu şurup bardağını uzatır.

Büyük komutan, kendisine ikram edilen şurubu adeta bir dikişte bitirdikten sonra;

sırtındaki ibriği yere bırakıp, karşısına oturmasını ister.

Erbabı Bilir, bir an kendisini rüyada sanır, önce kaba etine bir çimdik atar, sonra hayal olmadığını anlayıp Ata’nın karşısına oturur.

 ATATÜRK garsonlara, onun için de masaya bir servis açmalarını emreder.

Önce karşılıklı hatır sorulur;

sonra ATATÜRK o emsalsiz zekasıyla,

“Halkın, yeni ilan edilen CUMHURİYET Rejiminden memnuniyetlerinin olup olmadığını” sorar.

“Türk milletinin büyük çoğunluğu memnundur paşam” cevabını alınca memnun olur.

“Peki; CUMHURİYET NEDİR sence?” diye sorar ona.

 Erbabı Bilir,   cahil bir köylü. Ne bilsin!! CUMHURİYET denilen şeyi.

Ama Mustafa Kemal Paşa’ya mahcup  olmayı da hiç istemez.

Adeta bir anda değişim geçirir.

Yerinde şöyle bir doğrulur.

Sonra da tane tane şunları söyler;

“ CUMHURİYET… Benim gibi bir garibanın; Türk Ulusu’nun kurtarıcısı olan Ata’sının masasında oturabilmesi, kısaca ADAM YERİNE KONULMASIDIR.”

Bunun üzerine Mustafa Kemal ATATÜRK, karşısında duran yaverine;

o mavi gözleri çakmak çakmak bir şekilde şöyle der;

“Maya tutmuş… maya tutmuş…”

Bir çocuk gibi sevinçlidir.

Bu arada şerbetçi müsaade ister.

ATATÜRK yerinden kalkar ve gitmeye hazırlanan ERBABI BİLİR’in ibriğini sırtına almasına yardım eder.

Adam önce izin vermek istemez.

Ama şerbetçi için bu; hayatının en önemli ve güzel hatırasıdır.

Ömrü boyunca her sohbette dostlarına,

“ATATÜRK ibriğimi sırtıma almama yardım etti”

diyecektir.

Yukarıdaki hikaye bizlere çok basit gelebilir.

Ama evet…

Bence de;

“CUMHURİYET yurttaşın ADAM yerine konmasıdır.”

Birbirinin yüzünü görmeden,

Görücü usulü everilirdi.

Boşanmalar da yüzde bir bile değildi.

Çocuklar anne ve baba sevgisini tatmazlar,

Bu kapı benim,

Şu kapı senin,

Dede yetimi olarak büyür giderlerdi.

Daha doğrusu sağlam bir aile yapısı şen ve şakraktı.

Ya şimdi...

Gençler tanışıp, konuşmuşlar,

Birbirlerini tanısalar,

Severek evlenseler bile dört çocuktan sonra,

Yuvalar yıkılıyor.

Boşanmalar % 1 değil, % 50’ye varıyor.

Bu yüzden, çoğu kızlar ellisine varsa da,

Evlenme cesareti gösteremiyor.

Ve bir de, ekonomik sıkıntı kendini gösterince,

Bilhassa erkekler,

Bekarlık sultanlık diye

Kendilerini teselli ediyorlar.

Ömer Kaşif Nalbantoğlu yetiştirme yurdu arsasını bağışlayan rahmetli Türk milliyetçisi asil insan vardı.

Dostumdu.

Hoş sohbet ederdik.

Hastalandı.

Hiç evlenmemiştir.

Çocuksuzdu.

Bulgaristan göçmeni idi.

Yaş 75 iken hastalanmıştı.

Zamanın hastane baştabibi rahmetli Opr. Dr. Ömer Koç’a;

Bir nolu sağlık ocağı,

Askerlik şubesi,

Jandarma karakolu

Yetiştirme yurdu

Arsalarını bağış yapan hayırsever kardeşimiz Nalbantoğlu,

Hastalandı.

Tedavi etmesi için rica da bulundum, kabul etti.

Özel hastamdı diye iki ay ihtimamla tedavi etti.

Bir de baktım Ömer Kaşif Bey gazeteme geldi.

Mahir Bey! Evimin kapısını açmadın sana teşekküre geldim.

İki günü geçirmeden hep yokladın.

Kardeşimden ilerisin.

Dedikten sonra,

Kahvesini yudumlarken;

Mahir Bey! Kendimi katiye affetmeyeceğim.

Hasta yatağımda ben niçin evlenip de çoluk çocuğa kavuşmadım diye hep ağladım.

Derken gene gözlerinden yaş indi.

Teselli ettim.

Sevgili vatandaşımı...

Çoluk çocuğumuzun vebalini katiyen unutmayın.

Hayırlı evlat sevgisi her sevginin aliyyul alasıdır.

Hislerinize yenik düşüp de ocağınızı söndürmeyin.

Kalın sağlıcakla...

        Kendini ispat edemeyen ve aşağılık kompleksine kapılan insanlar durmadan başkalarının eksik ve hataları ile meşgul olurlar. Beyler hatasız ve kusursuz insan bulmanız mümkün değildir. Hatasız tarafınız hatalı tarafınızdan çoksa mükemmel bir insansınız.

         Önemli olan hatalarımızı görüp bundan ders çıkararak, asgariye indirebiliyorsak o zaman düzelmenin yolunu bulmuşuzdur. Bazen olur ki, bir insanla bir dakika bile oturup sohbet etmemişsiniz, ama adamı durmadan eleştirip, kusurunuz varmış gibi sizi kötüler.

        Geçtiğimiz günlerde bir Belediye Başkanımız ile uzun uzun sohbet etme imkanı buldum. Bana ne anlattı bir bilseniz, “ Erdoğan Bey ben sizinle hiç bir araya gelmedim, tanımıyorum ve görmedim bile. Seçim döneminde sizin meslektaşlarınızdan birisi ile çalıştım.

         Bana Erdoğan Kaya diye bir gazeteci var sakın onunla muhatap olma diyerek seni bana bir anlattılar ağzım uçukladı. Seçildikten sonra sizinle tesadüfen bir ortamda karşılaşıp kısa sohbetimiz oldu. Sonra kafamda o anlatılan sözler canlandı. Sonra sizi araştırmak istedim ve araştırdım. Hiçte onların anlattığı gibi olmadığınızı öğrendim. Aksine asıl o sözleri söyleyenlerden uzak olmam gerektiğini öğrendim. Sadece şunu söyleyebilirim mükemmel bir insansınız” dedi.

         Ardından beni kendisine kötüleyen bir meslektaşımı sordu, bende: “ ben bir şey söyleyemem, beni nasıl araştırdı isen onuda araştır, bir kanaate varırsın” dedim. Bende onun hakkında ileri geri konuşsa idim, benim ondan farkım ne olurdu?

         Mesele şu olsa gerek, eğer kendine rakip gördüğün bir insan başarılı ise onu nasıl başarısız kılarım düşüncesinden vazgeçip kendini geliştirmen gerekir. İnsanların özel hayatları, olur olmaz yanları ve şahsı ile ilgilenerek kötülemek kimseye bir şey kazandırmaz.

         İnsanları hep eksik taraflarına bakmak yerine birde güzel olan yanlarına bakmak insanlık gereğidir. Küçük ve basit insanlar kişilerle meşgul olur. Kişilerle meşgul olmak yerine kendimizin işi ve hayatı ile ilgilensek dünyanın gelişmesi de farklı olur.

         Bu genel hayatımızda da böyledir, birisi size birisini sorsa hemen onu kötülemek yerine onun iyi tarafına bakmalıyız. İllede onun kötülememiz mi gerekir? Hasetlik ve kıskançlık toplum olarak ruhumuza işlemiş. Be adam herkes kötüde sadece sen mi iyisin?

         Eğer kendinden başka doğru insan göremiyorsan sende bir eksiklik vardır. Birisi size bir başkasını sorduğunda hemen onun önünü kesmek için illede yalan yanlış karalama ile insanlar kötülenmemelidir. Bu tür davranışlarımız ve hareketimiz toplum ahlakını bozduğu gibi, kendi ahlakımızı da gözden geçirmememize vesile olmalıdır. Her toplum ve insan başkasında kusur aramamalı. Kendimizde aramalıyız ve birkaç güzel sözle konuyu kapatalım.

          İyiyi ara, güzeli ara, doğruyu ara. Ama kusur arama! Mevlana

          Kusurumuz ne kadar çoksa, o kadar kusur ararız. Cenap Şahabeddin

          Kusur arıyorsan, tüm aynalar senin. Mevlana

          Seveceksen öylece sev. Ne kusursuz insan ara ne de insanda kusur. Elif Şafak

          Geçici öfkelerimizle kalıcı aptallıklar yaparız. İsmini de kusura bakma, koyarız.

          Hatalarını yüzlerine vurmadığımız için kendilerini kusursuz sanan insanlar var.

          Kabiliyetsiz olmak bir kusur değildir. Ama karaktersiz olmak çok büyük bir kusurdur. Mevlana

          Sizin en kötünüz, temiz insanlara kusur bulan ve dostlar arasına ayrılık düşürendir. Hz. Ali

Köprüleri satalım, bugün ki sıkıntıları bertaraf edelim, keyfimize bakalım demek için mi yoksa yeni yatırımlar yapmak için mi satma ihtiyacı doğdu.

Sanmıyorum, lakin seçim hazırlığı için de para gerekli, kesenin ağzı açılacak, ortaya para saçılacak, seçim kazanmak için her yol mubah olacak.

Maksat yatırım yapmaksa, köprü geçiş ücretlerine % 100 zam yapılsın, bu millet ağzını bile açmaz, seve seve zammı kabul eder ki, devamlı akan gelir, yapılacak yatırımın devamı boyunca finansmanını rahat rahat sağlar.

Yok eğer seçim yatırımı ise bu millet elbette karşı çıkmakta haklıdır. Çünkü para çarçur edilecektir.

Otuz yıllığına köprüleri sat geçiş garantisi ver, her yılda zamları güncelle oh ne ala memleket.

İhaleyi alan Firma, yapılan  sözleşmeyi bankaya ibraz edecek, nasıl olsa gelir garanti, istenen parayı çekip verecek, böylece yarısı fakire, yarısı çukura hesabı, paralar banka ve firmaya akacak.

            Firma cebinden 5 kuruş çıkarmadan, köprü ve yolların işletmesine hak kazanacak.

            Bu durum Türk Telekom’un satışında ayan beyan yaşanmadı mı?

            Mesela, maksat yatırım yapmaksa, halka uzun vadeli tahvil satış yoluyla, Türkiye’yi bir baştan bir başa saran demir yolu ağını yapmak mümkündür.

            Köprü ve yolları satalım mı satmayalım mı? Tartışması bence fuzulidir. Nasıl olsa oradan

akan bir gelir var. Değerlendirilmesi önemlidir.

Ankara’dan geliyorum.

Otobüsümüz Ş. Koçhisar’da mola verdi.

Rıza Serinbaş. beni görünce yaklaştı. O köy benim bu köy senin, yaya olarak veresiye topluyordu.

Mahir abi şu parayı bizim dükkana Mustafa abime sana zahmet ver dedi.

Tomarla para.

Hem de herkesin gözü önünde parayı aldım.

Ceketimin koyun ceplerine doldurdum.

Paranın miktarını da söylemedi.

Ben de sormadım.

Aksaray’a geldim.

Ziraat Bankası karşısında rahmetli Mustafa Yazıcı’ya aldığım paraları verdim.

Miktarını ne o sordu ve ne de ben söyledim.

Eskiden hep böyleydi.

Emanete ihanet mümkün mü.

Dağlar kadar güven vardı.

Haydi bakalım sevgili Rıza Serinbaş veya bir başkası,

Köyleri dolaşın alışık toplayın,

Var mı cesaretiniz.

Hele bir paralı olduğunu bilsinler.

Kıtır kıtır keserler.

Bana versinler emanet parayı,

Almam.

Bakın size olmuş bir hadiseyi anlatayım.

Çok sevgili iki arkadaştan biri diğerine;

Çok boçluyum. Alacaklardan kaçıyorum. çarşı yüzüne çıkamıyorum. Şu eviyin tapusunu versen de bankadan kredi çeksem, borçlarımı ödesem. İnsan gibi yaşasam.

Arazim var. Bir kaç ay sürmez.

Satar, evi ipotekten kurtarır geri sana devrederim diyor.

Bağrı yufka arkadaşı hayatta tek evini sevgili arkadaşına devrediyor.

Bir hafta sonra adam evi satıyor.

Gidiş o gidiş.

Aman yaman diye çırpınsa da ev gitti.

Türk toplumu nereden nereye geldi.

Yarın görün.

Kalın sağlıcakla...

Oğlum, kızım yoruldu.

Dinlensinler...

Gezsinler...

Tozsunlar....

Diyen anne ve babalara şaşarım.

O zaman sokak çocuğu oluverirler.

Nedeni...

Kötü alışkınlıkları olan gençler, günümüzde pek çoğaldı da ondan.

Üzüm üzüme baka baka kararır.

Ağaç yaş iken eğilir.

Sözünü boşa mı söylemişler.

Üç aylık yaz tatilinde kendini boşlukta bulan gençler.

Hislerine yenik düşmeye müsaittirler.

Evlatlarınızı yanınız da yörenizde meşgul edeceksiniz.

Gece gündüz kontrolünüz altında tutacaksınız.

Çalışma zevkini vereceksiniz.

Bağda, bostanda üreticinin alın terini görecek ve yaşayacak.

Sevdiği bir meslek kolunda çıraklık yapacak.

Büro işlerini,

Bakkal, çakkal ne varsa,

Zenaatçı dükkanında,

Neyin ne olduğunu görecek, yaşayacak.

Hayatın içinde,

Hayatı tanıyacak,

Olan gençler,

Boş zamanlarını değerlendirmeyi öğrenecek.

İş zevkini yakalayacak.

Öyleyse evlatlarınızın sokak çocuğu olmasına izin vermeyiniz.

İs yanında olan is olur.

Mis yanında olan mis olur.

Arkadaş seçiminde çok dikkat gösterilmeli.

Sigara, içki ve hele hele uyuşturucu alışkanlığının değil lise, üniversite...

İlköğretim okullarına kadar indiği bir gerçektir.

Son pişmanlık para etmez.

Elinizden bir kaçırdınız mı çocuğunuzu.

Hem bu dünyada,

Hem de ahirette,

Gir ağla çık ağla...

Kendisine,

Ailesine,

Vatanına ve milletine,

Faydalı evlat yetiştiren anne ve babalar cennetliktir.

Kalın sağlıcakla...

"...bağımsız bir devlet kurmuşsak, hür vatandaşlar olmuşsak, şerefli insanlar gibi dolaşıyorsak, yurdumuzu Batının pençesinden kurtarmışsak, şu denizlere bizim diye bakıyor, bu topraklarda ana bağrının sıcaklığını duyuyorsak, belki nefes alıyorsak, hepsini ve her şeyi 30 Ağustos zaferine borçluyuz..."

"...Ben ömrümde hiçbir edebiyat eserinde “Ordular! İlk hedefiniz Akdeniz'dir. İleri!” diyen günlük emri okurken duyduğum zevki duymadım. Bu, bütün heyecanların üstünde bir heyecan ve bütün şiirlerin üstünde bir şiirdi. Ne olmuştuk, biliyor musunuz?

 Kurtulmuştuk.''

"Allah’ım ne muazzam zaferdi o, ortalık altüst oldu.. Beş altı saat içinde bir başka dünya doğdu ve biz mest olduk! Artık benim ne düşünecek, ne duyacak, ne yazacak hatta ne yaşayacak takatim kalmıştı. Bizim dilimiz tutulmuştu. Ordu, bizzat tarih yazıyordu. " diyerek  durumu izah etmekteydi  Mehmet Akif Ersoy.

BİZLERE BU TOPRAKLARI VATAN OLARAK BIRAKAN BAŞTA BAŞKOMUTAN GAZİ MUSTAFA KEMAL ATATÜRK VE SİLAH ARKADAŞLARI OLMAK ÜZERE,

 BUGÜNE KADAR VATAN KORUMASI İÇİN CANLARINI, KANLARINI SEVE SEVE VEREN, KAHRAMAN ŞEHİTLERİMİZİ VE HAYATINI KAYBEDEN GAZİLERİMİZİ RAHMET, SAYGI VE MİNNETLE ANIYOR OLMAK, 

EN BÜYÜK  BORCUMUZDUR.

        Öncelikle şu konu toplum içerisinde çok önemli, birbirimizden hoşlanıp sevmeyedebiliriz. Ama arkadan kişisel olarak hiç bir zarar görmediğimiz halde, sırf hasetlik olsun diye kıskançlığımızdan, birisi bu adamı bize sorduğunda yaramaz demek çok kıskançlıktır.

          Karşıdaki insanın bu kişiyi artık yaramaz adam olarak görmemesi mümkün değildir. Dolayısı ile toplumda bu tür tespitler bir hastalıktır. Bize birisi birini sorduğunda “ kendi halinde iyi bir insan” desek ne zarar görürüz? O insan ile ilgili güzel bir söz söylemek o insanı büyütür.

          Birde makam ve mevkilerinden dolayı insanlara tepeden bakan veya insanları küçük gören kişiler vardır. Makam elden gidince bulunduğu memleketteki insanlarla görüşmeyi bırakın o memleketi terk ederek, doğru dürüst o şehre gelemiyorlar.

         Hafta sonu çarşıda dolaşmaya çıktım, yolda birisini gördüm. Bu kişi eski bir milletvekili, kiloda almış ve kafasına şapka giymiş tanınmayacak bir durumda yolda yürüyor. Ben herhalde vekilliğinden bu yana ilk defa görüyorum.

         Eğer bulunduğun makamda iken vatandaşına bir hoş seda bırakamadı isen, koltuktan düşünce kimse yüzüne bakmaz ve hatta kimsenin de yanına varamaz oturduğun memleketi terk edip gidersin bir daha gelmezsin.

          Benim aklım erdi ereli bu ilde seçilmiş kimseler koltuk altlarından gidince bir iki kişi hariç hepsi bu ilden kaybolup gittiler. Geldiklerinde yanlarına varacakları inan kimseleri çok nadirdir. Vatandaştan niye uzak dururlar elbet de hoş bir seda bırakmadıkları için.

          Niğde iline bağlı iken Adalet Partisinden ilçemizden rahmetli Avni Kavurmacıoğlu milletvekili vardı. Bizim yaştakiler ve üzeri yaştakiler iyi bilirler. Rahmetli Avni Beyi bende çok iyi bilirim, partilisine sahip çıkar iyi bir partili idi.

         1980 ihtilali oldu o zaman Avni Bey milletvekili idi. İhtilalden bir kaç ay sonra yine Rahmetli eski Adalet Partisi ilçe başkanı Sadi Öztürk vardı. Polis karakolu tarafına iniyordum Sadi Beyin yazıhanesinde baktım Avni Bey oturuyor.

          İçeri girdim elini sıktım ama ayağa kalkamıyordu. Hal hatır sorduktan sonra, dedi ki; “ Erdoğan felç geçirdim kusura bakma ayağa kalkamadım. Vatandaştan uzaklaşırsan böyle zamanlarda vatandaşta senden uzaklaşır, bir Sadimiz varda yanına geldim” dedi.

          Ben kendisinden yaşça çok küçük olmama rağmen bana bu kelimeyi etti. Yani çarşıda kimse yüzüne bakmadığını söyledi. Hâlbuki Avni Bey vatandaşla çok içli dışlı idi. Daha sonra oda bu ilden Ankara’ya giderek oraya yerleşti ve orada vefat etti.

           İktidar seçilmişi olmak daha bir ayrıdır, muhalefet seçilmişlerinden bir kaçı hala ilimizde ikamet etmekte. Ama çoğunluğu ilimizi terk etmişlerdir. Önemli olan makamda otururken vatandaştan kopmamak veya vatandaşla iç içe olmak en güzelidir.

          Şimdi makamda oturanların da yarın ne yapacaklarını bilmiyorum, ama muhtemelen onlarında aynı durumda olacaklarını tahmin ediyorum. Dolayısı ile insanlar hakkında iyi düşünmek ve iyi şeyler söylemek önemlidir. Bizi birbirimize sevdirecek makamlar değil, makam gidince kimse yüzünüze bakmaz. Yunusu dediği gibi, “ sevelim sevilelim dünya kimseye kalmaz.”

Ankara’dan Konya’ya geldi bir Aksaraylı,

Hayal alemi geniş, O bir rüya peşinde,

Cepte banka cüzdanı, laf bol; ağzı kırağlı,

Çil altını olursa, sandı dünya peşinde.

Sarışın, iri yarı, Herkül kadar kuvvetli,

Favoriler kırlaşmış, çok kibar, nezaketli,

Hem çapkın, eliaçık, hem de pek hamiyetli,

Zannetti karı kızan tekmil Konya peşinde

(Dayan ey Konya dayan) diyen işman geliyor,

O’nu tanımayanı eden pişman geliyor.

Yakışıklı ve zeki, zengin Şişman geliyor,

O öyle bir balık ki bütün derya peşinde.

Konya’da ikinci bir hane açmak istedi.

Güzel bir dul hanımla dalga  geçmek istedi

Acem nikahı yapıp bade içmek istedi;

Pembe tenli bir huri, öyle Hülya peşinde

Halbuki, Konyalı dul Meram’da bir kat ister,

Bir top inci, dört burma, renkli bir hayat ister

Seksen seksenlik altın, kükreyen bir at ister

Bir de Hac yolculuğu, öte dünya peşinde.

Bir şen dul bulamadı, O nazara uğradı,

Boynu bükük, hayali inkisara uğradı,

Güçlü iken, ademi iktidara uğradı;

Şanssızlık, uğursuzlu güya O’nun peşinde

Oysa, vardı cebinde yalnız kırkbin liracık,

Bu parayla alınmaz gecekondu ufacık,

Zannettik ki Konya’da kadınlar açık saçık

Aslında cins-i nisvan ar ve haya peşinde.

Geldi aklı başına, kırk Hamit altın aldı,

Ladik, Bünyan yapısı halıya baka kaldı,

Pırlantalı yüzükler sahte mi, merak saldı

Büyüteçle inceler, ilm-i simya peşinde.

Ayakları kocaman, çocuk mezarı kadar.

Kırk numara papuç giymek ister, fakat dar

Rahat bir ayakkabı aradı hem ne kadar

Yüksek ökçe, küt burun, rugan saya peşinde

Anıları canlandı Konya’nın lisesinde,

Kuşbakışı seyretti Alaattin tepesinde,

Ziyaret edip gezdi Mevlana Türbesinde

Yalvardı, dua etti bir evliya peşinde.

Eskiden bir yetmişlik rakıyı içer idi.

Bir kabahat işlese (Su işin yok) der idi

Toklu gibi kuzuyu tek başına yer idi

Sofrada şimdi en çok ekşi bamya peşinde,

O’nu candan severiz girmiştir özümüze

Şakamıza katlanır, kızmaz hiç sözümüze

Bir suç işlese hemen takılır gözümüze

Güzel bir kadın görse, derhal yaya peşinde

Kalbi saf ve temizdir, bir elmas değerinde

Kadınlara yan bakmaz, terbiyesi yerinde,

Gönlü genç, daha henüz ömrünün seherinde

SADİ yapar latife, bir kahkaha peşinde.

Sadi ULUIRMAK

(21.10.1975)

Sokaklar pırıl pırıl.

Bir tek sigara izmariti göremezsiniz.

Peki Aksaray’ımızda hal ve ahval nasıl?

Söyleyin bakalım.

Şuracıkta çöp bidonları var.

Gören yok.

İlle de gelişi güzel atarlar izmariti yola.

Adam cami yolunda burnunu ve gırtlağını temizliyor da,

Yolu kirletiyor umurunda yok.

Dinimizin temeli temizliktir diyen yok.

Etmeyin... Yapmayın...

Aslan yattığı yerden belli olur.

Şu yaz sıcağında parklarda,

Yeşilin üstünde, uzanıp yatanlar hadi ne ise.

Üç beş kişi çıt çıt da çıtçıt.

Çekirdek kabuğu ile çimenleri kirletmesine;

Sigara izmariti vesaire...

Bir de karpuz kesip kabuğunu savurtturmalarına ne denir?

Sen durma çevreyi kirletmeyin diye bağır dur.

Anlayacak kültür hani nerede?

Adam kaset satacak,

ya da dükkanına müşteri çekecek,

Hoparlörlerin ağzını vermiş sokağa.

Kulakları patlayacak şekilde bağırttırıyor da bağırttırıyor.

İnsanları rahatsız ediyorum,

Çevreyi kirletmeyim diyen yok.

60-70 Yıl evvel,

Kuduz korkusu ile sokak köpekleri, belediye görevlisi Arap Halil,

Ekmek arası siyanür zehir ile zehirlenip öldürüldü.

Köpeğin leşide kavaklıklara sürüklenip atılırdı.

Ve o duyarsızlık hala var.

Bir metre kadar çukur kazıp leşi gömelim diyen yok.

Dahası var...

Şehir içme suyu barajdan geliyor.

Peki barajda biriken su,

Köylerin kanalizasyonu ile kirletildiğini bilen var mı?

Akan su mikrop tutmaz öylemi.

Aklınıza şaşarım.

Gel de görki,

Kenar mahallatta çöp yığınlarının kokuşmuşluğuna.

Öğretmenleri nezaretinde,

Ihlara vadisinde çöp toplayan  öğrencileri gördüm.

Çevre temizliği için bu bir tatbikattı.

Güzel bir eğitimdi.

Peki...

Çevreyi temizlemek yerine,

Çevreyi kirletmesek daha iyi olmaz mı.

Hastalanırsam,

Doktor var, ilaç var tedavi olurum diye kendimizi teselli etmektense,

Hasta olmayım diye tedbirli olsak,

Yiyecek ve içeceklerin temizliğine dikkat göstersek,

Terli iken soğuk su içmesek,

Ceryanda kalmasak,

Hastalanmasak,

Daha iyi değil mi?

İşte bu kültürden yoksunuz.

İhmal... İhmal... İhmal...

Yaşantıyı hafife almak.

Pahalıya mal oluyor haberiniz ola.

Kalın sağlıcakla...

          Yalancı çobanın öyküsünü hemen hemen hepimiz biliriz. Koyunlarını kurdun kaptığını söyleyip, tüm köy halkını ayaklandırdıktan sonra yalan söylediği ortaya çıkmıştı. Sonrasında da başına aynı olay geldiğinde kimse ona inanmamış, koyunları heder olmuştu. Burada kime acısam, koyunlara mı yoksa dürüstlüğün önemini acı bir şekilde öğrenen çobana mı?

         İnsanların, arkadaşlarında, ailesinde, evleneceği bireylerde aradığı özelliklerin başında dürüstlük gelir. Kimse aptal yerine konmak, kandırılmak, söylenen yalanlardan ötürü zor duruma düşmek istemez. Yalan hem söyleyen kimseyi hem de yalana inanan kimseyi zor duruma düşürür.

         Oysa yalan söyleyenlerin çoğu düştükleri zor durumdan kendilerini kurtarabilmek için yalan söylediklerini, kimseye zarar vermediğini düşünür, böylece kendilerini rahatlatırlar. Bu koca bir yanılgıdır. Her şey den önce çevresine yalan söyleyen kimse ilk başta kendisine olan saygısını yitirmeye başlar.

         Gerçeklerle yüzleşebilecek, dile getirebilecek kadar cesur değillerdir çünkü. Çoğu zaman kendilerine olan güven eksikliklerinden, yaptıklarının sorumluluğunu üstlenmekten korktuklarından yalan söylerler. Mesela bir öğrenci sınavından aldığı kötü notu ailesinden saklamaya, yalana başvurmaya kalkan bir öğrenci, aslında kendi sorumluluğundan kaçıyor, kendisini bir yalanlar silsilesinin içine atıyor demektir. Söylenen yalanların ortaya çıkmasının kaçınılmaz olduğu düşünülürse, insanlar yalan söyleyerek çoğu zaman saklamaya çalıştıklarından çok daha kötü bir davranışta bulunurlar.

         Başta söylenen basit bir yalan da bir yalanlar zincirinin ilk halkası olur. Yalancının mumu yatsıya kadar yanar ki bu da yatsıdan önce bir mum daha yakmayı gerektirecektir.     Sonuçta açıklanması gereken birçok yalanla karşı karşıya kalır insan. Kötü notunu söylemekten kaçan öğrenci, bunca kötü davranışı nasıl açıklar?

        Kimse yalan söyleyen kişilerle arkadaşlık yapmaz istemez. Çünkü kimse gerçek olmayan muhabbetlerle zamanını öldürmek, güvenmediği kimseyle bir ilişki içinde olmak istemez. İnsanlar ailesine, yakın çevresine güvenmek ister. Aksi halde yaşamlarında huzuru yakalayamazlar. O sebepten dürüst, yalan söyleyemeyen, çevresine güven veren insanların toplum içindeki itibarları, diğer insanların bu kimselere yaklaşımları çok daha farklı olacaktır.

          Dürüstlük kavramı, hayatımızın her alanında örneklendirilebilecek, dünyanın son zamanlarda anlayıp, uygulamaya en çok ihtiyaç duyduğu değerlerden biri. Burada değinebildiğim tek bir örnek bile hem kendi huzurumuz, hem de çevremizin güveni için önemini ortaya koymaya yeterli. Her zaman doğruyu söyleyin ki, ne söylediğinizi hatırlamak zorunda kalmayasınız…

        Doğru olun sallanırsınız ama yıkılmazsınız. İlle de yalan söylemek ve yalana baş vurmak durumunda değiliz.

Tabip Albay Nadir Kavurmacı.

Vali Mahmut Polat,

Dr. Faik Hamzakadı, İstanbul’dalar.

Dr. Şemsettin Somuncuoğlu, Dr. Sami Gündoğdu Almanya’da ikamet etmekteler.

Emekliliğin tadını çıkarmaktalar.

Şahsımızda yer küresini de iş ve aş peşindeki tüm hemşehrilere lokomatif olmaları Aksaray sevdası ile mümkündür.

Kör topal şükür Allaha.

İstirahat sayesinde gezip dolaşıyoruz.

Hamdık, olduk, piştik.

Deneyimli bir yaşa geldik.

Öyleyse,

Aksaray’ımızda iş ve aş üretecek eserlere imza atmamız ne güzel değil mi.

Mürekkep yalamışlığın gayreti var içimizde.

Bakın İstanbul’da iş adamı rahmetli hemşehrimiz Mithat Gürsoy abimiz vardı.

Aksaray sevdalısı idi.

Mekanı cennet olsun.

Okul yaptırdı.

Fakülte binasının ikmali için evlatlarına vasiyette bulundu.

Tek vasiyeti de bu idi.

Yapılıp bitecek inşallah.

Yazıcı ailesinin temsilcisi, sevgili kardeşimiz Kamil Yazıcı ailesi,

Enişteleri asil insan Tuncer Güney’in organizatörlüğünde,

Öğrenci yurtları, okullar yaptırdı.

Şimdi de Karasu Köprü civarında 40 yataklı şahane hastanenin inşası yapılıyor.

Ağustos ayında hizmete açılacak.

Daha evvel de inşa ettirip devlete bağışladıkları Göğüs Hastanesi Yazıcı ailesinin ölmez eseri değil mi.

Örnek insanlarımıza Cenab-ı Hak uzun ömürler versin.

Peki bu iki hayırsever hemşehrilerden başkası yok mu.

Aksaray kökenli kardeşlerimiz var şurada burada.

İstanbul’da, Aksaraylılar derneğini hele bir seferberlik ilanı ile harekete geçirmek.

Beklentimiz oluyor.

Yatırıma muktedir zenginlerimiz burada ve de Almanya’da, telkin ve ikna ile yatırıma teşvik büyüyen Aksaray insanının dilek ve temennisidir.

İstanbul’da,

Aksaraylılar derneği üyeleri,

Etüt edip isabetli kuruluşları projelendirip,

Mantar gibi türeyecek imalat zincirini Aksaray iline ayak basması ne güzel bir hizmettir.

Benim sevgili arkadaşlarım.

1942’de tek şube olan orta okulda sınıfta 18 öğrenci mezun olabilmişti.

Yarısı gel seneye kaldı.

Mezun olamayan 11 öğrenci çift dikiş yapsa da ,

Diploma aslanın ağzındaydı.

Sizler zeki ve çalışkandınız.

Ben ise sizlerden çok çok geri idim.

Mezuniyet esnasında sizleri geriden takip ederdim.

Lafın özü yüksek deneyim ve kabiliyetinizde,

Yatırım yapmaya müsait yurt içi ve yurt dışında zenginlerimizi Aksaray’da tesis kurmaları için etkin ve ısrarla yatırım yapmaları için telkin ve teşvik bekliyoruz.

En büyük derdimiz olan işsizliğe çare üretsek olmaz mı.

Sevgili arkadaşlarım;

Bilgi birikiminizden Aksaraylı istifade etmek istiyor. Nasiplendirin. İkna ve teşviklerinizi bir programa bağlasanız da yüksek kabiliyetinizi seferber etmeniz beklentimizdir.

Bu düşüncelerle pırlanta arkadaşlara Allahtan sağlık ve sıhhatler diliyorum.

Selam ve sevgilerimle.

Kalın sağlıcakla...

 Asırlar sonra ise ekmek parası için Avrupa'ya giden Türkler oldu. Konya'dan yola çıkıp Brüksel'e yerleştiler. Dededen toruna büyüdüler, çoğaldılar. Artık Batı Avrupa Türkleri olarak anılıyorlar. 

İşte onların arasından bir genç kız çıktı. Okudu, kendini geliştirdi ve hâlâ üniversite eğitimine devam ediyor. Bilgisiyle, duruşuyla ve inancıyla sevildi, sayıldı. Türklüğünden ve kültüründen taviz vermeden yetişti. Yaşadığı ülkenin kanunlarına uydu, kültürüne saygı gösterdi. 

Halk onu seçti. Brüksel Belediye Meclisi'ne üye olarak seçildi. Başörtüsü zaman zaman bazı çevrelerin tepkisini çekse de o, bağnaz değil; aydın, çağdaş ve saygılı bir kişiliğe sahipti. 

Atatürk'e olan saygı ve sevgisi büyüktü. İnancını yaşıyor, aynı zamanda bütün inançlara saygı duyuyordu. En önemlisi de insanı seviyordu. Yaşadığı ülkenin insanlarına değer veriyor, onlara hizmet etmeyi görev biliyordu. 

Bu kızımız, samimiyeti ve güler yüzüyle çevresine sevgi saçıyordu. Din, dil, ırk ayrımı gözetmeden herkese hizmet ediyordu. Böylesine idealist bir evladımız neden sevilmesin?

 Bizlere düşen görev, onun gibi değerlerimizi desteklemek ve başarılarında yanlarında olmaktır. 

Sevgili Ayşe Malçıkan kızım, seni yürekten kutluyorum. Yolun açık, geleceğin aydınlık olsun. Başarıların daim olsun.

Yüzyıllar boyunca insan zihni bu soru etrafında iki dev kutba ayrıldı. Bir tarafta Antik Yunan’ın rasyonalist dehası Aristo duruyordu. Aristo’ya göre evren ‘kadim’di; yani başlangıcı ve sonu yoktu. Madde ezeliydi, zaman sonsuz bir döngüden ibaretti. Bu fikir o kadar güçlüydü ki, Hristiyan ve İslam dünyasındaki pek çok filozofu (İbn Sina ve Farabi dâhil) etkisi altına aldı.

Diğer tarafta ise 11. yüzyılda körü körüne taklide savaş açan İslam düşünürü İmam Gazzali vardı. Gazzali, Aristo’nun bu ‘ezeli evren’ fikrine amansızca karşı çıktı. Geliştirdiği "hudûs delili" ile net bir manifesto yayınladı: Evren değişiyordu; değişen şey sonradan var olmuş demekti (hâdis); sonradan var olan her şeyin ise bir başlangıcı ve onu yokluktan varlığa çıkaran bir Yaratıcısı (muhdis) olmak zorundaydı. Gazzali’ye göre zaman ve mekân, evrenin yaratılış anıyla birlikte başlamıştı.

Felsefe kürsülerinde bu iki fikir yüzyıllarca çarpıştı. Ta ki 20. yüzyılın başına kadar.

1920’lerde Edwin Hubble, teleskobunun başına geçip galaksilerin birbirinden uzaklaştığını, yani evrenin sürekli genişlediğini fark etti. Bu keşif, insanlık tarihinin en büyük bilimsel devrimlerinden biri olan Big Bang (Büyük Patlama) teorisinin kapısını araladı.

Fizikçiler filmi geriye doğru sardıklarında büyüleyici bir gerçekle karşılaştılar: Eğer evren genişliyorsa, geçmişte daha küçük olmalıydı. En geriye gidildiğinde ise her şeyin yaklaşık 13.8 milyar yıl önce ‘tek bir noktadan’, sıfır hacim ve sonsuz yoğunluktaki bir ‘hiçlikten’ başladığı ortaya çıktı.

İşte o an, modern astrofizik felsefe tarihinin en büyük davasında hakemlik koltuğuna oturdu. Big Bang, Aristo’nun ‘başlangıç sız, durağan ve ezeli evren’ modelini tamamen yıktı. Buna karşılık, Gazali’nin odasının loş mum ışığında, sadece inandığı değerden, akıl yürüterek ulaştığı ‘Evrenin bir başlangıcı vardır ve zaman o an yaratılmıştır’ tezini matematiksel olarak tescilledi.

Bugün Big Bang, bilimin dilidir; Gazzali’nin hudûs teorisi ise inancın ve felsefenin dili. İkisinin buluştuğu ortak zemin, evrenin bir doğum günü olduğu gerçeğidir. Aristo’nun yanıldığı, Gazzali’nin ise haklı çıktığı bu kozmik hesaplaşma inancın yüzyıllar önceden gerçeği fısıldayabileceğini gösteriyor.

Evren durağan bir heykel değil; 13.8 milyar yıl önce inanç açısından ‘Ol’ emriyle veya bilimsel açıdan büyük bir patlamayla başlayan, sürekli büyüyen canlı bir hikâye. Ve bizler, bu hikâyenin hem şahitleri hem de parça parça dağılmış yıldız tozlarıyız.

Sonuç olarak Big Bang Gazzali’yi ve dini inancı haklı çıkartsa da, İslam inancın bilimsel bir veri ile doğrulanmaya ihtiyacı yoktur, sadece inanan bir insan inandığı şeylerin bilim ile paralellik göstermesinde memnuniyet duyar. Din ve Bilim birbirinin alternatifi veya zıttı değildir, birbirini ikame edemez.

Aristo yanılmış olsa da, bugün bize şunu sorardı “Kadim olan tanrı ile 13,8 milyar yıl öncesindeki o boşlukta ne var?” Bu soru filozoflar için sorulmaya devam edecektir ve devam etmelidir de.

Çiftçinin ekip biçtiği tahılın onda  biri vergi olarak alınırdı.

Buna öşür denirdi.

Köy mahsulü ihaleye çıkar,

En çok verene o köyün mahsulü satılırdı.

Devlete vereceği öşürden yani % 10 dan fazlasını kazanmak için ihaleyi alan vatandaş o köyde kuş uçurtmazdı.

Kaldı ki köylü, devlet hissesini seve seve verirdi.

Hile yapmak, harmanda bir yolunu bulup kaçırmak haram sayılırdı.

Devlete vereceği öşürden yani %10 dan fazlasını kazanmak için ihaleyi alan vatandaş o köyde kuş uçurtmazdı.

Kaldı ki köylü devlet hissesini seve seve verirdi.

Hile yapmak, harmanda bir yolunu bulup kaçırmak haram sayılırdı.

Cumhuriyet Türkiyesinde öşür vergisi kaldırıldı.

Çiftçi rahat bir nefes aldı.

Alman harbi denilen ikinci cihan  savaşında öşür, devlet hissesi adı ile yeniden konuldu.

1942 de Aksaray ilçesinde,

Kaymakam Alaattin Siyavuşgil başkanlığında,

Ziraat, Ticaret, Maliye, Belediye ve halktan birer kişi ile komisyon oluşturuldu.

Her köyün vereceği devlet hissesi rakamlara döküldü.

Memurlar köylere gidip muhtar odasında reçberin gücüne göre,

O köyün vereceği devlet hissesi isimlendirildi.

Harmanda, her şahıs devlet hissesini kendi aracı ile ofise getirir teslim ederdi.

Maliye’ye ödendi belgesi gelir

Köylü borçtan kurtulurdu.

Hamam boğazı ve hatta eski hamamda devlet hissesi buğdaylar açıkta saklandı.

İkinci cihan savaşında Edirne’den top sesleri duyulurdu.

Türkiyemize bir saldırı da,

İhtiyat ve muaazzaf yarım milyon askerimiz için buğdaylar hazır ve nazırdı.

Savaş anında ordunun yiyeceği

Buğdaylar bekletildi.

1945 de Almanların kayıtsız şartsız teslimi ile savaş bitti.

O zamana kadar bekletilen buğdaylar çürüdü.

Hastane köprüsü yakınındaki eski hamamda çürüyen buğdayın kokusundan geçemez oldu vatandaş.

Dört yıl süren istiklal savaşında,

Ayağında yarım çarık,

Üstünde köy kılığı ile,

Aç susuz vatan müdafaasına koşan Mehmetçik,

Bu defa aç ve açıkta kalmasın diye, tedbir alınması doğaldı.

Ekmeğin karneye bağlandığı 1940 ları hatırladıkça,

Günümüzde şükür duasını eksik etmeyelim.

Kalın sağlıcakla...

​Bu meselenin bu kadar hassas olmasının çok haklı bir sebebi var. Çünkü Aksaray Öğretmenevi, sadece konaklanan ya da yemek yenilen sıradan bir kamu tesisi değildir. Öğretmenlerimizin, emeklilerimizin ve sivil halkın bir araya gelebildiği, çay içip dertleşebildiği neredeyse tek ve en sıcak sosyal buluşma noktasıdır. Şehrin koşturmacasından bir nebze olsun uzaklaşmak, eski dostlarla hatıraları tazelemek ve bütçeyi zorlamadan sosyalleşmek isteyenlerin sığınağı olan bu mekanın geleceği, doğrudan Aksaray’ın sosyal kimliğini ilgilendiriyor.

​Sokakta, kafelerde ve eğitim camiasında kulaktan kulağa yayılan iddialar her geçen gün artarken, halkın haklı olarak yönelttiği endişeler artık resmi bir yanıt bekliyor. Şimdi bu soruları yetkililere açıkça sorma vaktidir: Mevcut bina yıkılacaksa, aynı kıymetli araziye yeniden modern bir Öğretmenevi mi yapılacaktır, yoksa tamamen başka bir ticari ya da idari tesis mi planlanmıştır? Kurum başka bir noktaya taşınacaksa, bu yeni adres herkesin kolayca erişebileceği merkezi bir güzergahta mı yer alacaktır? Özellikle belirli bir yaş sınırının üzerindeki emekli öğretmenlerimizin ve müdavimlerin toplu taşımayla rahatlıkla ulaşabileceği bir yerde mi konumlandırılacak, yoksa ulaşımı zahmetli ve yorucu bir çepere mi mahkum edilecektir?

​Şehirde kafa karışıklığı yaratan spekülasyonların önüne geçmenin tek yolu şeffaflıktır. Aksaray halkı, emektar öğretmenlerimiz ve bu tesisi evi gibi gören kıdemli müdavimler, Öğretmenevi'nin akıbetini resmi makamlardan duymayı fazlasıyla hak ediyor. Polis okulunda gösterilen o duyarlı ve kararlı takipçi iradenin, şimdi Öğretmenevi meselesinde de gösterilmesi bekleniyor. Aksaray, belirsizliklerle yaşamayı değil; vizyoner projelerle, açık ve net paylaşımlarla büyümeyi hak ediyor. Gelin, bu sessizliği bozalım; yetkililerimizden Aksaray’ın uzun süredir merakla beklediği o net cevapları bir an önce alalım ve bu güzel şehrin en değerli sosyal buluşma noktasının geleceğini hep birlikte koruyalım.

​Yazıyı bitirirken asıl meseleyi de es geçmeyelim. Gündem yokken Aksaray'da suni gündemler oluşturup "gündeme düşsün" hevesinde olanlar, lütfen gerçek gündem olacak konulardan uzak durmasınlar. Şehrin asıl meseleleri masada dururken sanal tartışmalarla zaman kaybetmek, bu şehre yapılacak en büyük haksızlıktır.

İlim kendin bilmektir.

Sen kendini bilmezsin,

Bu nice okumaktır?

Okumaktan mana ne?

Kişinin Hakkı bilmesidir.

Niçin okudun bilmezsin

Ha bir kuru emektir.

Yunus Emre

Yüce dinimiz İslam, kadın erkek her Müslümana ilim öğrenmeyi farz kılmıştır. İlim; kişinin kendini bilmesi, Rabbini tanıması ve yaratılış gayesini idrak etmesini sağlar.  İlk inen ayet nedir?

Yaratan Rabbinin adıyla oku!”

Bu emir bize; ilim elde etmenin Allah’ın adıyla ve O’nun rızası için yapılması gerektiğini haber verir.

İslam’a göre ilim sadece meslek, kariyer ve dünya kazancı için yapılan bir yarış değildir.

Allah’ın, öğrenilmesini emrettiği, Peygamber Efendimiz (s.a.s)’in rehberlik ettiği ilmin temelinde; hayatın merkezine Kur’an’ı yerleştirmek vardır. Allah’ın ve Resûlü’nün sevgisini gönüllere nakşetmek vardır. Yaratana hürmet eden, yaratılana şefkat gösteren bir anlayışı hâkim kılmak vardır. Şiddetin yerine muhabbeti, nefretin yerine merhameti; kin ve düşmanlığın yerine sevgi ve saygıyı ikame etmek vardır.

 Sevgili Peygamberimiz (s.a.s) ne demiştir?

“Ben, ancak bir öğretmen olarak gönderildim.”

 buyuran Allah Resûlü

“Ya öğreten ol, ya öğrenen ol, ya dinleyen ol, ya da ilmi destekleyen ol. Beşincisi olma, helâk olursun!”

 hadisiyle de  bizleri ilme teşvik etmiştir.

“Kim, ilim için yola çıkarsa Allah ona cennete giden yolu kolaylaştırır.”

buyurarak öğrenci ve öğretmenleri cennetle müjdelemiştir.

Resûl-i Ekrem (s.a.s)’i rehber edinen her öğretmen; eğitim ve öğretim için harcadığı zamanı bir ibadet şuuruyla değerlendirmeli; öğrencilerini, Allah’ın bir emaneti olarak görmelidir. Onlara, önce Allah’a ve Resûlü’ne imanı öğretmeli;

sonra da adalet, merhamet, güzel ahlak, helal haram bilinci gibi değerler üzerine bina edilmiş iyi bir insan olmanın yollarını göstermelidir.

Bugün ne yazık ki kimi çocuklarımız daha küçük yaşlarda bağımlılık tuzağında, kimileri sanal kumar batağında; kimileri sapkın fikirlerin, batıl düşüncelerin, fıtratlarını bozacak yanlış anlayışların ağında, kimileri akran zorbalığı altında, kimileri ise moda ve özenti uğruna elimizden kayıp gitmektedir.

 Maalesef anne, baba ve toplum tarafından ihmal edilen; manevi değerlerimiz öğretilmeyen, kötülerin insafına terk edildiğinden dolayı suça sürüklenen nice çocuk vardır.

 Peygamber Efendimiz (s.a.s)’in uyarısı gayet açıktır:

“Hiçbir anne baba, çocuğuna güzel terbiyeden daha kıymetli bir bağışta bulunmamıştır.”

Eğitim ve öğretimin aileden sonraki en önemli ayağı okullardır. Ailede ve okulda öğretilemeyen sevgi, saygı ve tahammül; sokakta öfke ve şiddete, akran zorbalığı ve kavgaya dönüşmektedir. Yine öğretilemeyen adalet, merhamet ve edep; toplumda haksızlık, kargaşa ve ahlaksızlığa yol açmaktadır. O halde Allah’ın bize emanet ettiği evlatlarımızı;

 “Ben güzel ahlakı tamamlamak için gönderildim.”

 buyuran Sevgili Peygamberimiz (s.a.s)’in ahlakını öğretelim. Onlara; iyiyi kötüden, doğruyu yanlıştan ayırmanın yollarını öğretelim. Çocuklarımızın değerlerimize bağlı birer insan olarak yetişmeleri için, aile, okul ve toplum el birliğiyle sorumluluklarımızı yerine getirelim.

Bu vesileyle milyonlarca evladımızı yeniden okullarla buluşturacak olan eğitim öğretim yılının hayırlı olmasını Cenâb-ı Hak’tan niyaz ediyorum.

27 Mayıs 1960 da,

Askeri ihtilal oldu.

Körpe demokrasimiz rafa kaldırıldı.

İhtilal, iktidarda olan Demokrat partiye karşıydı.

Cumhurbaşkanı, Başbakan, bakanlar, Demokrat Parti milletvekilleri, il, İlçe başkan ve yöneticileri toplatıldı. Gözetim altına alındı.

Aksaray’da dahi kaymakam evinde göz hapsindeydi.

Belediye ile lise arasında soyadı satılmış olan bir onbaşı, geleni geçeni izinsiz salmazdı.

Harp okuluna kapatılanlardan içişleri bakanı Namık Gedik hakaretlere dayanamayıp, pencereden kensini aşağı atıp intihar etmişti.

Bakanlar ve DP li  milletvekilleri yassı ada mahkemesinde kimi idam, kimileri de beş yıldan az olmamak kaydı ile ceza gördüler.

Demokrat parikurcularından,,

Devlet başkanı Celal Bayar,

Başbakan Adnan Menderes,

Meclis başkanı Refik Koraltan,

Hariciye Bakanı Fatih Rüştü Zorlu,

Maliye bakanı Hasan Polatkan,

İdam cezasına çarptırıldı.

Hem de mahkeme başkanı Salim Başol;

Sizi buraya getiren kuvvet böyle istiyor.

Diyerek yargıya gölge düşürerek,

Celal Bayar ve Refik Koraltan yaş haddinden cezaları müebbet hapse çevrildi.

Demokrasi şehidi;

Adnan Menderes,

Fatih Rüştü Zorlu,

Hasan Polatkan,

Yassı  adada idam edildiler.

PKK terörist başı Abdulah Öcalan’ı idam ettirmeyen Amerika,

Demokrasi şehitlerine ses çıkarmadı.

İpin ucu Amerika’da idi de ondan.

Başbakan Adnan Menderes Amerika’dan ithalatı kesti diye düşman kazanmıştı.

İhtilali yapan 38 Subay ikiye bölündü.

Alparslan Türkeş’in lideri olan 14 ler,

Elini çabuk tutan İsmet İnönü

Taraftarı 24 subay tarafından bir gecede tutuklanarak her birini dış ülkelerdeki elçiliklerimizde ikamet etmek üzere sürgün edildiler.

Üç yıl sonra Türkiye yeniden demokrasiye döndü.

Başbakan Adnan Menderes’in;

Ben orduyu yedek subayla da idare ederim,

Demokrasi, bardağı taşıran son damla oldu.

Faturası pahalı geldi.

Türk insanına refah yolunu açan,

Halkın sevgilisi haline gelen DP genel başkanı ve Başbakan Adnan Menderes çok çok yanlış konuşmuştu.

Orduyu tahrik eden odaklar da fit verince,

İhtilal kaçınılmaz oldu.

Allah yüce Türk ulusuna bir daha 27 Mayıslar yaşatmasın.

Kalın sağlıcakla...

Oğlunu çağırtarak son nefeste yanına;

Dedi: (Oğlum, yıllardır değirmenci, tozcuyum,

Amansız hastalıktan ahirete yolcuyum,

Hiç dua alamadım, belki günahım çoktur,

Yırtık koyun kürkünden başka servetim yoktur.

Ancak bir tesellim var; dua aldım ben de hep,

Yük taşıyan merkepler oldular buna sebep!

Nice tozcu yanımdan bedduayla gittiler,

Çuval yüklü eşekler bana dua ettiler.)

Merakla oğlu sordu: (Nasıl olur bu baba?)

Eşekler sana neden dua eder acaba?

Nasuh Ağa dedi ki: (Aksaray’dan gelenler,

Değirmende buğdayı öğütmek isteyenler,

Bir eşeğin sırtına üç kile buğday yükler,

Hem de üstüne biner, eşek onu sürükler,

Yükün ve sahibinin altında kalan merkep,

Ikınarak yürüyüp geri geri gider hep,

Müşteri insafsızdır; batırır hep ımbalı,

Kan içinde kalırdı eşeğin boynu, dalı.

Buğday yüklü müşteri hayvanından inince;

Bir yarenlik bularak benimle lafa dalar,

Hiç haberi olmadan, tozcular buğday çalar.

Buğdaylar öğütülüp yüklenince eşeğe,

Yükü biraz hafifler, kıç atıp döner şehre.

Merkepler dua eder; memnundur hayatından,

Beni kurtaracaklar ahiret gazabından)

                                    Sadi Uluırmak 1979

Kitabesine göre Aksaray Valisi Abdullah Sabri Bey tarafından 1923 yılında yaptırılmıştır. İnşaatın 1921 yılında başladığı ve iki yıl sürdüğü de Aksaray Vilayet Gazetesi’nden öğrenilmektedir. Aslında bu bina yapılırken idadi olarak düşünülmüştür. İdadi, yani lise! Fakat bu mümkün olamayınca Orta Mektep olarak hizmet vermiştir. Bilindiği gibi 1958 yılında ise lise olmuştur.

Binayı yaptıran Aksaray Valisi Abdullah Sabri Bey, 1924 Mart ayının başında Aksaray’dan ayrılmıştır. Aşağıdaki belge 6 Mart 1924 tarihlidir. 1920 sonlarında başlayan görevi ve mezkur tarihe kadar devam etmiştir. Bu belge net olarak göstermektedir ki Vali Abdullah Sabri Bey, 1924 Mart’ında gitmiştir. Bu da demek oluyor ki tarihî eğitim binası 1926 yılında açılmış olamaz.

Gazetemiz yazarı ve Aksaray şehir tarihçisi Dr. Gül, şöyle devam etti: Aksaray’ın yakın dönem tarihi açısından çok kıymetli bir şahsiyet olan Abdullah Sabri Bey hakkında biyografi yazmıştım. Görüleceği gibi 1924 yılında da okulun müdürü vardır. Bu da eğitimin 1923’te başladığını kanıtlıyor.

Merhum Karter ile yazdığım eserde de yer alan belgeyi iktibas ediyorum.

6 Mart [1]340 (6 Mart 1924)

Numara: 389, Sene [1]340

Aksaray Kazası’nın livaya tahvil edilmesi üzerine mutasarrıflığa ta’yin buyurulmuş olan Abdullah Sabri Bey Efendi’nin 15 teşrîn-i sânî [1]336 [15 Kasım 1920] tarihinde altı bin kuruş maaşla işe mübaşeret ve 1 teşrîn-i evvel [1]339 [1 Ekim 1923] tarihinde maaşına bin kuruş zam edilerek yedi bin kuruşa iblağ edildiği ve livanın 9 teşrîn-i evvel [1]339 [9 Ekim 1923] tarihinde vilayete tahvili üzerine tarih-i mezkureden 6 Mart [1]340 [6 Mart 1924] tarihine kadar kezalik yedi bin kuruş maaşla valilikte bulunduğu ve Aksaray mutasarrıflığına ta’yin kılındığı tarihten infikâkı (ayrılış) tarihi olan 6 Mart [1]340 tarihine kadar gerek mutasarrıflık ve gerekse valiliği zamanına ait maaşatını ahz ederek tevkifat nizamiyesi tamamen kat’ ve tevkif edildiği ve müddet-i mezkûre zarfında Arapsun Kasabası civarında on sekiz gözlü ve 147,50 metre tulinde Kızılırmak üzerinde cesim bir köprü inşa ve Aksaray Kasabası’nda emsali Türkiye Cumhuriyeti vilayeti dahilindeki mektep binalarının fevkinde ve demir putrellerle[1] mücehhez Türk tarz-ı mimarisinde muazzam ve muhteşem bir lisenin ikmal-i inşaasına muvaffak olduğu ve bilcümle me‘muriye ve müstahdeminin vilayet halkının zahir-i hürmet ve takdiri bulunduğu mübeyyen işbu mazbata bi’t-tanzim mir-i müşarünileyh Abdullah Sabri Bey Efendi Hazretleri’ne takdim kılındı.

6 Mart 1340

[imzası bulunanlar] Sıhhiye Müdürü, Ziraat Müdürü, Mühendis,   Lise Müdürü, Tahrirat Müdür V., Muhasebeci, Müftü, Kadı V., Aksaray Vali Vekili, Aza, Aza, Aza, Aza

Karara muvafıktır

Baş Katip (imza)

       Temiz ahlaklı olmalı insan.. Güzel ve temiz ahlak bir neslin temeli, insana değer verme manası taşır… Olur ya toplumda kendini takdim ederken ahlakıyla ön planda olmak.

        İyi ve güzel düşünmeli insan… Güzel ve iyi düşünenin gördükleri güzel olur. Hayatından lezzet almak için güzel düşünmeli… Düşündüklerini hayata geçirmeli, hayatını anlamlı kılmak için…

          Merhamet kanatlarını kuşanmalı insan… Taviz’i merhametten ayıracak kadar feraset sahibi olmalı. Yeryüzündekilere merhametle yaklaşmalı insan. Ki yarın kendisine Allah tarafından yapılacak merhameti beklemek için. Sağlam mozaik’inin harcı olan güvenirliliğiyle olmalı insan. Güvenilir insan deyince ilk akla gelen Muhammed’ül Emin lakaplı peygamber efendimiz gelir. Güven duymak ve güvenilir olmak hayatının bir parçası olmalı insanın. Toplum nezdinden de Allah katında da güzel bir mertebeye ulaşmak için…

         Sevgi dolu olmalı insan… Karşılıksız sevmeli her şeyi… Sevdiği kadardır insan. Kendisini sevdiği kadar sevmeli etrafındakilerini. Bencillikten uzak, riyasız, pervasız, karşılıksız sevmeli insan… Verecekse almadan vermeli insan. Mevkisine, makamına, yaşına, cinsiyetine bakmadan sevmeli insan… Milliyetine, ırkına, diline, rengine bakmadan sevmeli… İnsan olmanın gereği olarak sevmeli, insan olduğu için sevmeli…

         Hoşgörülü olmalı insan. Tamirci olmalı, hatayı yüzüne vurarak değil, usulünce söyleyip uyarmalı… Dost biriktirirken yüreğindekini yansıtmalı bulunduğu ortama…     Dostluğu sevgiyle yoğururken, hoşgörüyle köprüler kurmalı hayata… İzzet ve onurunu çiğnetmeden gösterdiği hoşgörüyle bahar estirmeli etrafına… Tüm çirkinliklere format çekmeli insan… Yarınlara umut vaat etmeli hoşgörüsüyle… Güzel bir hayat ve temiz bir yaşam için…

        Affetmeyi bilmeli insan.. Susmayan vicdanının sesini duyurarak affedebilmeli.. Kör gözlerle görmesi, sağırlaşan yüreğiyle duyması, katılaşan kalbini yumuşatarak affedebilmeli insan… Kem düşünceye direnerek, içinde büyüttüğü şeytanlarıyla savaşarak affetmeli insan… Ve kim bilir belki de içine kök salmış zeytin dallarını sağa sola uzatarak affetmeli..

       İyilik yapmalı herkese… Balık bilmezse Halik’ın bilmesi için… Kederi ve mutluluğu paylaşabilmeli insan… Paylaşabilmeli mutluluğunu paylaştığı gibi keder ve tasalarını…

Paylaşarak kurtulmalı yalnızlığından… Dertleriyle dertlenmeli insanın… İliklerine kadar işlemeli bunu.. Hissettirmeli yalnız olmadıklarına… en ümitsiz anlarında belirivermeli yanı başlarında….Arasında Okyanuslar, Sınırlar olsa bile… Ördüğü duvarları yıkarak köprüler kurmalı insanlara ulaşmak için… Özgür olmalı insan….

       Bir duruşu olmalı insanın.. Vakarını güvenle yad etmek için… Bir gülüşü olmalı insanın.. Gülüşünden çiçekler toplamak için.. Yüreği olmalı insanın… Bir tarafı efe olup, özgürlük naraları atmak için… Onuru olmalı insanın… Esarette onursuzca yaşamaktansa, özgürlüğü uğruna ölmek için… İnsan olmalı insan… Her şeyden önce olması gereken şeydir insani değerler taşıması.. Ne olacaksa olsun, öncelikle kendisi olmalı insan.. Her sabah yeni sabahları olmalı insanın.. Yeni umutları, yeni dostları olmalı…

       Hasılı önce insan olmalı… İnsanca yaşamak için….

Mülkiyeli Hukukçu Rahmetli

Sadi Uluırmak’ın anısına bir şiirini sunuyor,

Yüce Allah’tan nur içinde yatmasını diliyorum.)

                        VALİ

                         (1)

Aksaray’in ilk valisi Abdullah Sabri Karter,

Bursa nakiplerinden çok meşhur, soylu bir er.

Mekteb-i Mülkiyeyi başarıyla bitirdi,

Atandığı her kente bir yenilik getirdi.

Adalar kazasinda etmişti Kaymakamlık,

Kırşehir, Elbasan’da yaptı Mutasarrıflık.

Fransızca bilirdi, vakıftı arapçaya,

Edebiyat, felsefe, tarih ve farsçaya.

Milliyetperver şair, alim ve fazıl bir zat,

(Osmanlı Tarihi) yazdı, nazım halinde bizzat

Yaptı beş yıl meb’usluk Meşrutiyet devrinde,

Bursa’yı temsil etti Meb’usan Meclisinde.

Gördü Balkan harbinde halkın ızdırabını,

Üzülerek yazmıştı. O (imdat) kitabını.

İdare mesleğinde çekti binbir meşakkat,

Neler gördü ömründe; ne sıkınntı, ne zahmet?

Kırşehir’de sebepsiz mütekait olundu,

Danıştayda kazanıp mesleğine alındı.

Tam bir insan-ı kamil; sabırlı, halim, selim,

Naturası kuvvetli, soğuğa pek mukavim;

Vilayet Makamında hiç soba yaktırmazdı,

Kış günü ceket giyer, bir palto yaptırmazdı.

Memleketin her yanı O’nun için vatandı,

BindokuzyüzyirmideAksaraya atandı.

Üç yıl sonra Aksaray Vilayete kayboldu,

Mutasarrıf Sabri Bey valiliğe nasboldu

Aksaray’da çalıştı, bilinçli bir gayretle,

Zarif lise binasını yaptırdı metanetle.

Bina, idadi olup hizmete girdiğinde,

Herkesin katıldığı küş’at merasiminde;

Veciz nutuk söyleyip halktan yardım sağladı,

Memnun ve mütehassıs, duygulanıp ağladı.

Dokuzyüzyirmidörtte Edirne’ye oldu Vali,

Mersin’de dahi etti başarısı tevali.

Ahiren Danıştayda üye oldu sürekli,

Dokuzyüzotuzbirde yaş haddinden emekli.

Bundan sonra yaşadı rahat bir ömrü hayat.

Yetmişiki yaşında İstanbul’da etti vefat.

Abdullah Sabri Beyi rahmetle yad edelim,

Fatiha okuyarak ruhunu şad edelim.

Eleman aranıyor...

İlanları ile dolu.

Hani memlekette işsizlik almış başını gidiyordu!

Tembellikten hepsi.

İş de var aş da.

Çalışan kalifiye eleman yok.

Eskiden bu tabloya;

Evlense ne para yok,

Çalışsa ne huy kızıl.

Derlerdi.

50-60 Yıl evvelleri;

Ortaköy yöresinden,

Kaput bezinden don gömlek,

Ayağında yarım çarıkla,

Ziraat bankası önünde,

Bir ağa geldi mi koşuşan,

Tırpan elinde,

Bel, kürek omuzunda insanlar:

Ağa beni de götür, ekmeğimi ver yeter.

Diyen fakir fukara hani nerede.

Sabahın köründen akşamın karanlığına kadar çalışılır.

Ağa beğenmez de yol verir diye korkardı.

Eski çamlar bardak oldu.

Şimdi çok şükür insanca yaşam var.

Var da bu defa tembellik ölü toprağı serpti yüzümüze.

Maalesef bu tembelliğe hükümetler sebep oldu.

Evvela, kalifiye işçi üretmekten aciziz.

İş sevgisi aş sevgisi veremedik halka.

Bu da okullarda isabetsiz programlar olduğu için.

Ve sonra da,

Bu ne imiş Fak-Fuk-Fon,

Yaşlılık aylığı,

Yemek, kömür, sosyal yardım.

Vesaire.... Vesaire...

Fakirden çok varlıklılar alıyor.

Ekmek elden su gölden olunca,

Tembellik başlıyor.

Devlet bana bir masa versin de oturayım devri geçti.

Beceri sahibi olacaksın.

Kanaatkar olacaksın.

Çalışacaksın.

Daha iyi parası çok iş bulunca, atlayacaksın oraya.

Yoksa, kahvede o boğucu sigara dumanını koklaya koklaya sağlığından olanlara acırım.

Hem de,

Aza kanaat etmeyenler çoğu bulamaz.

Çalış arkadaş çalış.

Muhanete muhtaç olmayım diye çalış.

İşleyen demir pas tutmaz.

Kalın sağlıcakla...

​Günlük koşturmacalar arasında işler sarpa sardığında ya da büyük bir hata yapıldığında sığınılan en konforlu liman hep aynıdır: "Ben sadece süreci uyguluyordum" ya da "Bu pozisyonda kim olsa aynı adımı atardı." Oysa mesleki ve insani hayatın en sarsılmaz, en temel kuralı çok nettir: Herkes yaptığı işten bizzat sorumludur.

​Konfor alanını kaybetmeme kaygısı, bazen en bariz yanlışları bile meşrulaştırmak için zemin hazırlar. "Zaten herkes aynı yolu izliyor" düşüncesi, evrensel ahlak ilkelerini bir kenara bırakıp bireysel iradeyi devre dışı bırakma çabasından başka bir şey değildir. Sorumluluğu tamamen üst mercilere devretmek de insanı ahlaki olarak aklamaz. Kurallar, yönergeler ya da talimatlar; kişisel vicdanın ve hakkaniyet duygusunun önüne geçebilecek birer kalkan olamaz.

​Peki, bu tür sessiz uzlaşmaların ardından elde edilen kazançlar insanın iç huzurunu satın alabilir mi? Gecenin bir yarısı yastığa başınızı koyduğunuzda duyduğunuz o sessiz ses, paranın asla satın alamayacağı tek şeydir. Maddi imkânlar geçici bir konfor alanı sağlayabilir; ancak vicdanın sesini parayla bastırmaya çalışmak yalnızca geçici bir uyuşturucudur. Ruhsal maliyeti zamanla katlanarak artan bu durum, insanın zihinsel berraklığını ve neşesini zedeler. Asıl tehlike de durumu fark etmek değil, konforu bozmamak adına gerçeği bilerek görmezden gelmektir. İlk başta hissedilen o hafif vicdani rahatsızlık zamanla körelir ve kişi bu çarpıklığa alışır. Ancak bu alışkanlık, dürüstlük kalesinin içten içe yıkılması demektir.

​Bulunduğumuz her konum, üstlendiğimiz her rol beraberinde kaçınılmaz bir ahlaki yük getirir. Hayatın sonunda elimizde kalan ne geçici unvanlar ne de maddi avantajlardır. Aynaya baktığımızda gördüğümüz tablo, üstlendiğimiz rolün hakkını ne ölçüde verebildiğimizin yansımasıdır.

​Unutmayalım ki Kur'an-ı Kerim'de buyrulduğu üzere:

​"Kim zerre miktarı hayır yapmışsa onu görür; kim de zerre miktarı şer işlemişse onu görür."

​Bu ilke, sadece mesleki ve hukuki değil, inanç ve ahlak ilkelerine de sıkı sıkıya bağlı kalmanın hayati önemini hatırlatır. Gerçek sorumluluk; ilkelerden ödün vermeden, hakkaniyeti gözeterek ve "Ben bu işi vicdanım ve alın terimle tamamladım" diyebilmenin onurlu yükünü omuzlamaktır.

​Toplumsal huzur büyük iddialarla değil, her bireyin kendi fonksiyonunun bilincinde olarak dürüst, inançlı ve özenli bir duruş sergilemesiyle güçlenir.

Afyon, Uşak, Kütahya, Alaşehir, Salihli, Manisa ve İzmir başta olmak üzere pek çok yerleşim yeri ateşe verilmiş; binlerce ev, dükkân ve ibadethane tamamen kül olmuştur.

Çoluk çocuk, yaşlı ve kadın demeden savunmasız halk hedef alınmış; binlerce sivil süngülenerek, kurşuna dizilerek veya evlerine kilitlenip diri diri yakılarak katledilmiştir.

Halkın kalan hayvanları, erzakları ve değerli eşyaları gasbedilmiş; tarım arazileri, bağlar ve zeytinlikler zarara uğratılarak bölgenin ekonomik altyapısı çökertilmek istenmiştir.

Mesela, Manisa şehir merkezindeki 18.000 binadan sadece 500 tanesi ayakta kalabilmiş, Alaşehir'in tamamı yanmış, yıkılmıştı. Turgutlu'nun yüzde 90'ı, Salihli'nin yüzde 65'i yanmıştı.

Camilere insanları doldurup diri diri yaktıkları oldu. Mesela Aydın'ın Karatepe Köyü'nde 385 kişiye bu zulmü reva gördüler.

 Bağları, zeytinlikleri ateşe verip hayvanları bile öldürdüler.                

 Durumu gören dönemin bir yabancı gazetecisi şöyle demekteydi:               - -Becerebilseler, Türklere yar olmasın diye kara toprağı dahi yakacaklardı.             

  İngiliz temsilcisi Lord Davids’de  ‘'Yunanlılar savaşta kötü, cinayette birinci sınıflar.’' diyecekti.    Anadolu'ya ayak bastıkları günden denize döküldükleri güne kadar tespit edilebilen sayılara göre Prof. Justin Mc Carthy ''640.000 Türk sivil vatandaş öldürüldü.'' demektedir.

Sadece 15 Mayıs 1919'da İzmir'de 400 Türk öldürülmüş ve ilerleyen zaman içinde 4000'den fazla Türk idam edilmişti.  (Bu yaşanan acıları yüreğinizde hissetmeye çalışın ve  ''KEŞKE YUNAN GALİP GELSEYDİ!'' diyen alçağı ve onun işbirlikçilerini, eteklerini yalayanları lütfen bir kez  daha düşünün.)             

 Yunan İzmir’den kaçarken yanında işbirlikçi hainlerden Manisa, Afyon, Kütahya Mutasarrıfları (Vali); İzmir, Uşak Belediye Başkanları gibi yüzlercesini de yanında götürdü. Bugün onların torunları makbul insanlar olarak dönmüş ve aramızda gezinmekte, el üstünde tutulmaktalar, iyi mi?      

 İstanbul Hükümetini, Padişahı, Damat Ferit’i ve saray eşrafını büyük bir üzüntü sarmıştı.   'Avrupa ile başa çıkmayı yüzyıllardan beri Asya’nın hangi kavmi başardı ki biz başarabilelim’'   diyen Ali Kemal gibi, '‘İngilizlere meydan okuyoruz. Bu en büyük küfürdür.’' diyen Eşref Hoca gibi, idam fetvası imzalayan Şeyhülislam Durrizade Abdullah gibilerin elbette neşesi kaçacaktı. Bunlar hala ‘Yunanlılar yenildi, İngilizler yenilmedi ki.’ diye düşünüyor ve umutlarını korumaya çalışıyorlardı.  Onlar kendi koltuklarını korumak için İngilizler ile yeni ortaklık çabaları için arayışlara başlamışken, Türk ordusu ilerlemeye devam edecekti.Şimdi sırada Boğazların  ve Trakya’nın ele geçirilmesi vardı.                

Dünyada ülkesini savaşlarda zafere kavuşturmuş birçok komutan vardır. Milletini daha ileri bir toplum yapabilmek için çalışmış birçok önder de vardır. Ama yokluk, yoksulluk içinde her ikisini de başarmış bir tek kişi vardır ve o ATATÜRK’tür. O bizlere yüce Allah’ın bir lütfüdür ve değerini bilmeyen cahillere üzülmekten başka ne yapabiliriz ki?

Köye de herkesin evinin içinde tuvalet yok, herkesin mutfağı, tuvaleti içinde tam teşekküllü dairesi yok, iki ineği var dışkısını mecbur ya avlusuna ya avlu kenarına atacak. Çöp konteynırı, çöp kovaları ve temizlik elemanları yok ki sokakları temizlensin. Yani soba külü ve hayvan dışkısı ilkbahara kadar duvar dibinde durur, baharın ya tarlaya götürülür, ya da tezek yapımında kullanılır.

Şehirde yaşayan insanların evlerinin önüne kadar asfalt ya da parke taş döşeli. Her apartmanın önünde konteynırı var, çarşıda çöp kovaları, gerçi çarşıda çöp kovası son dönemde çoğaldı. Sokaklar süpürülüyor, her hizmet veriliyor, parkıyla, çocuk oyun alanları ile vesaire. Köylerde 50-60 kişilik bir köyü andıran apartmanlar yok ki üç bin metre alan içinde yaşasın. Şehirde insanlar toplu alanlarda yaşarlar, aynı haklara sahiptirler, çarşıda pazarda binlerce insan ortak yaşam içindeler. Gerçi artık yavaş yavaş köylerde şehir seviyesine gelmeye başlıyor, bazı kurallar oralara da gelecek. Şimdilerde artık köylerde şehir havasında ve hemen hemen her köyde kanalizasyon var, ayağınız artık çamura batmıyor. Ak Parti iktidarı ile her köy şehirleşmeye başladı ama hala eski alışkanlıklar mevcut.

Şimdi bu kadar izahtan sonra gelelim asıl meseleye, önce çarşı Pazar yaşamından başlayalım. Avrupa da yaşayan bir Türk vatandaşımız çarşıda sigara içerek yürümez, ya da içtiği sigaranın izmaritini sokağa atamaz. Attığı anda cezayı yer, polis görmese vatandaş vatandaşlık görevini yaparak ihbar eder. Ya bizde ne oluyor, çarşıda arabada sigara içerek giden sorumsuz tiryakiler içtikleri sigaranın izmaritini ceplerine mi koyuyorlar yoksa sokağa mı atıyorlar? Elbette sokağa atıyorlar, hatta arabadan sönmemiş sigarasını camdan atarak yol boyunda alevler saçarlar. Ey sorumsuz adam hadi arkandan gelen araçta benzin ya da LPG kaçağı olan bir araç varsa alev aldığında vicdanın rahat mı olacak?

       Yaz geldi geçiyor Sokakta kuru yemiş yerken gelişi güzel kabuklarını sokağa atmak vatandaşlık görevi mi? Neden cebimizde bir selpak taşımayız, hangi çağda yaşıyoruz da balgam ve burnumuzun pisliğini sokak ortasına bırakırız? Bu iyi bir vatandaşlık örneği mi? Ne hakkın var bana balgam ve sümkürdüğünü seyrettirmeye, hadi hastalığın varsa bundan bir başkası hastalık kaparsa sorumlusu kim olacak? Biz Türk milleti Avrupa’da ilin gavurundan korktuğumuz için kurallarına uyarız ama burada ise burası Türkiye deriz. Ne kadar asil bir milletin torunuyuz görüyor musunuz? Hala çarşı pazarda benciliz yaza yaza dilimizde tüy bitti, ama hiçbir esnafın umurunda değil babalarının malı gibi toplumun umumunun kullanma hakkı olan kaldırım ve yolları işgal etmeye devam ediyorlar. Yetkili mercilerimizde ikaz ve uyarı ile işi geçiştiriyorlar.

İşyerlerinin bulunduğu apartmanlarda oturan hanımlar sofrayı sokağa çırpmasın mı ya insanların üzerine ya da araçların üzerinde bir sürü yumurta kabukları falan filan. Balkona çırpıp süpüreyim de çöp kovasına koyayım demez. Ha birde yazın balkonda otururken tiryakiler balkondan sönmemiş sigarasını yola fırlatmaz mı hadi o sigara izmariti bir vatandaşın koynuna düştü, ya da bir arabanın üzerine düştü ne olacak, bu kadar vicdansızlık olur mu?

Çok farklı bir toplumuz vesselam, bunları anlatmakla bitiremeyiz, ama ben zaman zaman yazmaya devam edeceğim. Şehirde ve apartmanda yaşamasını bilmiyorsak gidip köylü diye aşağıladığımız köylerde yaşayacaksın. Ama sizi köylerde de kınarlar boşa şehirde yaşıyorum demeyin. Şehirde yaşamanın bedeli var. Bunları bilmeyenlerinde köyde yaşayan insanları köylü diye küçümseme hakkı olmasa gerek. Sen önce ben ne kadar şehirliyim, şehirde yaşıyorum diye kendine bakmalısın.

            Her seçim döneminde  pişirilmiş temcit pilavı gibi müjdeler hiç eksik olmadı. Her gelen  siyasetçiler tren yolu müjdesini ağızlarından düşürmediler.

            Son olarak, Sayın Ulaştırma Bakanımız Aksaray ziyaretinde ihalenin Şubat 2026 da yapıldığını ve tren yolunun yapımına başlanacağının müjdesini verdi, Bu müjde cana değdi

derken aradan altı ay geçti. Fakat bu güne kadar herhangi bir icraatın yapıldığını duymadık.

            Bugün Google amcaya Ulukışla Aksaray arası tren yolu yapımının ne aşamada olduğunu sordum.

            Google amcanın verdiği cevap işte şu:                                                        

(Projenin belirlenen takvimde yetişmesi amacıyla Haziran 2026'da Resmi Gazete'de yayımlanan 11403 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı ile hat güzergahı için "acele kamulaştırma" kararı alınmıştır.)

Anlaşılan daha demiryolu hattının Kamulaştırılması bitmemiş. Ama kamulaştırmanın

zorluğu ve ne kadar sürede biteceği de malum, yıllarca sürer, önce yol yapılsın kamulaştırma

arkadan gelsin denilirse o başka,

            Biz temcit pilavı gibi müjdelere alıştık artık. Demir yolu tamamen bitse de Taşpınar’dan tren düdüğü çalmadığı müddetçe, artık verilen müjdelere inanamayacağız

Yine de umudumuzu kaybetmeyelim, İnşallah bir gün olur temcit müjdelerinden kurtuluruz.

Kol kıvırma ile mal sahibi olanları bilirim.

Sonuçta;

Oğlan yedi oyuna gitti.

Çoban yedi koyuna gitti.

Katiyen hayretmemiştir mal mülk.

Hatta, çocuklarının kefenini el sarmışlar bile var.

Günümüzde;

Helalı Harama karıştıranlar çoğalıyor.

Şöyle ya da böyle ille de menfaatlanayım denmeye başladı.

Geçmişte;

Helal kazanç mal, mülk edinenlerin yedi sülalesi muhanete muhtaç olmamıştır.

Helal lokma ile büyütülen çocukları hep hayırlı evlat listesine girmişlerdir.

Öyleyse bu ohmatsızlık bu kanaatsizlik niye.

Kul hakkı iyilik getirmez.

Diye, cami kürsüsünde bas bas bağıran vaizlerin nasihatları bizim için değil mi?

Kul hakkından, yetim hakkından kaçacaksınız.

Sattığınız mala hile karıştırmayacaksınız.

Devletin ve milletin hakkını koruyup kollayacaksınız.

Bak sen o zaman helal kazanç ne çok hayreder.

Çürümekte olan bir toplum yüreğimi yaktığı için bunları yazıyorum.

İslam ahlak ve faziletinden yavaş yavaş uzaklaştığımız için bunları yazıyorum.

Gidişat Türk toplumunu karanlıklara götürüyor.

İhtiyaç duyulan tedbirler gecikilmeden alınmalı.

Aileden başlayan eğitim ve öğrenim,

Gelenek ve göreneklerimizle kucaklaşmalı.

Bilhassa siyasi rant düşünülmeden büyük Türkiye’ye giden yol üzerindeki engeller kaldırılmalı.

Kalın sağlıcakla...

Somuncuoğlu pasajının yerindede mezarlı han vardı.

Ulu cami önündeki park pazar yeriydi.

Aksaray İlçesinin 120 pare köy ve kasabasından at, öküz arabasıyla, eşek ve deve sırtında buğday pazara getirilir.

Hayvanlarda hanlara kapatılırdı.

15 Bin nüfusu geçmeyen Aksaray merkezi çarşamba günü ana baba günü olurdu.

Belediye arkasında Muktesimin hanı köşesinde, yola cepheli rahmetli Arap Salimin kahvesi Demokrat Partinin merkezi sayılırdı.

İlçe başkanı rahmetli Süreyya Dellaloğlu misafirlerini Arabın kahvesinde ağırlardı.

Şehirlisi köylüsü Demokrat parti ile akın akındı.

Bunu gören CHP liler;

Dört baldırı çıplak, bunlara kim oy verir diye Demokrat partilileri hafife alsalarda,

Çok partili rejim sevgisi halkta büyük bir heyecan yaratmıştı.

Milli bayramlarda, ayakkabı tamircisi Nail bedeninde kırat bayrağı, kemerine oturmuş gönderde koskoca Türk bayrağı ile arkada Demokrat partililer resmi geçite iştirak ederlerdi.

Demokrat parti ilçe başkanı Süreyya Dellaloğlu eşek sırtında köy köy dolaşırdı.

Gittiği köy ve kasabalara heyecanla ilgi gösterirlerdi.

1945 de kurulan Demokrat Parti, 1950 seçimine kadar bu böyle devam etti.

Süreyya hoca Ziraat bankasına  evini ipotek vererek aldığı krediyi Arabın kahvesinde misafirlerini ağırlamakla tüketti.

Nihayet 14 Mayıs 1950 seçimlerinde Süreyya Dellaloğlu mebus seçildi. Ektiğini biçti.

Dört yıl yüzünün akı ile mebusluk yapıp, şaibesiz bir şekilde 1954 seçimlerinde nöbeti devretti.

Gördünüz ya rahmetli Arap Salimin kahvesi demokrasiye ne büyük hizmet verdi.

Seçim sonunda CHP büyük bir yenilgiye uğradı.

Bir de şimdiye bakınız...

Halktan uzak ve siyasi parti genel başkanlarının iki dudağı arasında milletvekili aday listesi sıralanıyor.

Bu bir demakrasi ayıbıdır.

Adaylar partiye kayıtlı üyeler ön seçimle sıralansın ki,

Demokrasi bir anlam kazansın.

Kalın sağlıcakla...

Muhtemelen birçoğumuz bu iddiaya bıyık altından güler, bilimin ve mantığın çiğnendiğini düşünürüz. Nitekim o dönemde yaşayan pek çok felsefeci de aynen böyle düşünmüş ve bu iddiayı ortaya atan İmam Gazzâlî’yi sertçe eleştirmişti.

Ancak sıkı durun; Gazzâlî’ninTehâfütü’l-Felâsife (Filozofların Tutarsızlığı) kitabının ‘17. Mesele’ sinde yazdığı bu çılgın fikir, 20. yüzyılda insanlığın gördüğü en büyük bilimsel devrimin, yani Kuantum Fiziği'nin kapısını aralayacaktı.

EVREN BİR SAAT GİBİ Mİ ÇALIŞIYOR?

Yüzyıllar boyunca filozoflar ve bilim adamları evreni devasa, tıkır tıkır işleyen kurmalı bir saate benzetti. Bu klasik fizik anlayışına (determinizm) göre evrende ‘Rastlantı’ diye bir şey yoktu ve yani Einstein’ın ironisi ile ‘Tanrı Zar Atmaz’ dı. Eğer elinizde yeterli veri varsa, geçmişi ve geleceği %100 kesinlikle hesaplayabilirdiniz. Bilardo ıstakasıyla topa belirli bir açıyla vurursanız, topun nereye gideceği matematiksel olarak kesindi. ‘A nedeni varsa, B sonucu zorunlu olarak doğardı.’

İşte Gazzâlî, daha 11. yüzyılda bu sarsılmaz sanılan saate yumruğu vurdu. Ateş ve pamuk örneğinde, bizim aslında ‘zorunlu birneden-sonuç’ ilişkisini görmediğimizi, sadece iki olayın kronolojik olarak arka arkaya gelmesine şahit olduğumuzu söyledi. Bizim ‘doğa yasası’ dediğimiz şey, Gazzâlî’ye göre doğanın kendi içindeki bir güç değil, sadece bir ‘alışkanlık’ (Âdetullah) idi. Rejisör sahneyi her an değiştirebilirdi ve bizim kesin gözüyle baktığımız o kurallar aslında esnekti.

Gazzâlî bu fikriyle bilimi bitirmekle ve çöpten bir tesadüfler yığınına çevirmekle suçlandı. Ta ki bilim insanları kafayı mikroskoba gömüp atomun kalbine bakana kadar...

ATOM ALTI DÜNYANIN ÇILGIN KURALLARI

1920'lerde NielsBohr ve WernerHeisenberg gibi dahi fizikçiler atomun derinliklerine indiklerinde şoke oldular. Çünkü bizim makro dünyada tıkır tıkır işleyen kurallar, atom altında tamamen geçersizdi.

Heisenberg’in ünlü Belirsizlik İlkesi şunu kanıtladı: Bir parçacığın nerede olduğunu ve nereye doğru gittiğini aynı anda asla %100 kesinlikle bilemeyiz. Kuantum dünyasında katı nedensellikkurallar (‘A varsa B kesinlikle olur’) gitmiş, yerine olasılıklar gelmişti.

900 YILLIK RANDEVU

Şimdi taşları yerine oturtalım:
Modern kuantum fiziği bize evrenin en temel yapı taşlarının katı ve zorunlu kurallarla çalışmadığını, aslında bir ‘ihtimaller denizi’ olduğunu söylüyor. Tıpkı Gazzâlî’nin, ateşin pamuğu yakmasının mantıksal bir zorunluluk değil, sadece çok yüksek bir ihtimal ve gözlemlerin sürekliliğinin olduğunu söylemesi gibi!

Gazzâlî, maddelerin kendi başlarına hiçbir gücü olmadığını, arkalarında her an kararlar alan dışsal bir irade olduğunu savunuyordu. Kuantum mekaniği de evrenin biz gözlem yapana kadar belirsiz bir potansiyel olarak beklediğini, gerçekliğin dışarıdan bir müdahaleyle (gözlemciyle) şekillendiğini söylüyor.

Elbette Gazzâlî bir laboratuvara girip parçacık hızlandırmadı. Amacı fizik yapmak değil, inandığı yaratıcı Allah’ın gücünün evrendeki mutlak özgürlüğünü kanıtlamaktı. Kuantum fizikçileri ise tamamen maddeyi anlama merakıyla yola çıktılar.

Niyetler farklı, yollar ayrıydı ama varılan istasyon büyüleyici bir şekilde aynı oldu: Bu evren, bizim zannettiğimiz kadar katı, mekanik ve sıkıcı bir hapishane değil. Arkasında devasa bir olasılıklar ve esneklikler barındıran gizemli bir matris.

900 yıl önce Bağdat'ta bir masada kaleme alınan o ‘pamuk ve ateş hikâyesi’, bugün dünyanın en gelişmiş fizik laboratuvarlarında matematiksel denklemlerle bize fısıldamaya devam ediyor. Gördüklerine çok güvenme, hiçbir şey göründüğü kadar zorunlu değil!

SONUÇ OLARAK

Kutsal kitaplar ve bilimsel araştırmaların değil bir inanç sisteminin temelini oluştururlar ve din sorgulamayı ve bilimsel çalışmalarla bilgi edinilmesini sınırlandırmaz. Din ve bilimimin bazı noktalarda uzlaşması din açısından bir kazanç olmadığı gibi bilim açısından da bir zafiyet oluşturmaz. Entelektüel birikimi olmayan bazı din adamlarının sözlerini ön plana çıkartarak İslamı kısıtlayıcı bir unsur olarak görmek ön yargılı bir yaklaşım olur. Yazımızı Gazzali’nin şu iki sözü ile bağlayalım;

‘Bilgi bilinene bağlıdır, bilinen değişirse bilgide değişir, bilgi değişince bilenin durumuda değişir’

‘Kurtuluş ancak bağımsız düşüncededir. …Bağımsız düşünceye ulaşmak için sorgulama vazgeçilmez bir yöntemdir’

      Hayır olmak üzere yapılan bir işin karşılığı iyilik yapılan kişi, kuruluş, zümre ve toplumdan değil, sadece Allah Teâlâ’dan beklenir. Allah’tan ecir ve sevap beklenir. Ödüllendirmesi istenir. Hatta bunun için Allah’a dua ve niyaz edilir. Allah Teâlâ’dan beklenen karşılık uhrevîdir, manevîdir, ama dünyevî de olabilir.

       Yapılan bir hayır işi karşılığı Allah Teâlâ’dan başkasından maddî olarak beklenirse, o iş hayır ve hayrat olma özelliğini, manevî değerini yitirir, hayır olmaktan çıkar. Ama insanlardan da manevî bir karşılık, ahirette faydası dokunan bir dua beklenebilir. Mesela yapılan bir çeşmeye sahib-i hayratın ismi yazılır, o çeşmeden içenler hayrat sahibine dua etmeleri beklenebilir. Ama çeşmeden içenlerin fiilen dua etme gibi bir yükümlülükleri yoktur. Çeşmeden su içip susuzluklarını gidermeleri de lisan-ı hal ile dua sayılır.      Hatta hayvanların ve kuşların su içmeleri bile hayrat sahibine sevap kazandırır.

         Hayrat sahiplerine dua kadirbilirliğin bir gereğidir ve güzel bir şeydir. İşte bu ve benzeri ayetler ve aynı anlama gelen hadisler, başkalarını düşünmenin ve elden geldiğince onlara yardımda bulunmanın gereğini kuvvetle vurgulamaktadır. Başkalarının yardımına koşmak, fakirleri, miskinleri, acizleri, kimsesizleri gözetmek, derdi ve sıkıntısı olanların derdine çare bulmak, sıkıntılarını ortadan kaldırmak veya hafifletmek bütün dinlerde, ama daha fazla İslam’da çok önemlidir.

          İslam dini bir mü ‘minin sadece kendisini düşünmesini, -helâl yoldan kazanmış ve zekatı da verilmiş olsa bile- servetinden muhtaçları, fakirleri ve darda olanları yararlandırmamasını tasvip etmemiş; böyle bir davranışı, merhamet, şefkat, kardeşlik, yardımlaşma ve dayanışma gibi değerler açısından hatalı bulmuştur. Bunun için de savurganlık ve har vurup harman savurma kadar cimriliği ve pintiliği de reddetmiştir.

        “Komşusu aç iken tok yatan bizden değildir.” diyor, Allah Resûlü (asm).

         Bencillik (egoizm) en kötü şeydir. Sadece kendi çıkarları ve yararını düşünen bunun için başkalarına zarar vermekten çekinmeyen, onların hakkını yemekte bir sakınca görmeyen, kamuya ait malları zimmetine geçiren, çıkarcı, bencil, haris ve tamahkâr kişilere menfaatperest ve paranın kulu denir. Bunlar Allah Teâlâ’ya değil hevâlarına ve çıkarlarına taparlar. (bk. Furkan, 25/43)

        Hz. Peygamber menfaatperest kişileri kastederek: "Altına, gümüşe kul olanlar sürünsün.” (Buhari, Rikak, 10; Tirmizi, Zühd,42; İbni Mâce, Zühd, buyurmuştur. Böyle kişiler Hak Teâlâ’nın değil, paranın kulu, mal ve servetin kölesidirler. Onlar para ve servetlerini kaybedecek olsalar ruh ve beden sağlığını da kaybetmekte, hatta intiharı bile düşünmekte, bazan da bunu gerçekleştirerek talihsizliğin bir örneğini vermektedirler.

         Gittikçe maddîleşen dünyamızda faydacılık, akılcılık, bireycilik ve liberalizm adına bizi biz yapan özdeğerlerimiz yıpratılmakta, aşındırılmakta, adetâ; “altta kalanın canı çıksın” gibi bir anlayış oluşturulmaktadır. Bugün yeteri kadar bir mü’min din kardeşinin halinden habersizse, onunla hemhâl değilse, dertlerini dert edinmiyorsa, sıkıntıları için çare aramıyorsa, insanların acıklı halleri yüreğini sızlatmıyorsa...

        Bütün bunlar bencilliğin, çıkarcılığın, açgözlü ve doymaz olmanın sonucudur. Küreselleşen yeni hayat tarzına şartların elverdiği nispette uyum sağlarken dinî, ananevî ve ahlâkî değerlerimizi yitirmemeliyiz. Çünkü bu değerleri yitirmemiz kendimizi yitirmemiz demektir

Demokrasinin ürünü olan, çok partili Genel seçimin yapıldığı gündür.

56 yıl evvel, seçimin yapıldığı gün akşamı,

8.Kor. mustakil muhabere taburu Merzifondan Kayseri’ye dühul etmişti.

Ben de 3. bölükte yedek subaydım.

Hava meydanı karşısında yüzlerce mahruti çadıra yerleştik.

Taburu nöbetçi subaylar teslim aldı.

Yüzbaşım Nusret Karaaslan ile yol yorgunluğunu atalım diye şehir merkezine indik.

Bir de baktık ki,

Belediye karşısında,

Yeni camide sandıklar açılmış,

oy sayımı yapılıyordu...

Kulak verdik.

On oydan sekizi Demokrat partiye çıkıyordu.

O zamanlar iletişim yoktu.

Ankara radyosu tek iletişim aracı idi.

O da devletin emrindeydi.

Sabah oldu. 2.Ordu komutanı Org.MuzafferTuğsavul’a teftiş verecektik.

Tabur pazartesi saat 9 da içtima etti.

İki saat tam teçhizat beklendi.

Paşa gelmedi.

Haber alındı ki teftiş kaldı.

Paşalar Ankara’ya uçmuşlar.

Cumhurbaşkanı İsmet Paşaya,

İktidarı bırakma diye baskı yaparlarmış,

İki gün uğraşıdan sonra İsmet İnönü;

Halk ihtilali olur diye,

Paşaları İkna etmiş.

Rahmetli İsmet İnönü’nün yüksek frekanslı devlet adamlığı sayesinde,

Türk demokrasisi yerine oturdu.

İşte yarın 14 Mayıs 1950

Ak devrimin 56. sene-i devriyesini idrak ediyoruz.

Yaşasın Türk demokrasisi.

Kayın sağlıcakla...

Misaki Milli sınırlarımız içinde

72 milyon insanımız,

Türkiye Cumhuriyeti vatandaşıdır.

Hep kader birliği yapmış insanlarız.

Siyasi rant için vatandaşı bölme ye,

Ayrılık gayrılık yapmaya, hiç kimse nin hakkı yoktur.

Ben 1948-1952 Yillarında dört yıl görev yaptım doğuda.

Şimdiki Batman ilinin çekirdeği ILOH nahiyesinde,

Ve de Siirt ‘in KOZLUK ilçesinde çalıştım.

İmece usulü ile okul yaptırdım.

Öğretmenlik yaptım.

Yöre insanlarından hep hürmet gördüm.

Ora halkı, devletine, milletine, bayrağına sıkı sıkıya bağlı idi.

Ne bir terör ve ne de eşkiyalık, hırsızlık katiyen yoktu.

İnsanlar, darı ekmeği yese de,

Şükretmesini bilirdi.

Geçim sıkıntısı olan halk Suriye ve Irak’tan giren kaçak malları satarak geçimini sağlayanlar vardı.

Bunu fırsat bilen Amerika, Haçlı zihniyeti ile gelişen ve büyüyen Türkiye’yi tökezmetmeyi hedef aldı.

Çatışmada ölü ele geçirilen teröristlerin

Üzerinden Amerikan doları çıkması,

Kandırılmışlığın açık delilidir.

Bunca telefiyattan sonra,

Ekonomik kalkınma doğu ve güneydoğuya merhaba deyince,

Yöre insanları aldatılmışlığın farkına vardı,

Bölücülüğe hayır demeye başladı.

Uzağa gitmeye ne hacet.

İl’imizde, Ekecik yöresinde,32 pare Kürt köyü var deniyor.

Bakıyorum da Ekecik yöre halkının en az yarısı şehir merkezinde yaşıyor.

Türk-Kürt ayrımı kaldı mı.

Hep biri birinden kız alıp vermiş, akraba olmuşlar.

Siyasi ve ekonomik hayatta katiyen ayrımcılık göremezsiniz.

Okulumuz aynı,

Camimiz aynı,

Çarşı ve pazar yerimiz hep aynı.

Doğu ve güneydoğuda böyle.

Haçlının örgütlediği pkk terörü hele bir dolarla beslenmesin de bak,

Bu vatan ve bu bayrak için,

Evvelce olduğu gibi,

Canını verir ora insanları!

Haçlının oyununa gelmeyeceğiz diyen Doğu ve Güneydoğu insanlarımız,

Çok şükür tuzağa hayır diyor artık.

Yaşasın birlik ve beraberlik.

Kahrolsun terörist Bush.

Kalın sağlıcakla...

Özel okulmuş, dershane imiş kimse bilmezdi. Herkes aynı okuldan ders alır kendilerini öyle yetiştirirlerdi. Bilgide şimdiki gençlere taş çıkarırlardı. Kimsede bilgisayarı bırakın televizyonları olmaz gaz lambası ışığında ders çalışırlardı. Bir kurşun kalemi bir yıl kullanırlardı.
En azı 5 ihtilal, 6 muhtıra, 7 post-modern darbeden sağ salim paçayı yırtmış. En azı 10 ekonomik krizden nasibini almış. Tecrübe abidesi yoklukla terbiye edilmiş, direnç abidesi bir nesil. Siz ne gördünüz ki, her şeyi bu günkü gibi görüyorsunuz?
Bunlar bu neslin üretim harikası mı yoksa üretim hatası mı tartışılır ama bu neslin istisnasız tamamı karşılıksız hesapsız bu vatanı sevmiş 1950 ve 1970 yılları arasında doğanlar gerçekten özel üretim, çoğu yatılı okumuş, kardeşlik ve paylaşma duygusu zirve yapmış. Ahlak ve ebeveynin terbiyesi ile yetişmiş, ahlaklı bir nesildi.
Çok kitap okumuş, en azı liseyi bitirmiş, hayatı yaşayarak öğrenmiş… Çoğu simitçilik, olmadı ayakkabı boyacısı, tamirci çırağı, inşatta amelelik, pazarcılık hamallık yaparak okul harçlığını çıkarmıştır. Ne ailesine ne devletine ekonomik yük olmamış, geneli bir baltaya sap olmuştur. Muhanete muhtaç da olmamış, ezilmiş ama ezik kalmamış. Dik durmuş dikleşmemiş kendi şahsına münhasır özel bir nesildir.
İyi bakın, bunlar bu son kalan kadife ye sarılmış çelik yumruk misali yumuşak gözüküp indiği yeri dağıtan bu özel neslin öfkesinden sakının. Bunlara iyi bakın, Çünkü bunların nesilleri tükenmek üzere. Bunların üretimi sonlandı…
Kullanım sureleri doldu, tedavülden kalkıyor. Neden bu nesil özel biliyor musunuz..?
Bu neslin üzerinden silindir gibi devlet geçti. Dozer gibi dünya milletleri geçti. Hayat bu nesli sınadı, ama tüketemedi.
Ömrü vatan sevgisi ve ülke sevdası ile geçmiş nesli beğenmemek akılsızlık değil mi? gençlerin elinde bir lüks telefon, bir kız arkadaşı ve babasından araba varsa değme keyfine, dünya umurlarında değil. Nasıl olsa baba kazanıyor o da yiyor.
Kaç genç bu gün oturup bir haber dinleyip Türkiye'de ve dünyada neler oluyor diye bakıyor? Ellerindeki sanal aleme bakarak karar veren bu gençler boş kişilerdir. Sanal alemde ülkemizi karıştırmak için vatan düşmanı paylaşımlar paylaşanlar mı ülke sever?
Ondan sonra oturup kimseyi beğenmeyiz. Ülkenin son dönemlerde bu duruma nasıl geldiğini bilmeyiz. Dış düşmanların ülke liderlerini adam yerine koymadıklarını bilmeyiz. Onun için ülkenizi sevin sahip çıkıp saygı duyun. 

Çağdaş dünyada eğitim, yalnızca bilgi aktarımı ile sınırlı bir süreç olmaktan çıkmış; araştırma, sorgulama ve üretim temelli bir yapıya dönüşmüştür. Bu nedenle Türk eğitim anlayışı, ezbere dayalı ve pasif öğrenme modellerini reddederek; araştırmacı, eleştirel ve üretken bireyler yetiştirmeyi amaçlayan dinamik bir sistem üzerine inşa edilmelidir. Bu yaklaşım, daha önce tanımlanan insan tasavvuru ile doğrudan örtüşmekte; bireyin zihinsel, ahlaki ve fiziksel gelişimini bütüncül bir şekilde ele almaktadır.

Eğitim sisteminin en temel unsurlarından biri, devletin bu alandaki yönlendirici ve destekleyici rolüdür. Eğitim, piyasa koşullarına terk edilemeyecek kadar stratejik bir alan olup, devletin planlayıcı ve düzenleyici bir aktör olarak sürece aktif katılımını gerektirir. Bu bağlamda devlet, eğitim altyapısını güçlendirmeli, bilimsel araştırmaları desteklemeli ve bilgi üretimini teşvik eden kurumsal mekanizmaları kurmalıdır.

Bu sistemin başarısı ise doğrudan eğitimcilerin niteliğine bağlıdır. Eğitim, yalnızca bilgi aktaran bir faaliyet değil; karakter inşa eden, düşünce biçimini şekillendiren ve toplumsal bilinç oluşturan bir süreçtir. Bu nedenle eğitimciler; liyakat sahibi, alanında uzman, entelektüel birikimi yüksek ve pedagojik yetkinliği güçlü bireylerden seçilmelidir. Liyakat ilkesinin zedelendiği bir eğitim sistemi, yalnızca bireylerin gelişimini değil; aynı zamanda devletin uzun vadeli kapasitesini de olumsuz yönde etkiler.

Türk eğitim sistemi, bu çerçevede milli kültür ile çağdaş bilimi sentezleyen bir yapı üzerine kurulmalıdır. Kültürel köklerden kopuk bir eğitim modeli, kimlik erozyonuna yol açarken; bilimden uzak bir yaklaşım ise toplumsal gelişimi sınırlar. Bu nedenle eğitim, bir yandan Türk tarihini, dilini ve kültürel birikimini aktarmalı; diğer yandan modern bilimsel yöntemleri, teknolojik gelişmeleri ve evrensel bilgi üretim süreçlerini içermelidir. Bu sentez, hem kimliğin korunmasını hem de çağın gerekliliklerine uyum sağlanmasını mümkün kılar.

Eğitim sisteminin bir diğer temel hedefi, özgür düşünceyi teşvik eden bir ortamın oluşturulmasıdır. Eleştirel düşünme, yalnızca bireysel gelişimin değil; aynı zamanda bilimsel ilerlemenin de temel koşuludur. Bu bağlamda bireylerin sorgulayan, araştıran ve farklı perspektifleri değerlendirebilen bir zihinsel yapıya sahip olmaları sağlanmalıdır. Ancak bu özgürlük anlayışı, değer ve sorumluluk bilinci ile dengelenmelidir.

Bununla birlikte eğitim, sadece zihinsel gelişimi hedefleyen bir süreç olarak değil; aynı zamanda karakter inşasını da kapsayan bir alan olarak ele alınmalıdır. Disiplin, sorumluluk, ahlaki bütünlük ve toplumsal aidiyet duygusu, eğitim sisteminin temel çıktıları arasında yer almalıdır. Bu yönüyle eğitim, bireyi yalnızca meslek sahibi yapan değil; aynı zamanda onu toplum ve devlet için değer üreten bir özne hâline getiren bir süreçtir.

Araştırma ve bilimsel üretim, bu sistemin merkezinde yer almalıdır. Üniversiteler ve araştırma kurumları, yalnızca bilgi aktaran yapılar değil; yeni bilgi üreten, sorunlara çözüm geliştiren ve toplumsal dönüşüm sağlayan merkezler hâline getirilmelidir. Bu bağlamda devlet, bilimsel araştırmayı teşvik eden, teknolojik inovasyonu destekleyen ve akademik özgürlüğü koruyan bir yapı kurmalıdır.

Sonuç olarak eğitim sistemi, Türk devlet geleneği içinde kimlik, hafıza ve güç üçlüsünün en kritik üretim alanlarından biri olarak karşımıza çıkar. Nitelikli bireylerin yetiştirilmesi, yalnızca ekonomik ve teknolojik gelişimi değil; aynı zamanda devletin uzun vadeli varlığını ve medeniyetin sürekliliğini garanti altına alır. Bu nedenle eğitim, süreklilik, bağımsızlık ve yükseliş hedeflerinin en temel dayanaklarından biri olarak değerlendirilmelidir.

Bu çerçevede yeniden yapılandırılmış bir eğitim sistemi, liyakatli, akılcı, sağlıklı, hür düşünceli, araştırmacı ve güçlü karakterlere sahip bireyler yetiştirerek; Türk dünyasının çağdaş medeniyetler düzeyinde güçlü ve bağımsız bir konuma ulaşmasını mümkün kılacaktır. Böylelikle eğitim, yalnızca bireysel gelişimin değil; aynı zamanda medeniyet inşasının en stratejik aracı hâline gelecektir.

Çocukların merakla tavus kuşlarını izlemesi hoşuma gitti.

Ben de seyrettim.

O güzel kuşların biçimi ve renkleri çok hoştu.

İzledikçe çocuklar gibi şendim.

Zihnimde bir çağrışım oluştu.

Koskoca bir Aksaray ilinde neden bir hayvanat bahçesi olmasın.

İl orman müdürlüğü, il tarım müdürlüğü belediyenin katkısı ile pek ala bir hayvanat bahçesi renklendirir bu yöreyi.

Nesli tükenmekte olan kuşlar, memeliler, ne varsa.

Başka illerdeki hayvanat bahçeleri örnek alınarak,

Aksaray, görmeye değer bir hayvanat bahçesine kavuşmalı.

Sen yetişen genç kuşaklara tavus kuşunu kırk dereden akıtır gibi anlat dur.

Görmesi kafi.

Hayvan sevgisi şuur altına böylece oturur.

Hayal ettiğimiz Kılıçaslan parkı geniş arazisi ile hayvanat bahçesi kurmaya çok elverişli.

Böylesi bir eseri İl’imize kazandıracak yiğit aranıyor.

Ve durup dururken kız meslek lisesinin yerinde yeller estiğini gördüm.Moloz yığınlarının şurasına burasına araba park edilmiş.

Bari bu moloz yığınları düzeltilse ve araba koymaya müsait hale getirilse de,

Bir hayır kurumuna verilse,

Şu sokaklar araba mezbeleliğinden kurtulsa olmaz mı?

Deveye sormuşlar boynun niye eğri diye,

Nerem doğru ki demiş.

Kızıp darılmanız boşa.

Ufkunuz dar arkadaş.

Halihazır otoparklara dahi arabaları sokamayan yönetime ben yönetim demem.

O semtte gezintiye devam ettim.

Ulucamii restaorasyonunun altı yılda bitmeyişi çok acı geldi bana.

İki usta tık tık ederse bazı günler, bitmez elbette

Cami etrafı böyle mezbelelik olur.

Gene vakıfların kontrolünde,

Vatandaş marifeti ile,

Restorasyona müsade edilse idi.

Harcanan paranın yarısına

Ve de altı yıl değil,

Hem de altı ayda,

Bu iş tamamdı.

Başbakan sayın Erdoğan,

81 ilde vakıfların cami restorasyonu var diye övünsün dursun.

İşin içeriğine bakmak lazım.

80 ildeki vakıf çalışmaları eğer Aksaray’daki gibi ise acırım Türkiye’ye;

Sayın Recep Tayyip bey; tebdili kıyafetle gelse de Aksaray’a,

Vatandaşın; sahipsiz memleket demelerine bir kulak verse,

Şaşar kalır herhalde.

Kalın sağlıcakla...

12 Bin nüfuslu Aksaray’da,

Belli başlı 12 mahalle vardı.

Büyük Kergi, Küçük Kergi,Taşpazar,Büyük Bölcek, Küçük Bölcek, Nakkaş, Hasas, Kızıl Minare, Gırca mahalle, Kalanlar, Coğlakı, Sofular.

Her iki evden birinde sağ mal manda ve de inek bulunurdu.

Sabah gün doğmadan Sağım yapıldıktan sonra sığır sürüsüne katılırdı sığırlar.

Şimdiki Hürriyet ve Fatih mahallelerinin oturduğu meradan Sağlık köyü ile Hamidiye Alaca sınırlarına kadar olan merada otlardı hayvanlar.

Akşam vakti çoban önünde dönerdi sığır ve sağ mal hayvanlar evlerini bilir ben geldim derdi.

Akşam sağımı yapılır,

Bahçe ve kavaklıklardan biçilen otları manda ve inekler sabaha kadar yerlerdi.

Coğlakı sığırı mezarlık altındaki Somuncu Baba türbesi  önündeki yoldan geçerdi.

Hayvanlar gidiş ve dönüşte mezarlığa dağılır, sağlam yapılmamış mezarlar gürp gürp yıkılır,

Taze cesetleri köpekler çıkarırdı.

Zamanın Belediye başkanı rahmetli Muhittin Perek mezarlığı duvar içine alıp yoluda aşağı kaydırınca,

Rezalet böylece son buldu.

1936 Yılında Bulgaristan ve Romanya’dan binlerce göçmen mübadele edildi.

İl ve İlçelere dağıtıldı,

Aksaray’ın hissesine de 200 hane  göçmen düştü.

İki evi olan birini,

Ya da evinin bir odasını verenler göçmen kardeşleri misafir etti.

İmar ve İskan bakanlığı göçmen köyü yapmak için arsa ve arazi istedi. Belediye başkanı rahmetli Muhittin Perek’de,

Şimdiki Sağlık kasabasının oturduğu araziyi tahsis etti.

bu defa halk ve bilhassa ekabir takımı;

Sazı göçmenlere verdi de bizim hayvanlar nerede otlayacak diye,

Başkan Muhittin Perek’i suçlayıp evini taşlattılar.

Sokağa çıkamaz hale gelen Muhittin Perek,

Kalbur üstü insanları çağırarak;

Hemşehrilerim,söylemeyim dedim ya söylettiniz.

Kurulsun varsın köy.

Sıtmadan yarısı ölür.

Yarısı da kaçar gider,

Saz yine size kalır.

Diyerek mütegallibeleri teskin etti.

Gerçekten de öyle oldu.

Sıtmadan her gün bir iki cenaze çıktı Sağlık köyünden.

Baktılar ki olmayacak

Kaçan kaçana.

Şimdi Sağlık kasabasında, 20 hane bile kalmadı göçmenlerden.

Bursa ve Adapazarı’nı mekan tuttular.

Haydiyin bakalım...

70 yıl evvelinin Aksaray’ı ile, birde şimdiki Aksaray’ı mukayese edin.

Kalın sağlıcakla...

         Bu şu demektir, kimse cüzdanına güvenmemeli. Cüzdanınız dolu olabilir, ama vicdanınız boş ise o cüzdan bir şeye yaramaz. Vicdansızlık yaparak bir yerlere geliyorsanız, bu dünya da mutlu olabilirsiniz ama ahirette asla rahat edemezsiniz.

          Gücünüz fazla diye güçsüzleri ezerseniz, bu bir vicdansızlıktır. Kendiniz için arzu etmediklerinizi başkalarına reva görmediğiniz zaman vicdanlısınızdır. Hatta ve hatta zulüm görenlere karşı değil onun elinden tutacak durumunda iseniz onun elinden tutmuyor bana ne diyorsanız bu da bir vicdansızlıktır.

        Emrinizde olan insanları eziyor, zulmediyorsanız, haksızlık yapıp onu aşağılıyorsanız bu da bir vicdansızlıktır. Kimse şu yalan dünyada bulunduğu konuma göre kabre girmiyor. Vicdansızlık yaptığınız insanlarla aynı şekilde kabre giriyorsunuz.

          Vicdan yaşamımızın her safhasında olması gereken bir durumdur. Kişilere göre vicdan ve merhamet duygusu taşınmaz. Ehli iman bir kimse her ehli iman kardeşi için vicdanlı olmak durumundadır.

          Ancak hassas bir terazi zamanla bozulabileceği gibi, vicdan da hassasiyetini zamanla kaybedebilir. Söz gelimi günahlar vicdan terazisinin dengesini altüst yapabilir.

Bir insanda vicdan devre dışı kalmışsa, böyle birinin sağlıklı ölçüp biçmesi, sağlıklı değer hükümleri ifade etmesi, sağlıklı değerlendirmeler yapması beklenemez.

          Söz gelimi bir insan devamlı doğru konuşsa vicdanı rahattır. Fakat yalan söylediğinde vicdan tepki verir, hoşnut olmaz. İlk defa yalan söyleyen biri vicdanen rahatsız olur, yüzü kızarır, kan basıncı artar. Fakat bunu alışkanlık haline getirirse, artık vicdan tepki vermez hale gelir.

         Vicdanın bu hali ayçiçeği bitkisine benzer. Ayçiçeği devamlı güneşe doğru yönelir. Fakat başı ağırlaştığında sadece yere bakar. Artık güneşi takip edemez. Vicdanın ilk hali bir saç kılını bile tartan kuyumcu terazisi gibi hassas iken, günahlarla laçkalaşmış hali, tonluk ağırlıkları tartan kaba terazilere benzer.

          Cenab-ı Hak iyiliğin mükâfatını doğrudan o iyiliğin içinde derc ettiği gibi, kötülüğün cezasını da aynı o kötülük içerisine koymuştur. Faraza, başkasına iyilik yapan biri, bundan mutluluk duyar. Haksızlık yapan ise vicdan azabı çeker. Kul hakkını çiğneyen biri polisin takibinden kurtulsa da vicdanın tepkisinden kurtulamaz. Tabir yerinde ise, vicdan asla affetmez. Bundan dolayıdır ki, başkasına haksızlık yapanlar vicdan azabından kurtulamazlar. Stres, depresyon gibi rahatsızlıklar böylelerinin yakasını bırakmaz.

Kuran der ki,“Eğer iyilik ederseniz kendinize etmiş, kötülük ederseniz yine kendinize etmiş olursunuz.”(İsra, 17/7)

        Öyleyse ne kadar vicdanlı ve vicdansızız bunun muhasebesini lütfen yapalım. Başımızı yastığımıza koyunca bir muhasebe yaparsak her şey görünür.

Tahsildarlar, polis ve jandarma,

Hayvanlarını yazdırmayanların peşine düşer,

Kaçak hayvan buldular mı,

Verginin beş katı ceza alınırdı.

Nasıl kaçırmasın ki vatandaş.

Koyun pazarda 5 - 6 lira

Ve her yıl bir koyunun anem vergisi 80 kuruştu.

Yani bir koyunun değerinin yedide biri vergi olarak alınırdı.

Bu şu demektir,

Şimdi pazarda bir kuzulu koyun 200 lira değerinde.

Bunun yedide biri olan 30 lira her yıl vergi olarak alınırdı.

Adamın 100 koyunu varsa 3000 lira vergi ödeyecekti.

Bu sebepten vatandaş ya koyunu, sığırı, at, eşeği yazdırmaz,

Yada noksan yazdırırdı.

Sayım memurları da kaçak hayvanları arayıp bulacağım diye nisan ayının otuz günü koştururlardı.

Muziplik olsun diye, Şevki Özgel ve arkadaşları,

Karagöz gazetesinden el kadarını kesip yağcı Ömer Yağcı’nın eline tutuştururlar, Ömer ağa sen inekleri yazdırmadan gitmişsin Ankara’ya.

Bak, ketim diye 5 misli ceza çıktı.

Diye gazete kağıdını Ömer Yağcı’nın eline tutuştururlur.

Rahmetli Ömer Yağcı (maliye) vergi dairesine koşar.

Ayağındaki Konya kundurasını çıkarır salonda duvarın dibine koyar, keçe şapkayı da üstüne oturtur.

O yüz kiloluk iki seksen boyundaki Ömer Yağcı korka ürke vergi  memuruna;

Abi ben inekleri yazdırdım gittim. Bir seflik olmuş ketim yazılmış.

Vergi şefi;

Defol.Yazdırsan ketim olurmu.

Etme müdür bey. Vallahi yazdırdım bir seflik olmuş.

Diye ısrar edince,

Elindekinin gazete kağıdı olduğunun farkına varılır.

Bunu sana kim verdi?

Ortağım İsmail ile lokantacı Şevki verdi.

Sana muziplik yapmışlar Cahil adam, Elindeki gazete kağıdı.

Deyince, Ömer Yağcı’da bir ter boşaldı ki,

Kapı diye dolaplara sarıldı.Katipler elinden tutup kapıdan salona çıkardılar.

Ayakkabı ve şapkayı unutarak kendini sokağa zor attı.

Şevki Özgel;

Ömer ağa, Ayakkabı ve Şapkanı ne yaptın

Deyince,

Küfür etmiş çok mu.

Ömer Yağcı cehaletin cezasını çekince;

Gömleğimi satıp çocuklarımı cahil bırakmayacağım, okutacağım derdi.

İşte geçmişten bir örnek sundum.

Dünya küçüldü.

Evlatlarınızı okuyabildikleri yere kadar okutun.

Vebalden kurtulun.

Kalın sağlıcakla...

Cephe emrinde bütün birliklerin bulundukları mevzileri kesin olarak savunmaları isteniyordu.

Başkomutan cephe emrini dikkatle okudu. Yüz çizgileri emri okudukça keskinleşip derinleşiyordu. M. Kemal Paşa'yı izleyen Halide Edip Adıvar o gece, anıları için şu notu alacaktı:

"Zaferden emin, aksi çıkarsa bütün arkadaşlarıyla birlikte ölmeye hazır."

Bu saatlerde Türk ileri güvenlik birlikleri ile Yunan keşif birlikleri arasında yer yer, küçük, kısa çatışmalar oluyordu. Aydınlatma fişekleri ortalığı gündüze çeviriyor, iki yanı da sürpriz baskınlardan koruyordu. Sinirler gerilmişti.

İki ordu da heyecandan uyuyamıyordu.23 Ağustos 1921 salı günü Sakarya Savaşı başladı.

Yunan Savaş  Bakanı İngiliz Ateşesi ile telefonda görüştü. Birkaç nezaket sözcüğünden sonra, "Bu sabah savaş başladı dedi, "..her şey çok iyi gidiyor. Olumsuz hiçbir haber yok. Randevu istiyormuşsunuz. Biz 5 Eylülde Ankara'da olacağız. O gün sizi Ankara'da bekleyeceğim. Birlikte hakiki Türk kahvesi içeriz. Olur mu?"

Gür bir kahkaha patlattı.

İngiliz Başbakan Mr. LLOYD GEORGE'un tamda birkaç ay önce söylediği gibi olmuştu:

"...Majestelerinin hükümeti olarak ne yapmamız bekleniyordu?

Türk milliyetçilerini uzlaşmaya zorlamak için Anadolu'nun derinliklerine İngiliz askerleri mi yollayacaktık?

Bu imkânsız bir şey!

Tek çare var: Yunanlılarla Türkleri sonuna kadar vuruşturmak. Savaşın bir meziyeti de şudur: Taraflara, gerçeğe saygıda bulunmayı öğretir.

Oysa iyi gitmeyen birçok şey vardı. Sözgelimi Yunan ikmal kolları Türk  süvarileri tarafından  vurulmaya başlanmıştı.

Silah, cephane, ilaç, giyecek, yiyecek ve içecek taşıyan ikmal kamyonları Eskişehir'den Sivrihisar'a, oradan da Fettahoğlu köprüsüne geliyor, köprüden güneye geçip Uzunbey Köyü'ne ulaşıyor, malzeme Uzunbey'e yığılıyordu. Kolordular ihtiyaçlarını kamyonlarla Uzunbey'den almaktaydılar.

Savaş alanından keşif gezisi esnasında M.Kemal Paşa atından düşmüştü. Acı çekiyordu. Doktor; "Bir ya da iki kaburga kemiğinin kırıldığını sanıyorum. Biri ciğerini tahriş ediyor. Sesi kısılmaya başladı. " dedi.

Dr. Adnan Adıvar, Dr. Refik Saydam, Dr. Şemsettin Bey, Dr. Murat Cankat  ayaktaydılar.

Dr. Kemal Bey, "Paşam.." dedi saygıyla, "..yatarak, az hareket ederek dinlenmeniz gerekiyor. Aksi takdirde kaburgadaki kırık, ciğeri tahriş eder ve başımıza çok iş açar. Velhasıl cepheye dönmeniz mümkün değil. Yoksa.."

Sözünü tamamlamak için yumuşak bir sözcük aradı, bulamadı: " Ölürsünüz."

Öteki doktorlar başlarını sallayarak Dr. Kemal Bey'i onayladılar.

Mustafa Kemal Paşa Çankaya'ya döndü.

Dr. Kemal Bey Başkomutan'ın yatıp dinlenmediğini ve karargaha gittiğini öğrenince Alagöz'e gelmişti. Muayene etti. Değişen bir şey yoktu. Zor nefes alma ve ses kısıklığı ilk günkü gibiydi. Bandı yenilerken çıkıştı:

"Ama Paşam, siz hareket ettiğiniz sürece ne bu kırık iyileşir, ne de ciğerdeki tahriş."

Paşa, "Haklısın ama.." dedi, "..düşman bütün hıncı ile üstümüze gelirken, benim yatmam olur mu? Şu sargıyı da biraz gevşek sarki rahat hareket edebileyim. Bugün ve yarın en zor iki günümüz. Belki cepheye inmem gerekebilir."

Dr. Kemal, Dr. Murat ve Salih Bozok, umutsuzca bakıştılar. Paşanın doktor tavsiyelerini dinlemeye niyeti yoktu. Türk'ün ölüm kalım savaşında  canını bile vermeye hazırdı.

Münakalat vekili yani,

Ulaştırma Bakanı Ali Çetinkaya, tebdili kıyafetle halkın arasında dolaşırmış.

Bilhassa trenlerde umulmadık zamanda bulunur , tren memurlarının çalışmalarını izlermiş.

Kara taşıtının az olduğu o devirde,

Tren seferleri hınca hınç yolcu ile dolarmış.

Koridorda balık istifi yolcular,

Mebuslara mahsus boş kompartımanı aç diye kondoktorun cebine bir sigara parası sokanlar olmuş.

Bilet konturol memuru, parayı kabul etmemiş... Kaldırıp atmış.

Ne yapıyorsun kardeşim,

Beni işimden mi edeceksin

Başımızda bir kel Ali var,

Hiç belli olmaz.Yanımızda türer.

Diyen memuru tebdili kıyafetli ulaştırma bakanı o anda memuru izler.

Bir maaş ikramiye ile tren memurunu ödüllendirir.

Ve bir de takdirname gönrerir.

Gördünüz ya Atatürk devrinin devlet otoritesini.

Kaç sene evvel,

Bir daire müdürü ile karşılaştım.

İllede bir kahvemi iç dedi,kıramadım.

Müdüriyet kapısında sandalyede oturan odacı hiç istifini bozmadı.

İçeri girdik.

Müdür Bey bezi aldı, masasını silmeye başladı.

Odacıyı çağırdı.

Bize iki kahve getir dedi.

Ağırdan alarak gitti.

Niye böyle isteksiz bu odacı? Hasta ise izin ver.Doktora gitsin iyileşsin gelsin.

Yok hocam!

Sırtını siyasilere dayamış.

Hele bir dokun da bak,

Sürgün hazır bizim için.

Demesin mi.

Bizdeki demokrasi anlayışını gördünüz mü?

En kötü demokrasi ,

En iyi diktatoryadan,

Daha iyidir.

Kabul.

Ve fakat devlet otoritesi kaldı mı söyleyin.

Türkiye’mizi bu günkü

Çıkmaza sokan siyasettir.

Her iktidar olanlar,

Benden senden demeleri yüzünden

Türkiye karanlığa doğru gidiyor.

Avrupa ve Amerikanında istediği bu.

Düşmanı sevindiriyoruz.

Kalın sağlıcakla...

İtalyan basını da sürekli olarak işgale katılacak birliklerden bahsederek onları övmektedir.

Günlerden bir gün İtalyan Büyükelçisi Ata ile görüşmek ister ve huzura kabul edilir.

O zaman muhtelif iktisadî-siyasî konular hakkında konuşulduktan sonra, büyükelçi,

- "Ekselâns, dün Roma ile yapmış olduğum bir görüşmede, hükümetimizin Hatayı almak istediği kararını size iletmem söylendi." der.

 Odada biran sessizlik olur.  Ata büyükelçiye bir şeyler daha ikram eder ve birkaç dakika odadan ayrılır. Döndüğünde ayağında çizmeler, üzerinde mareşal üniforması, belinde tabancası vardır.

Doğru masasına gider, manyetolu telefondan Mareşal FevzÇakmak'ın bağlanmasını ister ve ona:

 "Paşa, İtalyan dostlarımız Hatay'a gelmek istiyorlarmış. Hazır mıyız?"  diye sorar.

Fevzi Çakmak derhal durumu anlar ve "Biz hazırız Paşam! diye yanıtlar...

Ata büyükelçiye döner ve o her zamanki vakur tavrıyla şöyle der:

 "BİZ HAZIRMIŞIZ. HÜKÜMETİNİZE SÖYLEYİN, İSTERLERSE GELİP HATAY'I ALABİLİRLER!..."

“ O tarihten sonra bir daha ne Mussolini ne İtalyan basını Hatay'ı işgalden bahsederler. Her şey bıçak gibi kesilir ve bir daha konu edilmez.

Atatürk bir defa daha dünyaya ne büyük bir devlet adamı olduğunu kabul ettirmiştir.”

Şimdi İsrail'in  sınırımıza yakın bir  bölgedeki ( Suriye - İdlip ) hava üssüne saldırmasını, büyüte büyüte televizyonlarda  anlatan yorumcuları dinliyorum.  Zavallıcıklar.!..

Herkesin anlayacağı bir dil  veya tavır mutlaka vardır.

Mesele onu anlatacak kişinin  karakteri ve karşısındakilerde bıraktığı etkidir. Söylediğini yapma kapasitesi ve cesaretidir. 

Gerçek bir lider olduğunu defalarca göstermiş olmasıdır.  Gerisi hikayeden ibarettir

Vıttırı vızzık makina halıları çıkınca piyasaya,

O elde dokunan santimetresinde şu kadar ilmek olan değerli Taşpınar halısı kaybolup gitti.

Hatta, Isparta halısı bile piyasadan kalktı.

Şarkı ve Türkülerde öyle.

Bakın size eskinin şarkı ve türkülerinden,

Ve her vatandaşın dilinde olan birer örnek vereyim.

Yaşı yarım asırdan fazla olanlar hemen hatırlarlar.

Kadifeden kesesi,

Kahveden gelir sesi,

Oturmuş kumar oynar,

Ah ciğerimin köşesi

Haydi yolla.

Beyoğluna yolla,

Yolla da yolla.

Yar yolla.

Odam kireç tutmuyor,

Biraz kum katmayınca,

Sevda baştan gitmiyor,

Elele tutmayınca.

Haydi yolla,

Beyoğluna yolla,

Yolla da yolla,

Yar yolla.

Nasıl beğendiniz mi!

Bir milli marş da şöyleydi.

Hoş gelişler ola,

Mustafa Kemal Paşa.

Bayrağın milletin,

Askerinle çok yaşa.

Arş arş arş ileri ileri.

Marş ileri,

Alda bayrağı çek,

Düşman üstüne.

İşte Atatürk Milliyetçiliğinin şarkılara yansıması böyleydi.

Bir anlam, bir heyecan verirdi genç kuşaklara.

Eski şarkı ve türkülere kulağım alışık olduğundanmıdır nedir,

Ruhumun gıdası oluveriyor.

Eskiyi nesilden nesile taşımak geliyor içimden.

Kalın sağlıcakla...

 Metafizik alanında Gazzâlî'nin getirdiği bir diğer eleştiri, ‘filozofların âlemin kadim ve sonsuz olduğu yönündeki görüşüne’ yöneliktir. Gazzâlî, ‘âlemin sonradan yaratıldığını ve bir sonu olduğunu’ savunur. İbn-i Sînâ ise Aristo felsefesine olan sadakati nedeniyle, ‘sebep-sonuç ilişkisindeki zorunluluk ilkesi doğrultusunda âlemin yoktan var edilemeyeceği’ görüşünü desteklemektedir ve bunun için Sudur Teorisi'ni geliştirir. Bu teori, ‘âlemin Tanrı'dan taşması esasına dayanır ve âlemi başlangıcı olmayan kadim bir varlık’ olarak sunar; teoride Tanrı'yı önceleyen ve taşmayı sonralayan bir yaklaşım söz konusu olsa da taşma tanrısal olduğu için âlemin varlığı kadim kabul edilir. Aslında Sudur Teorisi, halk tarafından anlaşılması oldukça güç bir teoridir.

Gazzâlî, filozofların bu yaklaşımını sert biçimde eleştirir ve özetle şunu söyler: ‘Eğer bir tanrının kendi iradesi olmadan kendinden bir taşma meydana geliyorsa, o tanrının tanrılığı tartışılır’ der. Gazzâlî'ye göre ‘Allah, evreni kendi iradesiyle sonradan yaratmıştır ve bir sonu vardır’. Nitekim günümüzde Dr. Hubble nın geliştirdiği ve hala kabul gören Büyük Patlama (Big Bang) teorisi, Gazzâlî'nin evrenin sonradan yaratıldığı tezini desteklemektedir.

Filozofların "Tanrı tümeli bilir, tikeli bilmez’ anlayışına karşı Gazzâlî, ‘Allah'ın tümel’ide tikel’ide bilen, insanda bilgi yaratan irade sahibi bir tanrı olduğunu’ ortaya koyar. Kısacası Filozofları hem Sudur Teorisi hem de Tanrının tikelleri bilmez yaklaşımı pasif ve iradesiz bir tanrı anlayışını savunurken Gazzali bunların İslamiyet ile örtüşmeyceğini vurgular ve karşı çıkar. Sözün kısası Filozoflar İslam’a felsefe açısından bakarken, Gazzali Felsefeye İslam açısından bakmıştır.

Gazzâlî'nin 1000 Yıllık Devlet Geleneğimizdeki Tarihsel Rolü

Türklerin İslam'a toplu geçişinden bir asır sonra, Büyük Selçuklu dönemi 1000 yıllık Türk-İslam devlet geleneğimizin başlangıcını oluşturur, Büyük Selçuklu Devleti döneminde İslam dünyası yıkıcı bâtıni hareketinin yoğun saldırıları ile yüz yüze gelmiştir. Sultan Alpaslan ve oğlu Sultan Melikşah ile Bilge Vezir Nizam ül Mülk ile sahada bâtıniler ile mücadele ederken ilmi sahada Gazzali entelektüel yaklaşımı ve eserleriyle sistematik bir mücadeleye girmiş ve bâtıni düşünceyi çürüterek ehlisünnet itikadını yeniden ayağa kaldırmıştır. Eğer Büyük Selçuklular döneminde bâtınilere karşı o mücadele başarılı olmamış olsa idi, bugün ehlisünnet itikadından bahsetmiyor olabilirdik. Gazzali bu bağlamda 1000 yıllık Türk-İslam devletinin kurumsal alt yapısını oluşturan Müslüman toplumun inanç ve itikadını koruyan entelektüel mimarıdır.

Gazzali felsefesinin bir şahsa veya bir zümreye ait olmadığını ve kelam ilmi ile benzerlikler taşıdığının farkındadır ve felsefeye karşı özü itibariyle bir tavır almamıştır. Ancak Aristo felsefesine sadakatleri nedeniyle İslam Filozoflarının ve takipçilerinin İslam’a zarar verdiğini düşündüğü konularda İslam'ın amentüsünü koruma çabası göstermiştir.

Gazzâlî ile İbn-i Sînâ arasında kozmoloji, nedensellik ve metafizik konusunda farklı yaklaşımlar bulunsa da, İbn-i Sînâ, Farabi ve İbn-i Rüşd, İslam dünyasına tabiat bilimleri, mantık, tıp, müzik ve matematik gibi alanlarda İslam Dünyasına çok büyük katkılar sağlamış bilim öncüleridir.

Sonuç

Son yüz yıldır Ernest Renan ile başlayan ve ülkemizde de ‘Geri Kalmışlık Paradigması’ ile yetişen bir nesil türedi. Bunlardan bazıları Geri Kalmışlığın faturasını doğrudan İslam'a kesmekten kaçınmazken, inançlı kesimlerden bazıları ise faturayı 915 yıl önce vefat etmiş olan İmam Gazzâlî'yi çıkartmaya çalışmaktadır. Ankara Üniversitesi Felsefe Profesörü ve ‘Üç Tehafüt Bakımından Felsefe ve Din Münasebetleri’ adlı doktora tezinin sahibi olan Merhum Prof. Dr. Mübahat Türker Küyel, geri kalmışlık konusunda Gazzali nin suçlanması ile ilgili kişilerin okumadan araştırmadan ön yargı ile hareket ettiklerini söyler. Prof Küyel bir Farabi uzmanıdır ve Üç Tehafüt Bakımından Felsefe ve Din Münasebetleri adlı doktora tezi Tehafüt çalışmalarının temel referans kitabı haline gelmiştir.

Gazzâlî'nin eserlerinin büyük bir kısmı günümüzde tercüme edilerek dünya literatürüne kazandırılmakta ve üzerlerinde yoğun akademik çalışmalar yapılmaktadır. Eserlerinin gün yüzüne çıkması ve bu alanda yapılan sağlıklı akademik çalışmalar, Gazzâlî'ye yöneltilen bu suçlamaların ne kadar yersiz olduğunu ortaya koymaktadır.

Bu yazının amacı, Gazzâlî'ye atfedilen "bilimi ve özgür düşünceyi engelledi" şeklindeki yaklaşımlara açıklık getirmek ve Aksaray'daki torunlarında genetik miraslarına sahip çıkmak bağlamında bir aidiyet duygusu yaratmaktır.

Mesai başlamadan iki saat evvel,

Bir Alman işçi çalıştığı fabrikaya gelip,

Silip süpürüp makinaların bakımını yapıyor.

Bunu gören Türk işçi;

Akılsız gavur yatıp uyuyamadın da mesaiden iki saat önce gelip oyalanıyorsun demiş.

Alman işçi de:

Akılsız Türk.

Ben bu fabrika sayesinde geçiniyorum. Hiç kimseye muhtaç olmuyorum.

Bu fabrika ne çok üretim yapar,

Ve de ürettiği malı satar, para kazanırsa,

Benim yarınım da güvenceli olur.

Buyurun Alman işçisinin anlayışına.

Bir de bizim işçimizin zihniyetine...

Hemşehriden biri şu benim oğlana bir iş bul diye durmadan ısrar etti.

Ben de rahmetli Fikri Saatçioğlu’na;

Mahir Hoca’nın hiç mi kontenjanı yok.

Böyle böyle, bu hemşehrinin oğluna bir iş ver dedim.

Sağolsun kırmadı.

Çift Kartal fabrikasına dediğim kişiyi işçi olarak aldı.

Devletin asgari ücretinden, sigortasını da yaptı.

İki ay geçti geçmedi.

İşçileri de ayartmasını bildi.

Tüm işçiler greve girdi.

Fabrika çalışmaz oldu.

Rahmetli Fikri, bana geldi.

Böyle böyle hocam dedi.

Başta benim ricam ile aldığın işçiyi kov dedim.

Öyle de yaptı.

Fabrika sayesinde çoluk çocuğuyun helalinden geçimini sağlıyorsun,

Ve bir de gözü fabrika sahibinin kazandığında,

Kolaysa hadi sen de fabrika sahibi ol da, Hanyayı Konya’yı öğren.

Hayli riskleri göze alıp, gecesi gündüzü belli olmayan yatırımcı,

İşçiye güvenemiyor.

Bir eczacı kalfası tanırım. İlkokul mezunu,

Çalıştığı eczacıya,

Soğuk baktığına şahit oldum.

Ben çalışıyorum eczacı kazanıyor.

Dediğine şahit oldum.

Ben de;

Sen de okuyup eczacı olsaydın ya,

Kazanmak kolay mıymış bir anlasan.

Gene bir işçinin sözüne bakınız...

Esasen zenginleri keseceksin.

Demesin mi.

Niye oğlum...

Yatırımcı olmasa sen nereden iş bulup minnetsiz çoluk çocuğunu geçindireceksin.

Dediğimde ses yok.

Alman işçisinin fabrikalara yaklaşımı bizde de olsa,

O zaman aşamayacağımız dağ tepe olmaz.

Kalın sağlıcakla...

Aslında bugün yaşamını sürdüren herkesin asil bir aile geçmişi vardır. Bazıları Anadolu'da hüküm sürmüş beyliklerin çocukları ve torunları, bazıları ülkeye hizmet etmiş yönetici ve din âlimlerin neslinden gelenlerdir. Beylikler ortadan kalkınca ve âlimler veya yöneticiler vefat edince onların nesilleri buhar olup uçmuş değillerdir. Aksine toplum içinde hem mütevazı yaşantılarını sürdürmekte hem de topluma hizmet etmektedirler. Maalesef cumhuriyet döneminde bazı kalemşorların cumhuriyeti savunmak adına aslı ve neslini dillendirmeyi asalet düşkünü diye aşağılamaya çalışması insanların aslını ve neslini dile getirmekten çekinmelerine neden olmuştur. Herkesin aslını ve asaletini bilmesi ve hatta onlarla gurur duyması kadar doğal bir şey yoktur, oldukça insani bir duruştur.

Böyle bir neslin torunu olmam ve kamu yönetiminde Aksaray Milletvekilliği, Bakan Yardımcılığı ve Bakanlık görevlerinde bulunmam, üzerimdeki genetik mirasın sorumluluğunu artırdığını hissettim. Gazzâlî'ye atfedilen "bilimi ve özgür düşünceyi engelledi" türden saldırıları ve temelsiz eleştirileri okudukça kanıma dokunmuş olacak ki ve özellikle felsefe bağlamında yoğun bir Gazzâlî okuma sürecine girdim. Bu süreçte yalnızca Gazzâlî okumakla kalmadım; felsefeyi geliştiren ve İslam felsefesinede ışık tutan Aristo'yu, onun yolundan giden ve İslam felsefesine büyük katkıları olan Farabi, İbn-i Sînâ, İbn-i Rüşd gibi filozofları da okumaya başladım.

Bu doğrultuda ilk aldığım kitap, Klasik Yayınları'ndan Mahmut Kaya ve Hüseyin Sarıoğlu'nun tercüme ettiği Gazzâlî'nin Filozofların Tutarsızlığı adlı eseri oldu. Daha sonra Prof. Dr. Mahmut Kaya'nın oğlu olan Doç. Dr. Cüneyt Kaya'yı arayıp Gazzâlî konusunda nasıl bir okuma yapmam gerektiğini sordum. Cüneyt Hoca bana Filozofların Tutarsızlığı, Gazzâlî Konuşmaları ve Gazâlî'nin Felsefi Kelamı adlı kitapları önerdi. Frank Griffle’ın Gazali’nin Felsefi Kelamı kitabını tercüme eden İbrahim Halil Üçer hoca ile görüştüm, İbrahim Halil Hoca ile Ömer Türker hocanın televizyonlardaki entelektüel tartışmalarını yakından takip ettim ve çok istifade ettim.

Bir mühendis için felsefe terminolojisi zor olsa da kelimelerin ve cümlelerin altını çizerek, bazen defalarca okuyarak anlamaya çalıştım. Başlangıçtaki zorluk zamanla kolaylığa dönüştü. Aristo, Farabi, İbn-i Sînâ ve İbn-i Rüşd ile ilgili kitapları aldım; aldığım onlarca kitap ve internet üzerinden okuduğum yüzlerce makaleyle Gazzâlî merakımı gidermeye çalıştım. Gazzâlî'yi suçlayan yazıları gördükçe konuyu daha derinlemesine araştırmam gerektiğine inandım. Soyundan gelen bir kişi olarak körü körüne bir Gazzâlî savunucusu olmak yerine, daha bilimsel ve objektife bir yaklaşım sergilemeyi kendime amaç edindim.

"Bilimi Öldürdü" İddiasının Kökeni

Prof. Dr. Frank Griffel'in yazılarına göre, ‘Gazzâlî'nin bilimi bitirdiği ve özgür düşünceye ölümcül darbe vurduğu" görüşünün, Gazzâlî'den 750 yıl sonra yaşayan Fransız oryantalist Salomon Munk tarafından ortaya atıldığını söylemektedir. Munk'un bu görüşünü, çağdaşı oryantalist Ernest Renan daha da ileriye taşımış; 1883 yılında Sorbonne'da verdiği "İslam ve Bilim" adlı konferansla hem İslam dinini gerilemeye neden olan bir din olarak töhmet altında bırakmış, hem de Gazzâlî'yi Tehâfütü'l-Felâsife (Filozofların Tutarsızlığı) eseri üzerinden suçlu ilan etmiştir. Ernest Renan'ın İslam'ı suçlayan bu konferansına en ciddi tepkiyi Namık Kemal ortaya koymuş, Dücane Cündioğlu da süreci uzun bir makalesinde daha objektif bir şekilde değerlendirerek tepkisi ortaya koymuştur.

Prof. Dr. Frank Griffel, Gazzâlî'ye yöneltilen "bilimi bitirdi" görüşünün arkasındaki motivasyonun, Avrupa'daki felsefi aydınlanmaya ışık tutan İbn-i Rüşd'ün eserleri arasında yer alan ve İbn-i Rüşd'ün Gazzâlî'nin Filozofların Tutarsızlığı eserine karşı yazdığı Tutarsızlığın Tutarsızlığı eseri olduğunu belirtir. Kısacası İbn-i Rüşd'ün bütün eserleri Avrupa dillerine çevrilirken, o dönemde Gazzâlî'nin eserlerinin Avrupa dillerine çevrilmemiştir. Dolayısıyla Avrupalı filozoflar ve oryantalistler Gazzâlî'yi, İbn-i Rüşd'ün Tutarsızlığın Tutarsızlığı eseri üzerinden okuma yaparak değerlendirmişlerdir.

Frank Griffle, Gazzali’yi suçlayan Ernest Renan’dan iki yüz elli yıl önce yaşamış olan Fransız filozof Jean Bodin'in (1530-1596) Gazzâlî'yi en müspet değerlendiren isimlerden biri olduğunu söyler ve Bodin'in nedensellik konusuna Gazzali’nin İbn-i Rüşd den farkı baktığını şu sözlerini öne çıkarır:  

‘…doğada aksi gerçekleşebilecek hiçbir şeyin zorunlu olmadığı anlaşılmıştır. Arap filozoflarının en keskin zekâlısı olan Gazzâlî, İbn-i Rüşd'ün görüşüne karşı bunu derin bir kavrayışla fark etmiştir’.

Jean Bodin’in Gazzali hakkındaki bu görüşünü İbn-i Rüşd’ün ‘Tutarsızlığın Tutarsızlığı’ eserinden yaptığı okumalardan oluşturduğu oldukça güçlü muhtemeldir. Jean Bodin’in iki yüz elli yıl önce Gazzali için ön gördüğü bu tespitini maalesef Ernest Renan ya görmemiş ya da görmek istememiştir.

Gazzâlî'nin Felsefi Eleştirisi: Nedensellik ve Metafizik

Gazzâlî, Filozofların Tutarsızlığı eserinde felsefeyi reddetmez, sadece 20 meselede İbn-i Sînâ merkezli Müslüman filozofların yaklaşımlarını eleştirirken felsefenin nedensellik ve metafizik konularına İslami açıdan açıklamalar getirir. Eserinin 16. meselesinin ikinci bölümünde tabiat bilimlerini ele alırken Aristo'nun eserlerinden özgün biçimde övgü ile bahseder. Gazzâlî, matematik ve tabiat bilimleri gibi burhan (kesin delil) ile ispatlanan konuların İslam'a aykırı olmadığını, şeriat açısından bunları eleştirmenin İslam'a zarar vereceğini dile getirir.  

Filozofların Tutarsızlığı adlı eseri Dünya felsefe tarihinin klasikleri arasına girse de Gazzali nihayetinde bir İslam âlimidir. İslam filozofların ve takipçilerinin İslam adına konuşurken İslam’a zarar verdiğini söyler. Nitekim Filozofların Tutarsızlığı eserinin mukaddime bölümünde eseri niçin kaleme aldığına açıklık getirir;

‘İmdi ben, akran ve emsallerinden zekâ ve anlayışça üstün olduğuna inanan bir takım insanlar gördüm. Bunlar, İslam’ın ibadet olarak öngördüğü vazifeleri terk ediyor, dinin namaz kılmak ve yasaklarından kaçınmak türünden emirlerini küçümsüyor, şeriatın buyruklarını ve koyduğu sınırları önemsemiyor, onun ‘dur’ dediği yerde durmayarak çeşitli zan ve şüphelerin etkisiyle din bağından tamamen sıyrılmış bulunuyorlardı’

Gazzali İslam’a zarar veren bu davranışlara karşı entelektüel bir mücadele verir. Bu bağlamda felsefenin matematik ve fizik alanlarına destek verirken, metafizik konularda filozofların yaklaşımını eleştirir. Bunlardan biri, filozofların katı determinist yaklaşımı olan "sebep ile sonuç arasındaki ilişkinin zorunlu olduğu" görüşüdür. Gazzâlî, zorunluluk ilkesini reddeder ve ‘sebep ile sonuç arasında bir ilişki bulunduğunu ancak bunun zorunlu değil muhtemel olduğunu, aynı sebebin her zaman aynı sonucu vermeyebileceğini’ görüşünü savunur.  

«Efendiler, kendilerine bir milletin talihi emanet edilmiş adamlar, milletin kuvvet ve kudretini, yalnız ve ancak yine milletin gerçek ve elde edilmesi mümkün çıkarları yolunda kullanmakla görevli olduklarını bir an hatırlarından çıkarmamalıdırlar. Bu adamlar düşünmelidirler ki, bir memleketi ele geçirmek ve işgal etmek, o memleketlerin sahiplerine hâkim olmak için yeterli değildir. Bir milletin ruhu ele geçirilmedikçe, o millete hâkim olmanın imkânı yoktur.

Mahkûm olmak istemeyen bir milleti, esareti altında tutmaya gücü yetecek kadar kuvvetli zorbalar artık bu dünya yüzünde kalmamıştır.

Türk Milleti son mücadeleleriyle, özellikle burada kazandığı zaferle, gösterdiği azim ve irade ile bilinen bu gerçeği bir defa daha tarihin kalbine çelik kalemle kazımış bulunuyor...

Bu sahada akan Türk kanları, gökte dolaşan şehit ruhları devlet ve Cumhuriyetimizin ebedi muhafızlarıdır..."

İç cepheyi güçlendireceklerini söyleyenler, geçen seçimlerde  neler söylediklerini, kimleri teröristlerle işbirliği yapmakla suçladıklarını unuttu mu?Milletimiz "Teröre yol vermeyeceğiz." diyenlere devleti emanet etmedi mi?  Bugün ne söylediler ise tam tersini yapıp, bunu " Milli birlik" kılıfına sokmakla halkı aldatıklarının farkında değiller mi?

Değişkenlik arz eden, derinliği olmayan işleri ve sözleri bize "Devlet Aklı" diye yutturmaya çalışanlar, Başkomutan Atatürk'ün bu tespitini tekrar tekrar okuyup ders almalıdır. Ama onlar Atatürk’ü de pek sevemediler. Niye sözlerine kulak versinler?

Mevlana Celaleddin-i Rûmî "Sen ne söylersen söyle, söylediğin, karşındakinin anladığı kadardır." der.  

Aslında büyük çoğunluğumuz  herşeyin farkında. Ancak

" şahsi menfaatler, ihtiraslar, koltuk  veya makam sevdası akılları kontrolünden çıkartıyor? galiba!"

İnsanın yaratılış gereği dünyalık nimetleri ve malı aşırı sevme eğilimindedir. Ancak bunun en büyük imtihan olduğunu da unutmaktadır.

Mümin, İslam dininde Allah'a ve Hz. Muhammed'in getirdiği esaslara kalpten inanan kimsedir. Kur'an-ı Kerim'e ve sünnete göre hakiki bir müminin en belirgin özelliklerinden biride, doğru sözlü olmak ve dürüst davranmaktır.

Ey iman edenler! Kendiniz, ana babanız ve akrabanız aleyhine de olsa, Allah için adaleti ayakta tutan şahitler olun. Zengin veya fakir olsunlar, Allah her ikisine de (sizden) daha yakındır. Nefsinizin arzusuna uyarak adaletten sapmayın..." (Nisa Suresi, 135. Ayet)

Gazzâlî ile ilk tanışıklığım, annemin küçük yaşta dedesi Hüseyin Oruç Hoca ile yaşadığı bir anıya dayanıyor. Annem, dedesi Hüseyin Oruç'un zaman zaman ailesini toplayıp "Biz İmam Gazzâlî'nin torunlarıyız" dediğini anlatırdı. Bugün 94 yaşında olan annemin o küçük yaşta duyduğu bu söz kendisinde derin bir etki bırakmış olmalı ki bunu çocukluğumuzda bizimle de paylaştı. Bu anı benim ruhumda da büyük bir iz bırakmıştı 1975 yılında Malatya Teknik Lisesi'ni bitirdikten sonra Gölcük tersanesinde işe başladığımda ve Gölcükte bir kitapçıyı gezerken gözüme çarpan, Hilmi Ziya Ülken'in Selçuk Yayınları'ndan çıkan İslam Felsefesi kitabını satın aldım. Aradan 51 yıl geçmesine rağmen bu eser, kitaplığımın en güzel köşesinde varlığını sürdürmektedir. Ne yalan söyleyeyim, okuduklarımdan pek bir şey anlamadım ama okumaktan vazgeçmedim. Gazzâlî ile ilk okumalarım, Ord. Prof. Dr. Hilmi Ziya Ülken'in bu eseriyle başladı diyebilirim.

Aradan yıllar geçtikten sonra, milletvekilliğim döneminde, 2006 yılında arkadaşımız aynı zamanda siyaset bilimci ve yakın tarih uzmanı olan Prof. Dr. Bülent Arı hoca beni aradı. Bülent Hoca, Selçuk Üniversitesi'nden Doğan Yörük Hoca'nın "XVI. Yüzyılda Aksaray Sancağı" adlı doktora tezinin kitap olarak basıldığını söyleyip bir tane almamı önerdi; bu vesileyle Aksaray tarihi ve İmam Gazzâlî merakım yeniden canlandı.

Aksaray'daki Kökler ve Gazzâlî'nin Torunları

Bu tarihten sonra yoğun bir şekilde Gazzâlî okumalarına başladım. Özellikle internette Gazzâlî ile ilgili yazıları indirerek geniş bir arşiv oluşturdum. Bir yandan Gazzâlî'nin felsefi derinliğini, bir yandan da ailemizin Gazzâlî bağlamında Aksaray'daki köklerini araştırmaya başladım.

Akademik çalışmalar, Gazzâlî'nin erkek evladı olmadığını, yalnızca kızları olduğunu yazmaktadır. Kızlarından bir kısmı doğal yollarla topluma karışıp isimleri unutulurken, kızlarından biri olan Sittünnisa, Şirvanşahlara gelin gittiği görülmektedir. Sittünnisa'nın çocuklarını ve torunlarını II. Kılçaslan’ın Aksaray’a getirmesi ile Gazzali’nin manevi mirasının genetik olarak günümüze kadar taşınmasına vesile olmuştur.

Payitaht Konya olmasına rağmen, II. Kılıçarslan, Aksaray'ı bir ordugâh haline getirmiş, savaşlardan zaferle dönülmesi nedeniyle şehrin unvanını "Darü'z-Zafer" olarak adlandırmıştır. II. Kılıçarslan Aksaray’ı çok sevmiş ve zamanın çoğunu Aksaray’da geçirmiş ve Aksaray’da vefat etmiştir. O dönemde Aksaray'da büyük imar hareketlerine girişerek medreseler, camiler, köprüler ve darphaneler inşa etmiştir. Aksaray'ı imar eden II. Kılıçarslan, Şirvanşahlardan getirttiği Gazzâlî'nin torunlarını ve beraberindeki ilim irfan sahibi, devlet tecrübesi olan kişileri Aksaray'a yerleştirmiştir. II. Kılıçarslan'ın Aksaray'ı ‘Darü’z Zafer’ unvanın yanında "Şehrü's-Süleha" diye adlandırması, Gazzâlî'nin torunlarının bu şehre tesadüfen yerleştirilmediğini, şehrin Türkleştirilmesi ve İslamlaştırılması için bilinçli bir tercih olduğunu ortaya koymaktadır. Gazzâlî'nin torunları, Selçuklular zamanında Aksaray'da Subaşılık ve Müftülük görevleri üstlenmiş ve Osmanlı döneminde de Müftülük, Sancak Beyliği ve Alay Beyliği gibi görevlerde bulunarak şehre hem idari hem de dini alanda hizmet etmişlerdir.

II. Kılıçarslan’ın Şirvanşahlardan getirttiği ailelerin Şâfii mezhebine mensup olması, Selçuklu hanedanının mezhebinin ise Hanefi olması nedeniyle, Şirvanşahlardan gelen Ebü'l-Fezâil Mehmed efendi 1268 yılında evini Hanefi ve Şâfii tefsir ve hadis ehline vakfetmiştir. Zaman içinde gelen Şâfiilerin büyük çoğunluğu Hanefi mezhebini benimsemişlerdir. Prof. Dr. Ali Ertuğrul Hoca'nın "İmam Ebû Hâmid el-Gazzâlî'nin Anadolu'daki Torunları" adlı makalesinden anlaşıldığı kadarıyla, İmam Gazzâlî'nin torunlarından Aksaray kadısı Mümin ile kardeşi Subaşı, Moğollara başkaldıran Sülemiş İsyanı'na destek vermişlerdir.

Fahreddin Râzî'nin Torunlarının Aksaray'a Gelişi

Şirvanşah meliklerinden Muhammed b. Rıdvan, Gazzâlî'den bir asır sonra doğan ve Afganistan'ın Herat şehrinde eğitim veren büyük âlim Fahreddin Râzî'nin öğrencisi olmuştur. Muhammed b. Rıdvan, İbn-i Sînâ'nın önemli eserlerinden olan ve yanlış şerh edildiğini düşündüğü Uyûnü'l-Hikme eserinin Fahreddin Râzî tarafından yeniden şerh edilmesi için ricacı olmuş ve maddi destek sağlamıştır. Fahreddin Râzî'nin çocukları ile Şirvanşahların çocukları arasındaki ilk temas böylece başlamış olur.

Fahreddin Râzî'nin ölümünden sonra ortaya çıkan Moğol istilası her yeri yakıp yıkmaya başlayınca, Fahreddin Râzî'nin çocukları ve torunları, Gazzâlî'nin torunlarının izlediği yolu izleyerek Şirvanşah üzerinden Aksaray'a gelip yerleşmişlerdir. Fahreddin Râzî'nin torunlarının da Aksaray'a yerleşmesiyle, II. Kılıçarslan'ın "Şehrü's-Süleha" hayali bir anlamda gerçekleşmiş oldu. Fahreddin Râzî'nin torunlarından Cemaleddin-i Aksarayî, Piri Mehmed Paşa ve Zembilli Ali Efendi gibi ilim ve devlet adamları, Selçuklu ve Osmanlı döneminde büyük hizmetler vermişlerdir. Sadrazam Piri Mehmed Paşa, iki yıl Yavuz Sultan Selim'e, üç yıl da Kanuni Sultan Süleyman'a hizmet etmiş Aksaraylı bir vezirdir.

Alaaddin Aköz ve Doğan Yörük'ün "XVI. Yüzyılda Aksaray Sancağı Taşra Görevlileri" adlı makalesinde, Aksaray'ın ilk sancak beyinin 1522 yılında İmam Gazzâlî neslinden Sinan Bey olduğu görülmektedir. Aksaray, 1522 yılına kadar Osmanlı İmparatorluğu döneminde, Karaman Eyaleti Niğde Sancağı Aksaray Kazası statüsünde iken; Sadrazam Piri Mehmed Paşa zamanında, 1522 yılından itibaren Karaman Eyaleti'ne bağlı müstakil bir Sancak Beyliği statüsüne yükseltilmiştir. Piri Mehmed Paşa, memleketi Aksaray'a olan vefa duygusunu, şehri sancak beyliğine yükselterek göstermiştir. Muhtemelen dönem arkadaşı olan İmam-ı Gazzali neslinden Sinan Bey'i Aksaray'ın ilk sancak beyi, Sinan Bey'in oğlu Hamza Bey'i de Aksaray'ın ilk alay beyi olarak atamıştır.

Bu konularda, merhum İbrahim Hakkı Konyalı'nın üç ciltlik devasa Aksaray Tarihi eseri ile Alaaddin Aköz, Doğan Yörük ve Ali Ertuğrul gibi akademisyenlerin çalışmalarında çok daha kapsamlı bilgiler mevcuttur.

Bu sebepten meyveleri soğuk az vurdu.

Yüzde yirmi bir zarar var.

Çevre illeri kasıp kavurdu soğuk.

Nevşehir’in meşhur parmak üzümünü dahi yiyemeyeceğiz bu yıl.

Buğday ambarı denilen ilimizde

Yağışlar düzenli oldu.

40 İkindi yağmurları yoluna devam ediyor.

Nisan yağacak,

Mayıs övünecek.

Sözünü boşura mı söylemişler.

Bereketli olması beklenen yılı,

Pek fazla dile getirmeyelim,

Allah nazardan saklasın.

Bu yağışlar, kraçtaki ekinlerin suludan farksız olduğunu gösteriyor.

Bol mahsül alırsa çiftçi,

Bitten sirkeden kurtulur,

Eski çiftçi kalmadı.

Köylü şimdi, ekine alternatif olan pancara, bakliyata, yoncaya rağbet eder oldu.

Çiftçi yonca ekiminden hem teşvik alıyor, hem de balya yapıp iyi para ile satıyor.

İlimizden her yıl yüzlerce ve binlerce kamyon balya yapılmış yonca, başka illerede satılıyor.

Fevkalade besleyici olan hayvan yemi yonca,

Sap ve samanını çoktan solladı.

Siz hiç Eskil toprağında havuç yetiştirilip para kazanacaklarını söyleseler inanır mıydınız?

Konya havucunun en kalitelisi Eskil ilçemiz toprağında yetiştiriliyor.

Çiftçimiz ilim, bilim ve teknoloji kültürüne yöneldi.

Bundun böyle aç ve açıkta kalmaz inşallah.

Hedef ihracat olmalı.

Kalın sağlıcakla...

Gardırobumuzun en büyük yanılgısıdır, üzerimize bol gelen kıyafetleri "nasıl olsa büyürüm" ya da "salaş moda" diyerek taşımaya çalışmak. Oysa insan hayatında bundan çok daha ağır bir gardırop kazası vardır: Ruhuna, kalibresine ve kapasitesine üç beden büyük gelen unvanlar.

Öyle koltuklar, öyle etiketler var ki; oturanı yüceltmek bir yana, içine giren insanı tamamen yutar. Geride koca bir tabela, kalkan bir toz bulutu ve ne idüğü belirsiz bir gölge kalır. Bilgi ve birikim eksikliği, cafcaflı sıfatlarla örtülmeye çalışıldığında ortaya çıkan manzara acıklı olduğu kadar düşündürücüdür.

İşte tam bu noktada, sarsıcı sorular düşer zihnimize: Bizi bu bol elbiseye kim, neden, nasıl soktu? Ehliyetin ve derinliğin ardında bırakıldığı bir düzende, altı boş sıfatlarla donatılmış insanlar bu devasa elbiseyi kendi arzularıyla mı sırtlandılar, yoksa düzenin ezberleri mi onları bu kalıplara hapsettiler?

Daha da acısı, işin vicdan muhasebesidir: Aslında başkasına ait olan, başkasının hakkı ve alın teri olan o bol elbiselere biz nasıl da koşa koşa, ses çıkartmadan girdik? Hangi kulun hakkına girdik, kimin emeğini ve geleceğini çiğneyip geçtik? Ve belki de bu tablonun en trajik boyutu, o yanlış elbisenin tesiri altında kalan binlerce, yüzlerce insanın yaşadığı savrulmadır. Gerçek bir sorumluluk duygusuna ve liyakate sahip olduğu halde, yanlış bir otoritenin gölgesinde kalmaya mecbur bırakılan o kitleler hem kendi emeklerinin zayi olmasının hem de çarpık bir işleyişin parçası olmanın ağır yüküyle sınanırlar. Bir makamın altının boş olması, sadece o koltuğu haksız yere işgal edenin değil, onun kararlarıyla yön bulmak zorunda kalan masum kalabalıkların da geleceğini gölgeler.

Oysa bizim sarsılmaz bir inancımız, köklü bir düsturumuz var: "Emanet, işin ehline verilmelidir." Bu ilkeyi dillerden düşürmeyiz; lakin söz konusu kendi hırslarımız, kendi konforumuz olduğunda bu kutsal emaneti unutup, o bol elbiseleri üzerimize geçirmekte bir beis görmeyiz.

Gerçek ağırlık, makamın verdiği rütbeden değil, insanın kendi içsel genişliğinden süzülür.

Bu elbiseyi taşıyamayanlar, sessizliğin asil ahengini de taşıyamazlar. Üstlendikleri unvanların ve ahlaki sorumlulukların manevi ağırlığı altında ezilenler; asıl gayeleri olan maddi kazancı, dünyalık menfaatleri ve parayı ceplerinde taşımakta ise hiç zorlanmadılar. Boşluklarını gürültüyle, yetersizliklerini tahakkümle, sığlıklarını ise buyurgan bir kibirle örtmeye çalışırlar. Geniş salonlarda yankılanan sert adımlar, aslında içerideki derin sessizliğin ve korkunun perdesidir. Çünkü bilirler ki, o unvan bir rüzgarla sıyrıldığında ellerinde kalacak tek şey, kendi yankısız isimleridir.

Nihayetinde, derin bir tefekkürle idrak ederiz ki; asıl mesele yüksek bir kürsüye çıkmak değil, o kürsüyü kendi ruhunun hakikatiyle doldurabilmektir. Kimi insan unvanıyla var olur, kimi ise unvanına nefes üfler. Birinciler rüzgârda savrulan yapraklardan farksızdır; ikinciler ise gölgesinde sığınılan birer ulu çınar. Belki de erdem, o bol elbiseyi üzerimizden çıkarıp atmakta, inancımızın gereği olarak ruhumuza dar gelen hiçbir etiketle hakikati kirletmemektedir

Gece vakti sabaha kadar iki tekerekli kağnılar şehri şenlendirirdi.

Bilhassa Ortaköy, Çiftevi, Bozkır, Sağırkaraca, Devedamı Harbendalı köylerinden iki gün yolculukla Aksaray pazarına gelinirdi.

Sırtında, kaput bezinden don gömlek.

Ayağında yarım çarık.

Başında bezden sarık.

Köylü kardeşler, Ulucami önündeki düz araziye çuval çuval buğdayını kağnılardan indirir.

Öküzlerini de hana kapatırdı.

Tüccar, öldü pahasına alırdı ürünü.

Azmi Milli Un fabrikası adına buğday alan boynu eğri rahmetli Mehmet Özot’un peşinde;

Ağa benim de buğdayımı al diye rica edilirdi.

Üç gün beş gün satamadığı buğday çuvalları yanında gecelerdi vatandaş.

Ekecikten gelen içme suyu kan gibiydi. İçilse de öylesine.

Toru topu üç fırın vardı.

Rahmetli Zülfügar’ın fırınına korka ürke varılır.

60 santim boyunda bir pide alan

Dağarcığındaki yufka ekmeğe katık diye saran.

Karnım doydu diye şükretmesini bilen nice köylüleri çok gördü bu gözler.

Buğdayını satabilen çifçi tuz, gaz gibi ufak tefek ihtiyaçlarını alır.

Çocukları sevindireyim diye yarım kilo da tahin helvası aldın mı.

Sevincine diyecek yoktu.

Köyüne döndü mü; koşuşan çocukları;

Baba helva aldın mı sözüne

Aldım demeleri,

Bayram havası verirdi.

Toprak mahsulleri ofisi kuruldu da,

Köylünün yüzüne kan geldi.

Asır boyu Haçlı’nın zulmünden ve savaşlardan eli başına değmeyen Osmanlı devleti,

Aziz milletimizi işte böyle yoksullaştırdı.

Üç kıtadan çekilmemiz yetmiyormuş gibi.

Anadolu’yu yedi düvel işgale kalkıştı.

Rahmetli Atatürk’ün yüksek zekası ve Allah’ın lütfu ile,

Hem de ağaç kabuğu ve de ot yiyerek.

Yedi düvelle savaştık.

Şükür duaları ile.

İstiklalimize kavuştuk.

Şimdiye bakıyorum da,

Allah, sevgili milletimize bir daha o günleri gstermesin diye dua ediyorum.

O günlere göre,

Şu bolluğa bakın.

Şu refaha bakın. Şu teknolojiye bakın,

Yattığım yerde devlet beni  beslesin, harçlığımı versin diyenlere bakın.

Kanaatsızlık,ohmatsızlık, tembellik korkutuyor toplumu.

Yeryüzündeki islam ülkelerinin perişanlığına hele bir bakın.

Türkiye’ye bakalım.

Birlik ve bütünlük sayesinde büyük mesafe aldık.

Sömürrgeci Haçlı kıskanıyor bizi.

Aklımızı başımıza alalım.

Kalın sağlıcakla.

        Temiz ahlaklı olmalı insan.. Güzel ve temiz ahlak bir neslin temeli, insana değer verme manası taşır… Olur ya toplumda kendini takdim ederken ahlakıyla ön planda olmak..

        İyi ve güzel düşünmeli insan… Güzel ve iyi düşünenin gördükleri güzel olur.. Hayatından lezzet almak için güzel düşünmeli… Düşündüklerini hayata geçirmeli, hayatını anlamlı kılmak için…

         Merhamet kanatlarını kuşanmalı insan… Taviz’i merhametten ayıracak kadar feraset sahibi olmalı. Yeryüzündekilere merhametle yaklaşmalı insan.. Ki yarın kendisine Allah tarafından yapılacak merhameti beklemek için.. Sağlam mozaik’inin harcı olan güvenirliliğiyle olmalı insan.. Güvenilir insan deyince ilk akla gelen Muhammed’ül Emin lakaplı peygamber efendimiz gelir. Güven duymak ve güvenilir olmak hayatının bir parçası olmalı insanın. Toplum nezdinden de Allah katında da güzel bir mertebeye ulaşmak için…

         Sevgi dolu olmalı insan… Karşılıksız sevmeli her şeyi… Sevdiği kadardır insan. Kendisini sevdiği kadar sevmeli etrafındakilerini. Bencillikten uzak, riyasız, pervasız, karşılıksız sevmeli insan… Verecekse almadan vermeli insan. Mevkisine, makamına, yaşına, cinsiyetine bakmadan sevmeli insan… Milliyetine, ırkına, diline, rengine bakmadan sevmeli… İnsan olmanın gereği olarak sevmeli, insan olduğu için sevmeli….

         Hoşgörülü olmalı insan.. Tamirci olmalı, hatayı yüzüne vurarak değil, usulünce söyleyip uyarmalı… Dost biriktirirken yüreğindekini yansıtmalı bulunduğu ortama… Dostluğu sevgiyle yoğururken, hoşgörüyle köprüler kurmalı hayata… İzzet ve onurunu çiğnetmeden gösterdiği hoşgörüyle bahar estirmeli etrafına… Tüm çirkinliklere format çekmeli insan… Yarınlara umut vaat etmeli hoşgörüsüyle… Güzel bir hayat ve temiz bir yaşam için…

         Affetmeyi bilmeli insan.. Susmayan vicdanının sesini duyurarak affedebilmeli.. Kör gözlerle görmesi, sağırlaşan yüreğiyle duyması, katılaşan kalbini yumuşatarak affedebilmeli insan… Kem düşünceye direnerek, içinde büyüttüğü şeytanlarıyla savaşarak affetmeli insan… Ve kim bilir belki de içine kök salmış zeytin dallarını sağa sola uzatarak affetmeli..

      Affetmeli her şeye rağmen.. Zihninde beslediği intikam duygusuna gem vurmak için….

       İyilik yapmalı herkese… Balık bilmezse Halik’ın bilmesi için… Kederi ve mutluluğu paylaşabilmeli insan… Paylaşabilmeli mutluluğunu paylaştığı gibi keder ve tasalarını…

        Paylaşarak kurtulmalı yalnızlığından….Dertleriyle dertlenmeli insanın… İliklerine kadar işlemeli bunu.. Hissettirmeli yalnız olmadıklarına… en ümitsiz anlarında belirivermeli yanı başlarında….Arasında Okyanuslar, Sınırlar olsa bile… Ördüğü duvarları yıkarak köprüler kurmalı insanlara ulaşmak için… Özgür olmalı insan….

        Bir duruşu olmalı insanın.. Vakarını güvenle yad etmek için… Bir gülüşü olmalı insanın.. Gülüşünden çiçekler toplamak için.. Yüreği olmalı insanın… Bir tarafı efe olup, özgürlük naraları atmak için… Onuru olmalı insanın… Esarette onursuzca yaşamaktansa, özgürlüğü uğruna ölmek için… İnsan olmalı insan… Her şeyden önce olması gereken şeydir insani değerler taşıması.. Ne olacaksa olsun, öncelikle kendisi olmalı insan.. Her sabah yeni sabahları olmalı insanın.. Yeni umutları, yeni dostları olmalı…

       Hasılı önce insan olmalı… İnsanca yaşamak için….

Fakat bugün gördüğümüz manzara artık bizim bildiğimiz Bugac değildir.

Türkçülüğün ve Turancılığın otağı olması gereken yer, adım adım kendi öz çizgisinden uzaklaşmış; bozkırın töresinden tekke havasına, Türkçü ruhtan tarikatçı bir çizgiye savrulmuştur. Turan Kurultayı diye çıktığımız yolun Mevlana tekkesine dönmesini seyretmek mecburiyetinde değiliz.

Ve son damla, Atatürk’ün izini silmeye kalkışmaları oldu. Atatürk posterinin kaldırılmaya çalışılması, bizim için basit bir organizasyon meselesi değildir. Türk milletinin bağımsızlık iradesinin ve Cumhuriyet’in kurucusunun hatırasına gösterilen tavır karşısında susmayız.

Bizim davamız şeyhlerin, tarikatların yahut çıkar çevrelerinin davası değildir.

Bizim davamız Türk milletidir. Türk töresidir. Türk istikbalidir. Turan ülküsüdür.

Bu sebeple ben ve benim gibi düşünen Turancı arkadaşlarım için Bugac defteri burada kapanmıştır.

Fakat Turan ülküsü Bugac’tan ibaret değildir. Bir meydan kaybedilir, başka bir toy yurdu kurulur. Bir otağın ruhu sönerse, Türkçüler başka bir yerde kendi otağını diker.

Seneye başka bir toy yurdunda, menfaat hesabı yapmayan, makam ve çıkar peşinde koşmayan; İttihatçı iradeyi, Atatürk’ün bağımsızlık ruhunu, Türkçü fikri ve Turancı ülküyü taşıyan ülküdaşlarımızla yeniden buluşacağız.

Çünkü bizim için mesele nerede toplandığımız değil, hangi fikir uğruna toplandığımızdır.

Bugac yolundan dönebilir.

Biz ülkümüzden dönmeyiz.

Ne tarikata teslim oluruz, ne menfaate eğiliriz.

Ne de Atatürk’ün izinin silinmesine sessiz kalırız.

Türkçülük pazarlık konusu değildir.

Turan bir festival adı değil, bir ülküdür.

Elveda Bugac.

Biz başka bir toy yurdunda yeniden buluşacağız.

Varlığımız Türk varlığına armağan olsun.

Vatandaşın can ve mal emniyeti için vardır.

Hem de, günümüzün şartlarında can pahasına hayatını ortaya koyarak toplumun korkusuzca yaşamını temin eder polis.

Görüldüğü gibi polis vatandaşın en yakın dostudur.

Böylesi bir dosta vatandaş elbette sıcak bakar gereğinde yardımca olur.

Çocukluğumda ve Aksaray’ın vilayetliği döneminde,

Komser Avni Bey ve 5 polis memuru ile şehrin emniyet ve asayişini temin ederdi.

Jandarma yüzbaşısı Şahin Bey de dor atı ile köy ve kasabalara gider,

Karakolları denetlerdi.

Bir gün hamam boğazında deveciyi kesmişler dendi.

O zamanlar deve katarları en önemli yük aracı idi.

Mübarek develer, sırtında üç yüz kilo  yükle,

Günlerce yürür,

Katiyen acıktım susadım demezlerdi.

İyi de, parası için soygun yapanlar,

Parasının gasbedenler kimlerdi.

İşte bir yandan jandarma yüzbaşısı rahmetli şahin Bey, suçluyu tespit için aylarca uğraş verdiler.

Vatandaşların da güvenlik güçlerine yardımı ile deveciyi kesen iki kişi yakalandı.

Cennetten çıkma dayak sayesinde katiller, suçlarını bülbül gibi ikrar ettiler.

Hukuk idam cezası verdi.

Ulucami önündeki meydanda darağacında idam edildi katiller.

Sıkı mı bir daha adam kessinler.

Deveci de rahat etti. Halk da kapısını kilitlemeden uyuyor oldu.

Polisin işi kader kurbanları ve de akıl yapıları bozuk denilen hırsız, ipsiz, bölücü, kavgacı, teröristler ile başı derttedir.

Polis daima streste.

Bu yüzden polisin işi zordur.

Öyleyse polise sıcak bakmak,

Gereğinde, görevinde yardımcı olmak, bildiğimizi korkmadan polise ihbar etmek,

Vatandaşlık görevidir.

Şimdi bakıyorum da nefsinden ziyade devletinin itibarı için polis tecavüze uğrasa, taşa değneğe hedef olsa, tekme yese elini kaldıramıyor.

Güya Avrupa standartlarına uyacağız diye Türk polisinin elini kolunu bağlıyoruz.

Olmaaaz...

Yanlış.

Gidin Avrupaya, polise saygı büyüktür.

Sokak hareketlerinde polisin copları nasıl çalışıyor, TV ekranlarında görüyoruz.

Amerika’da çatır çatır suçlular idam edilir.

Bizde ise aman ha aman cıs var denir.

Bir tokat atsa polis mahkemelerde sürünür.

Bu hal ve ahvalde devlet otoritesi nasıl temin edilecek.

Ey benim güzel Türkiyem;

Güvenlik güçlerimizin lütfen elini kolunu bağlama.

Bağlama ki, polisim öleceğine,

Bölücü teröristler ölsün.

Vatandaşın can ve mal emniyetine kastedenler ölsün.

Toplum rahat etsin.

Halisane temennilerimle önemli bir görevi üstlenen polisimizin anma gününü kutluyorum.

Kuru kuruya gadan alamdan ziyade polisimize sahiplenelim.

Kalın sağlıcakla...

1934 yılının Temmuz ayı... İngiltere’nin Akdeniz filosu, Ege’de dolaşırken dört İngiliz askeri tekneyle Kuşadası’nın Dipburun yöresindeki Kanapiçe Koyuna yaklaşırlar.. Deniz sınırlarımızı artık askerlerimizden oluşan Gümrük Muhafaza Alayları korumaktadır. İngiliz Denizciler karaya çıkarken Dipburun Karakol eri Balıkesirli Er MUSA, “Dur! Teslim ol!” diye uyarır ama İngiliz askerleri bu uyarıyı dinlemeyip kaçarlarken Balıkesirli Er Musa tüfeğinin tetiğini arka arkaya çeker. İngiliz subaylarından birisi hayatını kaybeder. Diğeri de yaralanır.

Kuşadası Kaymakamı Dilaver Argun Ankara’yı bilgilendirir. Ankara’dan talimat gelmesi beklenirken, bir İngiliz savaş gemisi Kuşadası Limanı’na demirler. İki İngiliz subayı karaya çıkıp, Kaymakamın makamına gider. Kaymakamdan askerlerin hesabını sormaya çalışır. Burnu büyük İngilizler öfkelidir. Daha evvel istedikleri gibi bu sularda gezen İngilizler, daha yeni kurulmuş bir devletin askerinin

 “asil ve güneşin batmadığı imparatorluğun askerini” nasıl öldürdüğünü anlamış değildir.

Onlara göre bu olacak şey değildir. İstedikleri gibi bu topraklarda at koşturup istedikleri topraklara ayak basmaya alışmışlardır 1838’den beri…

Donanmamız o sulara gider, taziyelerini bildirir. Kaymakam da “Türk sularına izinsiz girilmesi nedeniyle görevin yapıldığını” bildirir. İngiliz asker için gerekli tören yapılır ama  eskiden konsolosluk bahçesine bir çocuğun erik düşürmek için attığı taşı bile sorun eden ve devletten tazminat ile çocuğun okulunda özrünü bile elde edebilen İNGİLİZLER kızgındır ve ısrarcıdır.

“Er Musa kesinlikle cezalandırılmalıdır ve TAZMİNAT verilmelidir… ”

Diplomatik baskı kurulur hatta daha büyük bir donanmayla Kuşadası kıyılarına gelmeye karar verirler.  Alışmışlardır eski günlerin her isteğine boyun eğen Türkiyesine. 

Ama artık YENİ TÜRKİYE vardır hem de sözde değil, uygulamada…

Atatürk bu olayı öğrenir  kararını hızla verir. Cevat Abbas’a Ankara’ya iletilmek üzere

 “Türk askeri, kendisine düşen vazifeyi yapmıştır” der ve Bolu’dan ayrılır.

Verdiği emir şudur:

 "Görevini yaptığı anlaşılan Türk eri Balıkesirli Musa, yerinden alınamaz ve cezalandırılamaz. Gerekirse Musa için İngiltere ile savaş göze alınır. Şimdi Ankara'ya hareket ediyorum. Ege’de kısmi seferberlik emri veriyorum."

Hükümet ise Kaymakam Dilaver Ergun’a bir takdirname ve para ödülü gönderir. Bu arada. Ege bölgesindeki birlikler kısmi seferberlik durumuna geçirilir. İzmir Müstahkem Mevki Komutanlığı birlikleri, Balıkesir’den 2. Kolordu ile Afyon’daki 1. Kolordu bölgeye doğru yola çıkar!

Yani yeni Türkiye Cumhuriyeti kararını vermiştir. Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ni yöneten iktidar, “Er Musa için” dünyanın ‘kabadayısı’ İngiltere ile gerekirse savaşacaktır!

YENİ TÜRKİYE 1923 sonrasıdır ve hakkını da verir.  Bu hak, bir tek ERİ için “Güneşin batmadığı imparatorluk” ile savaşı göze almaktır.

1934 Kanapiçe koyundaki olay İngiliz elçisine anlatılırken;

Türkiye Cumhuriyeti’nin savunması,

“İngiliz askerlerinin bağımsız bir devletin topraklarında ne işi vardır” a dayanır...

“Aman İngilizler bir şey der, barış bozulur, halkın bize vereceği destek azalır gider. vb.koltuk korkusu” DEĞİLDİR…

Bu olayda asker de görevini yapmıştır; hükümet de!

Bu olay Atatürk’ün kurduğu Türkiye Cumhuriyetinin gururudur!

Artık Türk kıyılarına öyle el kol sallanarak rahatça girilemeyeceği;

Türk askerinin tekinin bile, hele de görevini yapıyorsa çok önemli olduğu; vurgulanmıştır.…

Ama bir de şu öğrenilmiştir.

Mustafa Kemal Türk milletinin ONURUDUR ve gerekirse ERİ için, Türk milletinin onuru için savaşı bile göze alabilmektedir..

DÜNYA LİDERİ işte böyle olunmaktadır.

O gün kovduğumuz İngilizlerin Ortadoğudaki maşası örgütlere tolerans tanıyarak, aşağılık bir teröristi büyük adammış gibi alkışlayarak bir yere varamıyacağımızı da elbette hepbirlikte göreceğiz.  Dilerim iş işten geçmiş olmaz!!!

Çok parlak, tornadan çıkmış gibi havuç gördüm.

İki kilo ver bakalım dedim.

Manav;

Bu havuç nerenin bil bakalım Hocam dedi.

Ben de Konya’nın dedim.

Bilemedin....

Beypazarının mı?

Gene bilemedin.

Sen söyle bakalım nerenin?

Eskil’in.

İnanamadım.

Sordum soruşturdum.

Gerçekten Eskil toprağının mahsulü.

Geçen yıl hayvan pazarı kapısı yakınında bir büyük pikap dolusu beyaz fasulye gördüm.

Nereden getirdin bu fasulyeyi diye sordum.

Kendi mahsulümüz Eskil’in .

Olur mu be kuzum.

Eskil halkı beyaz fasulye ekip toplamayı ne bilsin.

Deyince,

Oracıkta tanıdık Eskil’li vatandaşlar söze karıştı.

- Hocam! Eskil toprağında fasulye, mercimek, nohut ekilir oldu.

Buğday, arpa, çavdardan birşey anlayamadık. Başka mahsuller eker olduk.

Evet sevgili okurlarım...

Eskil’li kardeşlerimiz arayış içinde. Geçimini sağlayacak mahsul ekmeye başladılar.

İsviçre toprağı kadar geniş arazide tahıl para etmeyince çeşitli seçeneklere yöneldiler.

Yer altı su zenginlikleri sayesinde kıraç toprak kalmadı Eskil’de.

Ekin de,

Pancar da,

Bakliyat da,

Havuç vesaire,

Sulu tarıma kavuşunca,

Eskil’in verimli topraklarında can biter oldu.

Eşmekaya, Sultanhanı kasabalarımız da öyle.

Konya yöresi mezra köy hep sulu tarıma döndü.

Yalnız bir organize noksanlığı var.

Eğer devlet ve il ziraat, ticaret odaları, pazar oluştursa,

Eskil ilçemiz,

Eşmekaya ve Sultanhanı kasabalarımız, ihya olurlar.

İhracat sınırını aşalım,

Şu kadar bakliyat,

Havuç vesaire ihracat yapacağız deyip ekim sahasını belirlesek,

Bak sen o zaman,

Sadece Aksaray İl’i toprakları,

Altın yumurtlayan tavuk olur.

Hani o istikamet,

Hani o organizasyon,

O da olacak inşallah.

Devam Eskil ilçemizin yiğit evlatları.

Tarımda devrim yapın göreyim sizi.

Kalın sağlıcakla...

İnsanlar dostlarına yalan söyleyerek aldattığını söyler ama bu yalan bir yere kadardır.   Karşısındakini aldattım zannedenler, kendilerini aldattığını anlarlar. Ama bir gün gelir verdiği sözün kendisine silah olarak döndüğünü elbette fark edecektir. Bunu ne zaman görecek aldattığı kişilerin kendilerine sırt döndüğünde görecektir.

         Herhangi bir konuda verilen sözün yerine getirilmesi güzel bir huydur. Sözünde durmak, insanın şerefini artıran iyi alışkanlıkların en başında gelmektedir. Sözünde durmamak, çok çirkin bir harekettir. Müslümanlara yakışmayan en kötü bir davranıştır.     Verilen sözde durulmaması, Allahuteala’nın ve kullarının hakkını çiğnemek olur. İnsanlar arasındaki davranışlarda, alış-veriş ve sözleşmelerde sözünde durmak, Allahuteala’nın emridir. Kur'ân-ı kerimde (Verdiğiniz sözleri yerine getiriniz! Çünkü verdiğiniz sözlerden sorumlusunuz!) buyuruldu. Nitekim Sevgili Peygamberimiz de (Söz vermek borç gibidir.) buyurdu.

         Peygamberlerden İsmail aleyhisselâm, birisine bir yerde buluşmak için söz vermişti. Söz verdiği yere gidip üç gün bekledi. O şahıs hiç gelmedi. Buna rağmen yerinden ayrılmamıştı. Allahuteala, Kur'ân-ı kerîmde Meryem süresindeki bir âyette O'nu överek: (O va'dinde, sözünde sâdıktı)buyurdu.

           Sözünde durmak büyük bir fazilettir. İnsanın şerefini, üstünlüğünü arttırır. Verilen sözden dönmek ise büyük bir günah ve münafıklık alametidir. Sevgili Peygamberimiz buyuruyor ki, (Münafıklık alameti üçtür: Konuştuğu zaman yalan söyler, söz verdiğinde sözünde durmaz. Kendisine bir şey emanet edildiğinde hıyanet eder.)

          Müslüman verdiği sözleri, yaptığı anlaşmaları yerine getirmelidir. Yapamayacağı şeyleri söz vermemelidir. Bunun için Peygamber efendimizin şu tavsiyesini hiç unutmamalıyız.

         (Din kardeşinle münakaşa yapma. Ona söz verip de, sözünden dönme!)

Sözünde durmak önemli bir haslettir. Bu hususta birçok atasözü vardır. Birkaçı şöyledir:

Hayvan yularından insan sözünden tutulur.

Er olan sözünde durur.

Allah bir, söz bir.

Söz namustur.

Söz verme verdiysen dönme!

Söz ağızdan çıkar.

Sözünün eri ol!

Tükürdüğünü yalamak [verdiği sözden dönmek] yiğide yakışmaz.

Kur’an-ı kerimde sözünde duranlar övülmekte sözünün eri denilmektedir.

            Eğitimde yapılan tüm değişiklikler tepe de, masa başında liyakatsiz kişiler tarafından

alınırsa, Milli Eğitimde bir başarı beklenemez.

            Eğitimde alınacak her bir karar, Milli Eğitim Camiasının ortak görüşleri ve onayı ile

alınmalıdır. Ancak bu şekilde yapılan  değişiklikler Milli Eğitimi başarıya ulaştırır.

           Tepeden inme kararlar da yap boz tahtası gibi sistemlerle alınırsa sonucunda, Eğitim de Millilikten çıkar, uyuşturucu ile mücadeleye dönüşür.

            Hazır Kurulmuş bir Eğitim kuruluşu vardı. Sınıfta kalmalar, bitirme imtihanları sonucunda diploma hak edilirdi.

            Okulda başarılı olanlar Üniversite yolculuğuna devam eder, arzu edilen bilgi ve donanıma erişince amacına uygun bir işe yerleşirdi.

            Okulda başarı sağlayamayan öğrenciler de uygun gördükleri meslek dallarında çıraklığa devam eder, usta olarak üretimde başarı sağlardı.

            Ya bu gün, sınıfta kalmak yok, Liseyi bitirinceye kadar bir engel yok yola devam,

Bir Üniversiteye yerleşemediyse işte felaket başladı demek,

            18 yaşına kadar bir meslek edinemeyen genç kazma kürekle çalışamaz, çekirdekten

bir meslek öğrenmesi de zor. İşte burada hayatla mücadele etmek de kolay değil,işte bu gencin en kolay düşeceği  alan uyuşturucu bataklığıdır.

             Üniversiteyi bitirip de gerekli bilgi ve donanımı alamayanların, bir iş bulamayanların da yolu uyuşturucu bataklığından geçer.

             Diğer yandan işçi, ve Vasıflı eleman açığı olmasına rağmen, işçi ve vasıflı eleman bulmak da zor.

             Maalesef son 20 yıllık eğitimin getirdiği acı yara budur ki, Devlet de Toplumda   uyuşturucu ile mücadele etmek zorunda kalıyor. Bu mücadele de yetmiyor AMATEM ler

açılmaya başladı.

             Özetle yıllar süren eğitimin sonunda gelinen nokta bu .

             Velhasıl  Eğitim tekrar Millileştirilmelidir. Diplomalar bir kâğıttan ibaret kalmamalıdır.  

İlçe Aksaray Niğde il’ine bağlandı.

Niğde’den dört tekerlekli bir kamyon getirilerek,

Vilayetlik emaresi ne var ne yok toplayıp götürdüler.

Bu esnada kütüphane bodrumundaki matbaa makinası vesaire de parçalanıp kamyona kondu.

Niğde’den gelen görevli birisi kazmayı eline alıp,

Kapı üstünde eski yazı ile,

Aksaray Vilayet matbaası yazılı taşı sökmek için kazmayı vurunca;

Rahmetli Vahap Kabakbaşı:

Taştan ne istiyorsunuz diye hançeri çekip üzerlerine yürüdü.

Taşı sökmeden korkup kaçtılar.

Yaralı taş rahmetli Vahap Kabakbaşı’nın hatırası olarak yerinde duruyor.

Gidip bakın.

Aksaray Vilayetlikten düşünce,

Attan inip eşeğe binmek gibi acı geldi insanımıza.

Teselli için zamanın belediye başkanı rahmetli Hadi Arıbaş, Vilayettin zanlısı diye suçlandı.

Vali rahmetli Yusuf Ziya Güneri ile geçimsizliği sebep gösterildi.

Evi taşa tutuldu.

Sokakta gezemez oldu başkan Hadi Bey.

Halbuki,Vilayetlikten düşmemize Ateşler sülalesinden olan Hadi Bey’in en ufak biri günahı yoktu.

Mülki taksimatta Aksaray ile beraber 15 Vilayet de ilçe olmuştu.

56 Yıl Vilayet türküsü söyledik.

Demokrat Parti iktidarı 1957’de erken seçime gitti.

Seçim önü propagandasında TBMM başkanı rahmetli Refik Koraltan Aksaray’a teşriflerinde,

Belediye balkonundan halka hitabesinde;

Ankara’ya heybeniz dolu gelin biz de sizi boş salmayız, diyerek oy koparmanın tipik bir örneğini verdi.

Heybe dolu gitti.

Hem de hemşehrimiz rahmetli Medeni Berk Başbakan yardımcısı oldu.

Aksaray’ın Vilayetlik davası Medeni Bey sayesinde gerçekleşmesine kesin gözü ile bakılırken

27 Mayıs 1960 Askeri ihtilal gelip çattı.

Ve o zaman bakakaldık.

Vilayet olmayı hep canlı tuttuk.

1989 da vilayetlik kuşu başımıza kondu.

Usta siyasetci hemşerimiz Mehmet Altınsoy’un emeği büyüktür.

Başbakan rahmetli Turgut Özal’a olan yakınlığı ile fırsat bu fırsat deyip işi pişirdi.

Milletvekili hemşehrimiz Anavatan Partisi grup başkan Vekili rahmetli Raşit Daldal, kanunun çıkmasında fevkalade takip gösterdi.

Mecliste oylanacağı gün ablası vefat etti. Ve cenazesine dahi gelemedi.

İşte böyle Aksaray sevdası.

Kalın sağlıcakla...

​Sizlerin de şahit olduğu, bilhassa sosyal medyayı elinden düşürmeyenlerin yakından fark edeceği üzere, artık her gün ekranlarda, haber bültenlerinde ve köşelerde aynı manzarayı görüyoruz. İnsanın kendi gücünü ve kapasitesini hiç tartmadan en üst makamları hayal etmesi, hayatın en tuhaf ama bir o kadar da yaygın hallerinden biridir. Devasa işlere soyunmak, büyük sistemleri omuzlamak bir yana; küçük bir ilçede bile her derneğin, cemiyetin ya da platformun tek "başkanı" olmak isteyenleri görürsünüz. Bu sadece sıradan bir kariyer hırsı değil; çok derinden gelen, doymak bilmeyen bir "beni de görün" arzusudur.

​Büyük kitleler üzerinde etki bırakamayacağını içten içe bilen insan, alanı küçültür. Küçültür ki o daracık sahnede tek söz sahibi kendisi olsun. Kartvizitinde cafcaflı unvanlar yazsın yeter. Aslında arkasında ne gerçek bir karşılık ne de elle tutulur bir başarı vardır. Liyakat ve donanımın yerini, tabelalara kazınmış o sözcükler alır. Çünkü amaç iş yapmak değil, unvanın arkasına saklanarak varlığını kanıtlamaktır.

​Bu tip karakterlerin en konforlu taktiği ise rüzgârın yönüne göre pozisyon almaktır. Halkın yararına güzel ve faydalı bir iş ortaya çıktığında, zerre payları olmasa bile onu ilk sahiplenen her zaman onlardır. Ancak işler ters gidip de yanlış bir icraat yapıldığında hemen ortadan kaybolurlar. Ardından da "Biz uyarmıştık zaten, bizi dinlemediler" diyerek usta bir manevrayla kendi öngörülerini öne sürerler. Başarıda en önde görünmek, sorumlulukta ise buharlaşmak onların değişmez karakteridir.

​Hatta bazen, bu trajikomik tabloyu fiziksel düzeyde, yani bir açılışta veya toplantıda dahi çıplak gözle görürsünüz. Esas işi yapan, alın teri döken insanlar arka planda kalırken; o "tabela başkanı", fotoğraf karesine girebilmek için sanki bir mıknatıs tarafından çekiliyormuş gibi protokole doğru süzülür. Objektifin tam merkezine yerleşmek, en azından bir "kare"de o heyetin parçası gibi görünmek için attığı o mahir adımlar, aslında içinde bulunduğu boşluğun en dışa vurumcu halidir. O karenin içine girmekle, o işin bir parçası olacağını sanır.

​Peki, bu insanlar ne düşünmektedir? Her gün yerel basında ve sosyal medyada boy göstererek, halkın sokakta yürürken durup "Aa bakın, her yerde bu isim var, ne kadar çalışkan; haydi onu sistemin en tepe noktasına taşıyalım" diyeceğini mi sanırlar? Söz konusu kitlenin bu denli temelsiz bir özgüveni ve irrasyonel beklentiyi geçmişteki hangi toplumsal emsalden referans aldığı tam bir sosyolojik muammadır. Fakat maalesef tam olarak bunu umarlar. Protokolle birkaç kare fotoğraf vermenin kendilerini o protokolün asıl unsuru yapacağına inanır, medyada sürekli adının geçmesinin otomatik olarak itibara dönüşeceğini zannederler. Oysa mesele yetki sahibi olmak veya ekranları işgal etmek değil; altına imza atılan somut ve gerçek eserlerin var olmasıdır.

​Toplumsal akıl çok berraktır ve bu yapay görünürlük çabalarını alt metninden hemen okur. Halk, bu aşırı öne çıkma isteğini bir liderlik emaresi olarak değil, derin bir tatminsizlik olarak görür ve bu manzarayı manidar bir tebessümle izler. Fakat o "büyük makam" hayalleri kuranlar, kendi çevrelerinde kurdukları küçük yankı odasında, bu sessizliği ve tahammülü "alkış" zannetmeye devam ederler.

​Asıl mesele şudur: Gürültüyle, tabelalarla kazanılan o küçük tahtlar, ilk rüzgârda yıkılıp gitmeye mahkûmdur. Önemli olan bir yapının tabelasına adını yazdırıp "başkan" olmak değil; o makamın altını liyakatli ve sahici bir duruşla doldurabilmektir. Gerisi, rüzgâr dindiğinde uçup giden birer gölgeden ibarettir.

Eski belediye başkanı Dr. Sami Yağız’ı Adalet partisi yeniden aday göstermeyince, bağımsız olarak seçime girdi.

Adalet partisi de Av. İsmail Özmel’i Niğde belediye başkan adayı gösterdi.

Milletvekili hemşehrimiz rahmetli Avni Kavurmacı, Ankara’daki toplantıda,

AP Genel başkanı sayın Süleyman Demirel’e;

Sayın başkanım Niğde seçimini bana bırakın diyor.

Bu bir yanlıştı.

5-10 gün sonra Avni Beyle karşılaştık. Hasbihal esnasında...

Avni Bey koskoca bir çam devirdi.

Niğde’nin senatörü, milletvekili var. Niğde seçimini bana bırak sayın başkanım demeniz doğru mu.

Seçim bu, haydi kaybettiniz.

Suçlu diye seni bulurlar.

Dedim.

Senin aklın ermez,

Diye küçümsendim.

Seçimi Adalet Partisi adayı kaybetti.

Bağımsız aday Dr. Sami Yağız 4 bin oy farkı ile seçimi kazandı.

Avni Bey’in etliye sütlüye karışmasına Niğde’li senatör ve milletvekilleri kızdı.

Partileri adayına seçimi kaybettirme çabası gösterildi.

Bağımsız aday Sami Yağız’ı el altından desteklediler.

Nihayet AP Genel başkanı Demirel, Avni Bey’e;

Bumuydu yapacağın Avni

Diye tazirlendi.

Üç gün geçmeden Avni Bey üzüntüsünden felç oldu.

Gülhane askeri hastanesinde aylarca tedavi gördü.

Bir ara Aksaray’a geldikte.

Topal yapal yürüyordu.

Fabrika caddesin de sayın Sadi Öztürk’ün ticarethanesine gelmiş.

Hocamı özledim. Ha bir çağırın da görüşeyim diyor.

Vardım...

Kucaklaştık.

Dostlarımın sözünü dinlemedim de bu hallere düştüm.

Diye ağlamaya başladı.

Ben de, Allah’ın takdiri böyle imiş. Üzülmene gerek yok diye teselli ettim.

Neşelenmesi için kırk dereden su getirdim.

Rahmetli Avni Bey o günün şartlarında Aksaray’a hizmet edeceğim diye babadan kalma mal ve mülkünü bitirdi.

Babası, askeri tabip albay se natör rahmetli Cavit Bey gibi, temiz geldi temiz gitti.

Yol, Okul, Su, elektrik, işsize iş için Aksaray ilçesini yoktan var ettiler.

Nur içinde yatsınlar.

Kalın sağlıcakla...

          Hatırlarsanız 1980 ihtilali komutanı Kenan Evren vardı. Biz kuşaklar onu çok iyi bilirler. Adamın astığı astık, kestiği kestikti. Onun bile bu saltanat ve makamı bir gün bitti gitti. Peki, ne oldu cenazesini nerede ise kimsesizler mezarlığına kaldıracaklardı.

          Ben çok makam sahibi kişiler gördüm, makamdan düşünce halkın içinde gezemez olmuşlardır. Yeminle söylüyorum eski bir vekili bir zaman vekillikten düştüğünde gördüm, insanları görmemek için kaçıyordu.

           Valla ne olursan ol, hangi mevkide olursan ol, ama bir gün insan içine rahat çıkacak olmalısın. Kendini bu toplumun üzerinde görenler bir gün toplumun ayakaltına düşeceklerini unutmasınlar. Kimse onu sokakta adam yerine koymaz. Önemli olan yarın toplumun ve insanların yüzüne bakacak şekilde o koltuğu doldurmalısın.

          Büyüklük taslamakta, büyük görünmekte kesinlikle fayda ve hayır yoktur. Mütevazi olmakta, herkese saygılı ve hürmetli davranmakta ise kesinlikle hayır, hayır ve iyi sonuç vardır. O halde biz hemen şahsiyetimizi bir Müslüman olarak teşhis ve tespit edebiliriz. Başkalarına karşı hep hürmetli, hep saygılı davranmalı, çok mütevazi ve alçakgönüllü olmalıyız. Aslında mütevazi davranmak, alçakgönüllü olmak Allah'ın bizden istediği şeydir.

           Şahsiyetini bulmuş, inancını kemale erdirmiş bir Müslüman hiç büyük görünme, büyüklük taslama ihtiyacı duymaz. Başkalarına kuş bakışı bakmaz, öyle bir tavır ve tutum içerisine asla girmez.

          Bir zat bir toplantıya girmiş. Bakmış, mecliste herkes bir daire şeklinde oturmuş. Bu meclisin büyüğü, bunların başı kimdir diye şöyle bir göz etmiş. Oturdukları makama bakarak bir hükme varamamış. Çünkü minderler duvarın dibine aynı şekilde dizilmiş. İlk bakışta meclisin başkanının kim olduğunu anlayamayınca baştaki insanın kulağına eğilerek sormuş:

        "Sizin en büyüğünüz kimdir?"

        "Yanımdaki" demiş.

        Ona varmış, "Buranın en faziletlisi sen misin?" demiş.

         Oda, "Benim yanımdaki" demiş. Ona sormuş, o da aynı cevabı vermiş. Bütün halkayı dolaşmış, kimse büyüklüğü kabul etmemiş. Dönerek yine en başa gelmiş. Soracak kimse kalmayınca şöyle bir bakmış, düşünmüş ve son cümlesini söylemiş:

          "Ben sizin içinizde en büyüğünüz hangisidir diye soruyor, arıyordum. Meğer içinizde en büyük biri yokmuş, hepiniz en büyükmüşsünüz" diyor. Büyüklük işte böyle olmalı ve Allah’ın yanında ve halkın kalbinde büyümelisin.

            Mütevazi insanlar, muhterem insanlar, büyük insanlar kesinlikle büyük görünmezler, büyüklük iddiasında bulunmazlar, başkalarını hor hakir görmezler, kendi nefislerini itham ederler, kendilerini suçlu görürler. Onların bu hali çevresindekilere de sıçrar, onlar da ondan bu hali alınca fazilet timsali bir toplum meydana gelir.

           Herkes kendini düzeltmekle kendi ayıbını, kusurunu görmekle meşgul. İşte biz buna İslâm ahlakı, Müslümanın örnek tutum ve tavrı diyoruz. Kimlik bunalımına düşen insanlar bu duygudan mahrum kalan insanlardır.

Sevgili abimiz Dr. Kemal Polat,

Milletin ahlakını bozan şu gazete

Diyordu.

Elindeki gazetenin sayfalarını bir bir çevirdik.

Anadan üryan kadın resimleri.

Pireyi deve yapan aile dramları.

Cinayetlerin allanıp pullanması.

Öğrenci olaylarını adeta teşvik eden sokak anarşisi.

Şiddetin olduğundan fazlasını gösterip,

Gençleri özentiye teşvik eden yayınlar.

İşte bizim medyanın kaosa kapılarını açması böyle idi.

Kemal abi, Avrupa’da tahsil görmüş.

Türkiye’yi ve Türk toplumunu çok iyi tanıyan,

Dinini devletini baş tacı eden şahsiyeti ile saygı kazanan

Hadiseleri, tıpkı hastalıklarda olduğu gibi isabetli teşhislerde bulunan, güvenirliği ile yakından tanınan kültürlü bir hemşehrimizdir.

Teşhisi çok isabetli idi.

O gazete bu gazete sorunsuzca yayın yapıyordu.

Ve hala da, basın özgürlüğü istismar edilerek yayınlara devam edilmekte.

Gel gör ki, boynuz kulağı geçer derler.

Televizyon ekranları, milletin ahlakını bozan gazeteleri çoktan solladı.

Aile dramlarını abartmasından tutun da,

Vur kır ile başlayıp biten filmler,

Gençleri tahrik eden sahneler

Bizi bizden daha çok berbat gösteren programlar.

Bunun adına da basın özgürlüğü deniyor.

Hele hele, öküz altında buzağı aramalar.

Kafalara kurt düşürecek siyasi yalanlar,

İşte ortada.

Güven kalmadı medyaya.

Kulakları çınlasın Dr. Kemal Polat abimizin

Yağmurdan kaçarken işte böyle doluya tutulduk.

Kalın sağlıcakla...

Doğan’ın canlanması.

Yeşile boyanması.

Hayvanların, kuşların, böceklerin insanların nasiplenmesidir bahar bayramı.

Toprağın işlenmesi mevsimidir.

Yarınlarda ağaç olacak, fidanların dikilme zamanıdır baharın iptidası.

Öyle ya, meyvesi ile,

Kerestesi,

Odunu,

Gölgesi ile,

Nasipleneceğimiz ağaç tabiatın zenginliğidir.

Ağaçsız doğa, kuru bir çölden farksızdır.

Ağaç ağaç dedikçe,

Gönüllenme ağaç,

Hasan ile Hüseyin’in,

Beşiği de ağaçtandır.

Bir fidan dikmek,

Bakıp büyütmek,

Hayırsız evlattan daha da sevaptır.

Yaşam boyunca yüreğim sızlar.

Şu çıplak tepeleri niye ağaçlandırmadık diye.

Bırakın ağaçlandırmayı...

Kılıçaslan tepesi ve etrafı 50 yıl evvel bağ, badem, kayısı gibi ağaçlarla doluydu.

40-50 bağın başında taş evler vardı. Yaz geldikçe taşınırdı aileler.

Şehrin sivrisineğinden kurtulurlardı.

Ben de bir gece misafir oldum bu evlerde,

Küfür küfür esen temiz rüzgarlarla arkadaş oldum.

Ve ciğerlerim bayram yaptı.

Bağ sahiplerinden manifaturacı Faik Ökçesiz, ikindiden sonra Kıbrıs eşeğine erzak dolu halı heybeyi atar,

Kendisi de sırtına biner,

İstikamet dağ bağlarıydı.

PTT’yi geçince, işçi Partisi ilçe başkanı rahmetli Faik Gür’ü görünce,

Daaahkomunist

Diye eşeği imballar,

Rahmetli Faik Gür’de gülerdi.

Şaka şamata hoş karşılanırdı.

Ya şimdi...

Barış ve bağışlama kalmadı gayri.

Ağaç yetiştirmenin sevabını bilen biliyor.

Kendisi Erzincan’lı olduğu halde,

Şu karşı tepelerde orman ağacı yetiştirme gayreti gösteren Doktor Recai Bey’in ve hemşehrilerimiz Refik Köksal kardeşimizin ormanlık kurması takdire şayandır. Eminim ki böylesi duyarlık gösterenler cenneti alada mükafatını göreceklerdir.

Şimdi mevsimidir.

Ovada, dağda, tepede fidan dikmenin zamanıdır. Haydiyin sevaba.

Kalın sağlıcakla...

        Paramız cüzdanımızda çoksa, emrimizde birde insanlar çalışıyorsa, lüks yat ve katlarda yaşıyorsak hiçbir şey umurumuzda olmuyor. Yolda yürürken eğer burnumuz yere düşse kibrimiz ve gururumuzdan eğilip yerden almayacak durumdayız.

Ben çocuktum eskiden düğünlerde bol silah atılırdı. Kim çok silah atar, hava yaparsa kendinde bir güç olduğunu zan ederdi. Bizimde bir yakınımızın Demirci kasabasından eniştemiz vardı. Bizim köyde düğün olduğunda gelirdi, sağa sola ve havaya silah atardı.

Bir gün babam dedi ki, “ enişte iştahla, sağa, sola ve havaya ateş ediyorsun. Havada kim varda kimi vuracaksın” dediğini hiç unutmam. Enaniyet ve gurur sahibi insanlar yolda yürürken ayağının altında tavuk kalsa görmez çiğner. Ama bakın bir ara virüs geçirdik insanların görülmeyen bir mikroptan ödleri kopacak duruma geldi.

        Sürekli "Ben yaptım, sadece ben, ben başardım, ben elde ettim, ben ben ben..." diyerek geçen bir ömür şükürden yoksun Rabbının lütuflarından bi haber geçen bir ömürdür. İnsan ziyana değil kâra geçmek isterse eğer nimetlerin şükrünü eda, bolluk da infak, yoklukta dua etmelidir. Nimetlerin Allah'tan geldiğini yani rızkı verenin o olduğunu bilen bir kul, elde ettiği başarıda Rabbisine şükranda bulunan bir kul aczi yeti bilir ve ona göre davranır. Tabiri caiz ise mutlak kudret sahibi Rahman ve Rahim olan Rabbisine karşı konumunu ve haddini bilir. Yaşamını ve hayatını ona göre düzenler. Kimse kimseden büyük değil büyük Allah’tır.

          Bâyezîd-i Bistâmî Hazretleri buyurur: “Kibirli kişi, aslâ mârifetin kokusunu koklayamaz. Bunun için on sekiz bin âlemde kendi nefsinden daha kötü bir nefs görmemelidir.”

        Kibir, kökü Cehennemde bulunan çirkin bir huydur. Hakkʼa kulluğun fârik vasfı olan tevâzuun zıddıdır. Tevhîd akîdesi gibi, Cenâb-ı Hakkʼın kibriyâ sıfatının da, yani büyüklük ve ululuk vasfının da, aslâ ortaklığa tahammülü yoktur. Kibir ise, bütün nîmet veya muvaffakıyetleri lûtfeden Allâhʼa ortaklık alâmetidir. Zira nîmeti Allahʼtan bilmek yerine, kendine izâfe etme ve nefsine pay çıkarma gafletidir.

        Mesnevî: “Pâdişahın biri, bir pâdişaha galip gelirse, onu ya öldürür yâhut zindana attırır.”

        “Fakat aynı pâdişah bir düşkün yaralıyı, zavallı bir dertliyi bulursa, yarasına merhem kor, ona ihsânda bulunûr.”

          “Kendini üstün görmek, pâdişah olduğu için kibirlenmek bir zehir olmasaydı, o gâlip pâdişah, mağlûp ve esîr olmuş pâdişahı, suçu olmadığı hâlde niçin öldürürdü?”

         “O düşkün dertliye kendisine bir hizmette, bir kullukta bulunmadığı hâlde neden iyilik ediyor, ona acıyor? Bu iki duruma bakıp kibrin nasıl bir zehir olduğunu anlaman mümkündür.” (c.4, 2750-2754)

          Hazret-i Mevlânâ bu hususta şöyle îkaz eder: “Köle gibi mütevâzı ol da at gibi yerde yürü. Omuzlarda yürüyen tabut gibi yükselmeye kalkışma. Nefs, çok övülme yüzünden Firavunlaştı. Sen, alçak gönüllü ol; (ne kadar ulu olsan da) ululuk taslama!”

          “Kalbinde hardal tanesi kadar kibir bulunan hiçbir kimse cennete giremez.” (Müslim, Îman,

         İşte dört günlük dünyadaki halimiz bu değil mi? kimseyi hor ve küçük görme. Nihayetinde sen altın kefene, küçük gördüğün insan kaput kefene sarılıp kabre girmiyor. Kabir kapısı farklı değil o kapıdan herkes aynı kefenle giriyor. Bakışımız buna göre olsun ve öyle yaşayalım. Nefsin hoşuna giden üslup ve hava ile bizi övüp göklere çıkarsalar ne elde edeceğiz?

Yaz sıcağında, Hasandağı yöre insanları kar satıyorum kaaar...

Diye çarşı içinde dolaştırırlardı.

Siyah keçi kılından örülmüş torba ve heybelere Hasandağı’nın karı basa basa doldurulur.

Sabahın şafak vakti eşek sırtında yola çıkarlardı, öğle sıcağında şehre indirirlerdi.

Bağıra çağıra,

Tası beş kuruştan kar satılırdı.

Azmi Milli Un fabrikasının soğuk hava deposunda kalıp kalıp üretilen buz da dondurmacı rahmetli Faris Gülüm’ündükkanında satılırdı.

Topraktan yapılmış Avonos testisi ya da bocut denilen Koçhisar testisine Ekecikten gelen kan gibi sıcak şehir suyu doldurulup gecenin serinliğinde dışarı bırakılsa da,

Kar veya buz ile soğutulmuş su beden hararetini birden alırdı.

Alırdı da, fanaljit, bronşit , zatürre fırsat kollasa da, aldırış eden olmazdı.

O devirde köylü çarık giyer.

Çoğu zaman yırtılan yarım çarıkla gününü gün ederdi.

14 Mayıs 1950 seçimleri ile halk yönetimi ayak basınca,

Başbakan Adnan Menderes geldi. Ayağımız lastik gördü diye soğuk kuyu ayakkabı devrimini anlatmaya çalışırdı.

İşte bu zamanda Hasandağı karını yaz sıcağında şehre indiren köylü,

Soğuk kuyu lastikle ayağı rahat edince Demokrat partiye daha sıcak yaklaşır oldu.

O devirde, çarşı içinde 20 den fazla HAN vardı.

Sırtındaki 100 kilo yükle,

Banamısındemiyen eşekler taşıma aracında birinci idi.

İki tekerlekli kağnılar ikinci idi.

Deve katarları.

At arabaları zengin işi idi.

Eşek, at, öküz hanlara kapatılırdı.

Develer, pazar yeri olan belediye önünde çöndürülmüş halde bekletilirdi.

O mübarek hayvanlar gün boyu ne birşey yer ve ne de su içerdi.

Bu kadar tahammüllü hayvanlardı.

Sevgili vatandaşlarım...

Ben size 60-70 yıl evvelinin resmini çiziverdim.

Şimdiki toplum yaşantısı ile karşılaştırın da, halimize şükredelim.

Haçlının düşmanlığı ile savaşlar yakamızı bırakmadı.

Ve bu yüzden yoksul kalmış bir millet,

Vatanın bağrına hançerini dayamış düşmandan kurtaran Mustafa Kemal Paşa,

Nur içinde yatsın.

Kala kala bir Anadolu kalmıştı.

Bu kadarını bile bize çok gören Haçlılar işgal ettiler aziz vatanımızı.

Allah’ın inayeti ile Mustafa Kemal paşa çıktı. Dağlar eşkiya ile dolu olunmasına rağmen,

Milleti bir bayrak altında topladı.

Yedi düvele karşı 4 yıl savaştan sonra İstiklalimize kavuştuk.

Türkiye Cumhuriyetini yolda bulmadık.

Tarihimiz boyu tüm şehitlerimizi 91. yılını idrak ettiğimiz Çanakkale Zaferi şehitlerimizi unutmak nankörlüktür.

Unutmadık. Unutmayacağız.

Rahmetle anıyoruz.

Dualarımızla cennet mekan olmalarına seviniyoruz.

Bütün bu kurtuluşlar, birlik ve beraberliğimizle mümkün olmuştur.

Vatanın bölünmezliğini haykıralım yer gök duysun.

Kalın sağlıcakla...

120 hanelik bir köy olan İLOH nahiyesinin yanıbaşında, BATMAN Tren İstasyonu vardı.

İstasyonun sağı solu düzlük arazi ekin tarlaları idi.

Baktım ki orakla yolunmuş ekin sapları serilmiş,

At, eşek, öküz, sağmal inekler,

tepeleyiptınas yapıyor.

Rüzgarda savrularak saman ve tane ayrılıyor.

Düven nedir bilmezlerdi.

30-40 kilometre Güney’de Raman petrolları bulunmuştu.

Başbakan Hasan Saka Ramana gelmiş petrol kulelerinin yeri delmesini seyretmiş,

Ve

Aman çocuklar bir an evvel petrolu çıkarın Türkiye’yi kurtarın.

Diye yalvarırcasına ısrarı görmeye değerdi.

1942 Varlık vergisini veremeyen Romanya’lı birinin küçücük petrol rafinesi haczedilmiş,

Batman tren istasyonunun yanı başına kurulmuştu.

Bu rafine ham petrolü işliyor, Gaz,benzin, motorin ayırt ediliyordu.

İlk Türk Petrolu mahsulü

yarım teneke gaz yağını okulda gaz lambasında yakmak bana nasip oldu.

Petrol sayesinde Batman tren istasyonunun yüz metre uzaklarına evler yapıla yapıla,

150 Bin nüfuslu bir ilçe ve sonra da il  doğmuştur.

Batman İl’inin çekirdeği İLOH nahiyesi insanları çok cana yakındılar.

Petrol aramada çalışan işçi ve mühendisleri de öyleydi.

Dinine, devletine, bayrağına saygılı vatandaşlardı.

Daha 20 yaşında olan Petrol şehri Batman nasıl oldu da PKK bölücü örgütünün üssü haline geldi şaşarım.

Doğu ve Güneydoğu bölgelerimiz ihmal edilmiş,

Doğrudur.

Demokrat Parti iktidarında,

Başbakan rahmetli Adnan Menderes:

Gidemediğim köy benim değildir.

Diyerek, bu yörelerimize hiç olmazsa stabilize yollar ve sonraları da asfalt yollara dönüştü.

Geçim kaynakları öncedende ve şimdi de kaçakçılıktır.

Evvelce Irak ve Suriye’den kaçak, tütün, kumaş, çakmak vesaire Türkiye’ye gizlice girer.

Alenen satılırdı.

Şimdi de bilhassa İran’dan mazot, şeker vesaire kaçak giriyor,

Türkiye’deki resmi fiatların dörtte bir fiyatına satın alınıp pahalı satılması ile geçimini sağlıyor Doğu ve Güneydoğu.

Vatandaşlar geçim sıkıntısı çeken yöre insanlarına maaş verir gibi dolar akıtılıp, gençleri Suriye ve Irak’daki PKK kamplarında eğitiliyor.

Silahı ellerine verip Türkiye’ye salıveriliyor.

Örgüt bu aldatılmış vatandaşları istediği gibi kullanıyor.

Dost bildiğimiz Avrupa ve Amerika’nın beslemesi olan PKK  hala meşgul ediyor devletimizi.

Yarab ne canlar telef olup gidiyor.

Güçlü bir Türkiye’ye arkalanır Ortadoğu, Orta Asya, Kafkaslar, Balkanlar endişesi var haçlıda.

Sömürü düzenleri bozulur endişesi var katillerde.

Korktukları başlarına gelecektir.

72 milyon dev Türkiye halkı aldatmacanın garkına varmıştır.

Türkiye bölünmez bir bütündür.

Arş yiğitler vatan imdadına.

Kalın sağlıcakla...

Baba hayat bilgisi dersinde yönetimleri işliyoruz, bana demokrasiyi anlatır mısın?